Zaterdag 10/04/2021

'Ik wil naar Amerika. Ik ga het daar maken!'

Matthias M.R. Declercq en Jonas Lampens rijden voor deze rubriek lukraak door het land en klampen mensen aan met de simpele vraag: 'Meneer, mevrouw, oe is't?'

Vandaag: een breakdancer in Haacht.

Hij leunt tegen de paal waarop de busuren zijn geafficheerd. Zijn handen keurig opgeborgen in de donkerblauwe, lange jaszakken. Op zijn hoofd staat een pet, om zijn oren hangt een koptelefoon en hij beweegt zachtjes, een lichte dans, op de beats die in zijn oren dreunen. Eli heeft de street credibility van Jay Z. Je verwacht een breed uitwaaierende 'What's uuuup?' bij het benaderen. Maar je krijgt een bedeesde: "Eli. Eli Boda. En jullie?"

Het is moeilijk praten met Eli (17). De jongeman praat schuchter, antwoordt voorzichtig en lijkt niet te kunnen zeggen wat hij werkelijk denkt, of voelt. Dan is die jas nuttig om je handen in te verbergen, de pet om je blik te verhullen. Maar Eli wil wel praten en neemt ons mee naar huis. "Het gaat niet supergoed. Niet superslecht."

Hij wacht even, maar komt uiteindelijk wel los: "Ik ben van school veranderd, ik voelde me daar niet op mijn plaats. Hopen dat het nu beter gaat." Net voor we thuis aanbellen zegt Eli, onverwacht en met een heldere stem: "Ik wil naar Amerika. Ik ga het daar maken!"

Eli blijkt een danser te zijn. Een talentvolle danser. De zoveelste in de familie. Terwijl hij het beste van zichzelf geeft en zijn pasjes sneller aan elkaar rijgt dan fotograaf Jonas volgen kan, vertelt Syntyche meer over haar broer: "Eli is teruggetrokken, zegt heel weinig en kende lange tijd problemen op school. Vorig jaar ging hij naar het buitengewoon onderwijs, maar dat bleek ook niet de goede plek. Nu hij opnieuw naar een gewone school gaat, hopen we hem te zien herleven. Het is niet altijd makkelijk voor Eli, maar hij

heeft talent. Hij komt er wel.

"Dat dansen geeft hem precies wel kracht. Dat doet het bij ons allemaal. We zijn met vijf, hier, in Haacht. De twee broers zijn geboren in België, de drie meisjes in Congo. Whip en Nae Nae, dat zijn de twee stijlen die wij dansen. Het ritme zit in ons, dat voel je. Ook bij Eli."

De drie zussen zingen ook. "Benie, Christel en ikzelf vormen Pékée. We zongen als kind nog in de kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, in Strombeek. Ons gezin komt daar nog vaak. We zongen toen een mix van gospel en soul. Tegenwoordig is het Jessie J. en 'Price Tag'." Syntyche lacht.

Terwijl ze de trap opgaat - "Ik moet studeren voor mijn herexamen. Binnenhuisarchitectuur is geen makkie" - komt Eli die trap naar beneden gewandeld. Zijn glimlach vult de hele woonkamer. Eli praat makkelijk met handen en voeten. Hij trekt zijn blauwe jas terug aan, dan de pet, en eindigt met de koptelefoon. We wandelen terug naar de plek waar de bus hem zo meteen oppikt. Hij speelt het lied verder af en zegt: "Merci, hè!"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234