Dinsdag 17/09/2019

Perspectief 2025

"Ik wil later mee kunnen beslissen over budgetten"

Beeld © Thomas Sweertvaegher

Afgestudeerd met grote onderscheiding, bezig aan een extra jaartje Vlerick en razend ambitieus: dan wenkt binnenkort de blitzcarrière, toch? Niet zo bij Silke Bollen (23): "Nog eens vier jaar studeren, dat lijkt me de investering zeker waard."

Het mailtje met haar uitgebreide cv rolde op 12 december om 0.14 uur onze mailbox binnen. "Sorry voor mijn late reactie. Vroeger lukte echt niet. Het was een nogal hectische week." Enkele dagen later treffen we Silke (23) in levenden lijve op de Leuvense campus van de Vlerick Business School, waar ze een uurtje vrij kan maken voor een interview. Vrolijke en vlotte meid, geen spoor van kapsones, maar met een maturiteit en ambitie die je veeleer van een late dertiger verwacht.

Halfweg het gesprek zal ze toegeven dat die hectische weken eerder regel dan uitzondering zijn. En dat ze enkele weken daarvoor een vriendin wandelen had gestuurd die haar rond halfelf 's avonds had gevraagd of ze toevallig in Leuven was, en of ze geen zin had om samen iets te gaan drinken? Silke wilde wel, maar kon niet: ze zat nog op Vlerick, waar ze sinds oktober een master na master management volgt.

"De voorbije weken was het echt wel zot: nagenoeg elke avond tot 22u of langer aan het werk, best zwaar dus. Het verloopt gelukkig wel min of meer in golven; er zijn dus ook dagen dat ik 's avonds gewoon rond 19u thuis ben en dan nog even de laptop openklap. Anderzijds: die weken dat het superdruk is, leef je ook in een speciale drive: je werkt keihard, maar ergens is dat ook wel leuk. Niet dat ik later constant op dat ritme zou willen leven: ik wil ooit een gezin en dan is dat tempo onmogelijk vol te houden, maar mijn vriend heeft zelf ook Vlerick gedaan en is net zo ambitieus; hij begrijpt dat dus wel.

"Met mijn karakter en ambitie zou het anders bijzonder lastig zijn om met iemand samen te blijven, daar moet ik niet flauw over doen. Sommige vriendinnen heb ik bijvoorbeeld al weken of maanden niet meer gezien, maar dat is de keuze die ik heb gemaakt. Ik heb niets aan mijn week. In de kerstvakantie staat mijn agenda bomvol met afspraken met vriendinnen. Voorlopig kunnen ze zich daar nog bij neerleggen, duimen maar dat dit zo blijft."

De derde wereld

De allereerste zin van het LinkedIn-profiel van Silke Bollen laat weinig aan de verbeelding over: 'My goal is to have an impact on people's lives.' Een master in de farmaceutische wetenschappen leek haar een eerste stap in de goede richting, maar ook niet meer dan dat. "Elke dag postvatten achter de toonbank van de apotheek en verkopen wat al lang is uitgevonden, daar wordt de wereld ook niet echt beter van. Ik zoek uitdagingen in mijn leven. Ik wil dus meer dan dat, en mijn einddoel is een leidinggevende functie binnen het farmaceutische onderzoek. Daarin kun je wél een grote impact hebben op de gezondheid en het leven van miljoenen mensen.

"Ik ben natuurlijk niet naïef, en besef maar al te goed dat het in de farmaceutische sector net als overal in de eerste plaats om winst draait, maar dat hoort er nu eenmaal bij als je het ver wilt schoppen in het bedrijfsleven. Als ik vandaag een extra jaartje Vlerick doe, waarin het toch voornamelijk om management en cijfertjes draait, dan is dat een heel bewuste keuze: die bagage heb ik gewoon nodig om mijn ambities te kunnen waarmaken.

"Ik wil later mee kunnen beslissen over budgetten, en een belangrijke factor daarbij is voor mij het aantal mensen dat je kunt helpen of redden via een bepaald onderzoeksbudget. Kijk naar wat een topbedrijf als GSK (farmaceutisch bedrijf GlaxoSmithKline, FMI) vandaag doet: 80 procent van hun winst halen ze op in West-Europa, maar 70 procent van hun afzetmarkt ligt in de derde wereld. Dat soort impact; daar droom ik van. Niets mis met mensen die van een carrière bij BMW of Mercedes dromen, maar daar werk je toch vooral aan het volgende luxeproduct voor het selecte clubje dat zich dat kan veroorloven."

Eén keer twijfel

Ze lijken vandaag eerder dun gezaaid, de jonge twintigers die nu al perfect weten waar ze over tien jaar willen staan en in functie daarvan ook al jarenlang bewuste keuzes maken. "Ik was zestien toen ik dit toekomsttraject uitstippelde", vertelt Silke. Voorlopig lijkt ze aardig op schema te liggen. Ze studeerde vorig jaar af met grote onderscheiding, maar toonde zich toen allerminst onder de indruk van de werkaanbiedingen die ze kreeg. "Ik was daar gewoon niet mee bezig: ik wil in het bedrijfsleven minstens op managementniveau meedraaien, en dus was Vlerick een volgende, logische stap."

"Ik had net mijn diploma behaald, maar het enige wat me interesseerde, was mijn ingangsexamen bij Vlerick. Daar maakte ik me toch wat zorgen over. Ik wist dat je dan bijvoorbeeld verondersteld wordt De Tijd te lezen, maar ik liep stage en moest mijn thesis nog schrijven, voor De Tijd had ik dus geen tijd. (lacht) Ik heb dus een hulplijn ingeroepen: mijn vriend, die wél die krant las, en ben zelf zo veel mogelijk beginnen lezen over de financiële modellen in de farma-industrie. Dat is gelukkig voldoende gebleken.

"Als je vandaag aan de slag wilt bij een grote speler uit de farmaceutische industrie, is een universitair diploma eigenlijk niet meer dan een toegangsticket. Vroeger kon je je daarmee opwerken naar de top, tegenwoordig liggen de kaarten totaal anders. Wil je je onderscheiden van de rest, dan moet je iets extra's kunnen voorleggen. Ik denk wel dat ik me ook altijd iets ambitieuzer getoond heb dan mijn vriendinnen. Zij waren doorgaans al lang blij met het vooruitzicht later in de apotheek te kunnen staan; ik vond altijd al dat je echt het hoogst haalbare moet nastreven en ga daar dan ook 200 procent voor."

Of ze dan nooit getwijfeld heeft na al die zware jaren aan de universiteit? "Toch wel, één keer", klinkt het haast schuldbewust. "Ik zat in Madrid, met een Erasmusbeurs, en daar was het leven één groot feest. Leuk programma, lekker weertje, veel uitgaan. Mijn verblijf daar zette me even aan het denken, maar finaal heb ik daar de klik gemaakt: ik wilde meer dan gewoon mijn diploma. Toen ik aankondigde Vlerick te willen doen, verklaarden mijn vriendinnen me net niet gek: al de tijd en moeite die je daarin moet investeren, nog een jaar extra keihard werken, waarom zou je daaraan beginnen?" Ze deed het toch, en sterker nog: ze betaalt de helft van die opleiding nu ook uit eigen zak.

Beeld Thomas Sweertvaegher

Hallo, headhunters

"Ik kom uit een doorsneegezin: mijn mama is lerares, papa is ingenieur. Ik heb ook een zus, en zij heeft maar vier jaar gestudeerd. Ik vond het dan ook niet meer dan normaal dat ikzelf een deel van Vlerick zou betalen, en heb dat dan zelf ook zo voorgesteld: mijn ouders betaalden 7.000 euro, ikzelf legde er nog eens zoveel bovenop. Ik heb altijd vakantiewerk gedaan en goed gespaard, en vond dit extraatje de investering waard, vanuit het idee dat het later hopelijk wel zou renderen. Niet zozeer financieel, dan wel via een job die heel uitdagend is, veel verantwoordelijkheid biedt en me de kans geeft om samen met andere mensen echt een verschil te maken.

"De farmaceutische sector betaalt sowieso al heel goed en het het startloon voor universitair gediplomeerden schommelt er al rond 2.100 euro: een jaartje extra zal daar heus niet zoveel bovenop doen. Een professor van mij hield me ooit voor: Vlerick is lang niet zo exclusief als zijzelf of sommige mensen geloven - zeker niet in vergelijking met pakweg Harvard of de London School of Economics - maar je leert er wel heel fel aan je soft skills te werken, en daarmee kun je later wél het verschil maken.

"Sinds Vlerick op mijn LinkedIn staat, hangen er natuurlijk regelmatig headhunters aan de lijn, maar ik vrees dat ook zij nog wat geduld zullen moeten uitoefenen. Zeker met dat extra jaartje Vlerick op mijn cv zou ik binnenkort wellicht een heel fijne baan kunnen vinden, maar ik wil meer. Ik heb de voorbije maanden met flink wat mensen gepraat in het wereldje en zij vertelden me allemaal hetzelfde verhaal: je diploma's zijn heel mooi, maar eens je echt hoger wil opklimmen, zal je al snel in concurrentie treden met mensen met een andere achtergrond die ook nog eens een doctorstitel kunnen voorleggen."

"Ook als ik binnen de farma echt potten wil breken op onderzoeksvlak, is een doctorstitel een must. Dus ja, ook die vier jaar extra lijken me nog wel de moeite waard, al is de knoop vandaag nog niet volledig doorgehakt." Wat haar ouders daar dan van vinden? "Ons mama vindt dat fantastisch. Zodra je doctoreert, ontvang je ook een behoorlijk loon; veel heb ik daarbij dus ook niet te verliezen. Als ik één ding niet wil, dan is het wel dat ik later kansen zou mislopen omdat ik nu niet lang genoeg doorgezet heb of niet alles geprobeerd heb."

Deal met vriend

Op de vraag of ze nu zelf de vinger kan leggen op het grootste verschil tussen haarzelf en vrienden die ook een master in de farmaceutische wetenschappen volgden en dus bezwaarlijk kunnen worden weggezet als ambitieloze leeghoofden, volgt een korte stilte. "Ik denk dat ik altijd iets te veel nadenk", zegt ze dan, haast beschroomd. "Ik heb een vriendin die nu in een apotheek werkt en daar heel gelukkig is, maar ik zou me niet kunnen bij neerleggen bij het gegeven dat ik gewoon dagelijks om negen uur het rolluik naar omhoog trek, een hele dag probeer om doorgaans wat oudere mensen zo veel mogelijk producten aan te smeren en dan 's avonds naar huis ga."

"Jazeker, ik zou elke maand mooi verdiend hebben, maar daar draait het voor mij niet om. Ik wil thuiskomen met het gevoel dat ik iets verzet heb. Dat heb ik bijvoorbeeld ook met onze groepswerken hier op Vlerick: vaak lijkt het haast een onmogelijke opdracht, je moet er veel slaap voor laten, maar het woord 'opgeven' staat echt niet in mijn woordenboek. Ik kan me echt ergens in vastbijten, misschien is dat wel het grootste verschil. Bovendien raak ik doorgaans ook snel verveeld, waardoor ik dan slechtgezind word. (lacht)"

"Na mijn uren op Vlerick ben ik bijvoorbeeld ook nog resident aan de KU Leuven. Dat is een soort vrijwilligerswerk, waarbij ik in een appartement woon te midden van de studentenkoten en daarbij ook verantwoordelijk ben voor zowat 400 studenten. Dat impliceert dat ik 24/7 bereikbaar moet zijn voor elk probleem dat zich hier voordoet. Daar kruipt dus nog wel wat extra tijd in, maar ik doe het graag."

Met haar vriend sloot ze intussen al een deal: als één van beiden later de kans krijgt om naar het buitenland te trekken, moet de andere volgen zonder daar verder bij na te denken. En sinds ze Vlerick volgt, sluit ze ook een eigen bedrijf niet meer helemaal uit. "Vroeger was dat voor mij totaal geen optie, maar hier wordt dat toch wel wat gestimuleerd. Bovendien droomt mijn vriend daar ook al lang van. We zien nog wel."

Bericht in onze mailbox, medio december, enkele dagen na het interview. 'Dag Filip. Gisteren is de knoop doorgehakt! Ik ga een doctoraat doen in de biotechnologie aan de faculteit farmaceutische wetenschappen bij de decaan. Het zal gaan over gentherapie in de strijd tegen kanker, meer informatie hierover heb ik verder nog niet. Verder is bij deze mijn volgende doel vastgelegd: na mijn doctoraat ga ik als post-doc naar Harvard en/of MIT. Hier heb ik gisteren met een vroegere prof van me lang over gepraat en hij wil tegen dan helpen de recommendations te schrijven. Dus hier ga ik de komende vier jaar zeker naartoe werken. Dat zou een enorme sprong in mijn latere carrière kunnen betekenen en dan kan ik echt in een heel zotte positie starten. Met vriendelijke groeten, Silke.'

Curriculum vitae en levensmotto

Leeftijd?
23

Huidige job/studies?
Master na master general management aan Vlerick Business School.

"Nu en dan sta ik nog eens een dagje als apotheker in een apotheek"

Opleiding + cv?
Middelbaar: wetenschappen-wiskunde Agnetendal, Peer (2003-2009)

Universiteit: master farmaceutische wetenschappen, geneesmiddelenontwikkeling (KU Leuven, 2009-2014 )

Erasmus: farmaceutische wetenschappen: master in geneesmiddelenontwikkeling (CEU San Pablo, Madrid, 2013)

Business School: general management (Vlerick Business School, 2014-2015 )

Droomjob tegen 2025?
Momenteel heb ik één groot droomscenario: Clinical trial director bij een groot farmabedrijf (tegen 2025) en chief science officer (CSO) van een farmaceutisch bedrijf (tegen mijn pensioen aan)

Quote/levensmotto waarin u zich herkent?
"A smooth sea never made a skilled sailor" (Franklin D. Roosevelt)

Sleutelmoment in je leven/carrière tot nog toe?
Mijn Erasmus-ervaring in Madrid

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234