Zondag 21/07/2019

'Ik wil muziek maken om op te dansen, koken, werken, soezen'

Met ƒin bracht John Talabot onlangs een danceplaat uit die klinkt zoals het paleis van Gaudí eruit ziet: een hoogstandje in kleur en verbeeldingskracht. We spraken de Barcelonese producer over de perfecte soundtrack, epilepsie en obsessie.

We ontmoeten John Talabot - de Catalaan noemde zich naar z'n middelbare school - op een zonovergoten middag in april. Ondanks het stralende weer zoekt hij het meest verduisterde plekje op in zijn hotel. De producer heeft de afgelopen nacht nauwelijks een oog dicht gedaan en het daglicht komt aan als een vuistslag. Amper een paar uur voordien speelde hij nog een dj-set in Brussel. "Een chaotische bedoening", lacht de Barcelonees. "Onder een viaduct aan het Noordstation moest ik draaien. Een halfuurtje ver in mijn set viel de stroom uit, en toen dat probleem gefikst was, kwam de politie de hele boel stilleggen. Gelukkig had de organisatie nog een zaal binnen ter beschikking, waardoor het feestje verder kon. Drie keer ben ik opnieuw begonnen, maar de derde keer was ook de beste keer."

Ook ƒin kwam er met vallen en opstaan, zegt hij. Zijn perfectionisme dreef hem nét niet in de armen van de wanhoop. "Twijfel was mijn enige zekerheid: de ene dag was ik ervan overtuigd dat een song af was, en de volgende dag lag het resultaat in de prullenmand. Een enkele keer heb ik er de brui aan willen geven, maar gelukkig had ik toch geen back-upplan voor m'n leven. (lacht)"

Al is dat laatste niet helemaal waar. Als de crisis nooit zo hard had toegeslagen in Spanje, dan hadden we misschien nooit gehoord van John Talabot. Met vrienden richtte hij een productiehuis op, waarmee hij drie jaar lang tevergeefs probeerde een muziekprogramma voor kinderen op de beeldbuis te krijgen. "Ik werkte me te pletter, maar er kwamen nauwelijks opdrachten binnen. Om stoom af te laten, draaide ik af en toe in een lokale club", vertelt hij. "Voor ik het wist, had ik zelf een paar tracks in elkaar geflanst die ik wel goed vond. Op die manier ging de bal aan het rollen."

"Ik wilde boven alles een dansbare plaat maken die ik ook thuis zou willen beluisteren: in mijn huiskamer heb ik nog nooit een technoplaat of een houseschijf opgelegd. Die muziek interesseert me alleen op de dansvloer. Met ƒin wilde ik een huiselijke soundtrack maken voor mijn vrienden en mezelf: een plaat die we zowel zouden leuk vinden bij het soezen in de zon, als bij het koken, je werk of bij het dansen. Daarom schieten de songs ook alle kanten op: van ambient naar deephouse en pop. En een ander ogenblik lijk je verzeild geraakt in een horrorfilm van Dario Argento. Toch wanneer je dat meisje hoort krijsen in 'Oro y sangre'. (lacht) Ik hou ervan om grenzen af te tasten en op te heffen. Al houdt dat een risico in: de eerste mensen die de plaat mochten beluisteren, hadden er een bloedhekel aan. Ze vonden ze te complex. Maar ik had het niet anders gewild."

Een van de meest fascinerende songs op de plaat heet 'Depak Ine'. De titel verwijst naar een medicijn tegen manische depressie en epilepsie. "Op mijn zestiende heb ik twee ernstige epilepsie-aanvallen gehad", vertelt de dj. "In een supermarkt viel ik plots neer. Ik dacht écht dat ik zou doodgaan. Enkele van de beste dokters in Spanje heb ik toen geraadpleegd. Eén geloofde dat het om jeugdepilepsie ging: door hormonale veranderingen en stress kun je aanvallen krijgen. Een jaar lang nam ik op zijn voorschrift Depakine in. Maar ik voelde me er alleen maar zieker door worden. Het medicijn was verschrikkelijk agressief. Ik werd er een ander persoon door. Op een dag stond ik op en dacht ik: wég ermee. Misschien was dat dom, maar goed: ik sta hier nog steeds, hè."

Trippen

We vertellen Talabot dat zijn muziek doet denken aan de creaties van architect Gaudí. Net wals het werk van de art-nouveaulegende leidt ƒin je bij de hand doorheen een feeërieke tuin die voortdurend verandert met je eigen gemoed. Verdwalen in die tuin lijkt nog de beste optie. "Met Gaudí heb ik meer gemeen dan je denkt", knikt Talabot. "Ik deel zijn obsessie met werk. Wist je dat hij werd aangereden door een tram omdat hij te diep in gedachten verzonken was? Dat zie ik mij ook nog gebeuren. Ik raak in een trip wanneer ik werk. Alles moet wijken. En net als Gaudí ben ik geobsedeerd door tijdloosheid. Ik bleef eindeloos schaven en vijlen, zodat de tracks niet zouden klinken als iets dat in 2012 bedacht was. Of als iets uit het verleden. Om die reden noemde ik de plaat ƒin: ik moest mezelf dwingen om er een punt achter te zetten. Anders was ik zonder twijfel gek geworden."

ƒin is verschenen bij Permanent Vacation /N.E.W.S. John Talabot speelt op zaterdag 21/7 op Ten Days Off in de Vooruit, Gent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden