Woensdag 08/12/2021

'Ik wil kunnen vallen'

et gaat overigens uitstekend met Delfine Bafort. Ze woont sinds anderhalf jaar weer in New York. Een tijd geleden is ze toegelaten tot een masterclass op de befaamde Stella Adler Studio of Acting, waar ook coryfeeën als Robert De Niro en Marlon Brando studeerden. Later dit jaar zou Promises Written in Water - de film die ze maakte met cultregisseur Vincent Gallo en het onderwerp van de nodige controverse op het festival van Venetië - in exclusieve roulatie gaan in een aantal internationale musea. Ze heeft een nieuwe vriend, de Gentse theatermens Arend Pinoy. En ze staat weer volop voor op catwalks en covers van modebladen.

We bevinden ons in Belcourt, een Frans geïnspireerde brasserie in de Lower East Side in New York, op de hoek van 4th Avenue en 2nd Street. Delfine woonde hier jaren geleden in de buurt. "Ik ben hier toen vaak voorbijgelopen, maar nooit binnengekomen. Een paar maanden terug kwam ik hier weer eens voorbij en dacht ik: even proberen. De sfeer lijkt op een brasserie in Parijs. Of in België. Da's dus een beetje thuis zijn."

Ze kiest oesters en de vis van de dag, en een witte sancerre. "Ik ben pescatarian", zegt ze. "Ik eet alleen vis, geen vlees. Mijn vader is een echte carnivoor. Vet, rood vlees, dat eet hij graag. Wat ik meestal deed, was mijn vlees in de struiken gooien als hij naar het toilet ging, want ik voelde al jong dat mijn lichaam dat niet wilde. Op mijn vijftien, zestien heb ik beslist: geen vlees meer."

Werkvisum

Delfine Bafort woont in New York omdat ze dat kan. Haar modellenbureau Ford regelde jaren geleden een Amerikaans werkvisum voor haar. Nadat ze vier jaar op het Gentse conservatorium had gezeten, kwam ze anderhalf jaar geleden hierheen om haar acteerwerk verder bij te schaven.

"Ik voelde me nog niet klaar - nog altijd niet, trouwens - om echt te gaan acteren. Mijn vrienden en docenten in Gent zeiden: 'Delfine, je bent wel klaar', maar zo voel ik dat niet. Ik ben heel kritisch voor mezelf. Het is wellicht eigen aan het acteurschap, maar ik vind mezelf nooit goed genoeg. Het belangrijkste in mijn leven op dit moment is de opleiding zelf: leren, dingen uitproberen. Ik wilde een nieuwe manier van acteren verkennen, in een nieuwe cultuur leven - gewoon iets helemaal anders doen."

Op de Stella Adler School werd ze geaccepteerd met het nodige geluk. Op het toelatingsexamen bracht ze de monoloog van Shylock uit Shakespeares The Merchant of Venice, een vierhonderd jaar oud stuk. "Ik had me niet goed geïnformeerd, want blijkbaar moest je een hedendaagse scène doen. Shylock is ook een mannenrol. Ik heb dat niet gedaan om op te vallen. In Gent was het normaal dat je als vrouw mannenrollen speelde en omgekeerd. Hier dus niet. Het was ook een raar toelatingsexamen. Je zat met één jurylid in een kamertje. Die zei: 'Kun je niks anders doen?' Ik zei heel eerlijk: 'Ik ken wel andere monologen, maar alleen in het Nederlands.' Een paar dagen later belden ze terug om te zeggen dat ik geslaagd was. Daar was ik blij mee, maar eerlijk gezegd: ik vond mezelf niet zo goed op dat examen."

Ze toont de foto van Edward Fagan, een zestigjarige Vietnamveteraan waarmee ze de Stella Adleropleiding volgt. "Een ongelofelijk vent", zegt ze. "Hij heeft al vijf keer de masterclass gedaan. Zijn probleem is dat hij ouder is en dus waarschijnlijk nooit meer zal werken. Maar hij is zo authentiek en zo getraumatiseerd door wat hij heeft meegemaakt in zijn leven dat je de noodzaak voelt bij hem: hij móét acteren.

"Dat heb ik ook, ja. En ik denk zelfs dat ik dezelfde noodzaak voel in mijn modellenwerk. Als kind zat ik met heel veel blokkages. Ik was zeer introvert en gesloten, maar ik voelde me anders dan ik was. Ik wilde open en sociaal zijn. Dat modellenwerk heeft me daartoe gedwongen. Dat heeft wel even geduurd. De eerste paar jaar durfde ik nauwelijks te bewegen, laat staan mijn mond opendoen.

"Na acht, negen jaar werken als model voelde ik me nog altijd geblokkeerd. Ik had nog iets anders nodig, iets méér. Dat is dus dat acteren geworden. Ik doe dit puur voor mezelf. Mensen zeggen dan: 'Ja, maar je wilt toch in een film spelen?', en natúúrlijk zou ik dat tof vinden. Maar die opleiding is mijn therapie. Op dit moment in mijn leven is dat belangrijker dan een film doen of in het theater staan.

"Het is een contradictie dat je als in wezen verlegen mens op het podium of voor een camera gaat staan. Maar ik denk dat het bij veel acteurs en modellen zo is. Een deel van mij wil dat, een ander deel niet. Soms haat ik het om op de scène te staan. Soms zie ik daar ontzettend af, omdat ik zo nerveus ben. Maar toch sta ik daar altijd weer.

"Het mooie aan een opleiding is dat je dingen kunt uittesten. Dat kan niet altijd in een film of een theaterstuk. Ik wil dat kunnen blijven doen. Ik wil kunnen vallen. Dat kan, want dit is een laboratorium, een gesloten ruimte waar je jezelf veilig voelt. Ik kan niet zomaar met iedereen werken. Maar als ik in een hele groep één iemand heb die ik kan vertrouwen, dan kan ik loslaten, dan voel ik dat ik uit mezelf kan stappen, dat ik niet meer gevangenzit in mijn lichaam."

Gevestigde waarde

"Ik werk nu al een jaar weer dikwijls als model. Dat is tegen mijn verwachtingen in. Ik deed dat al vier jaar niet meer, want ik zat op het conservatorium. Daar ben je gebonden aan dialogen en mensen met wie je samenwerkt, dus je kunt niet even weg om te werken. Toen ik besliste om naar New York te gaan, was dat echt om een acteeropleiding te volgen. Toen zei mijn agentschap: 'Als je hier toch bent, kom dan eens langs', en momenteel is het weer volop mijn leven aan het overnemen."

Op haar hoogtepunt was Delfine, 1 meter 78 en meer dan slank, wat je noemt een topmodel, net één trapje lager op de ladder dan supermodellen als Kate Moss of Naomi Campbell. Zelf kan ze nog steeds door New York lopen zonder herkend te worden, maar ze stond wel op de Vogue en de Elle, ze werkte voor Dolce & Gabana, Versace, Jean-Paul Gaultier en een schier eindeloze lijst andere designers, en ze deelde de catwalk met Moss, Campbell en consorten.

"Het is goed dat ik die dingen opnieuw kan doen, want ik was vergeten hoe duur het leven in New York is", lacht ze. "Ik zeg trouwens nooit: 'Ik ben model', maar: 'Ik wérk als model.' 'Ik ben model', dat klinkt me fout in de oren, alsof je een soort object bent."

"Ik doe mijn job als model nu veel liever dan vijf jaar geleden. Ik voel me veel vrijer dan vroeger. Het is ook geen wedstrijd meer, want die andere modellen zijn veel jonger dan ik. Ben ik een gevestigde waarde? Zo kondigen ze mij aan, ja. En da's oké. Ik weet dat ik nooit meer zo zal zijn als vroeger. Ik ben nu 32 en in die business ís dat iets. Het is nu zo van: 'Mémé is daar.' Je loopt daar tussen meisjes van zeventien. Maar blijkbaar is er meer en meer vraag naar de gevestigde namen, de modellen van vroeger. Ik zie mensen terug die ik al jaren niet meer heb gezien en die zijn allemaal interessanter dan toen. We zijn allemaal volwassener nu, vrouw geworden. Ik ben ook niet meer zo onzeker als vroeger. Ik voel me veel vrijer in mijn lichaam. Ik sta veel dichter bij mezelf. Mijn handen, mijn ogen, ik kan daar nu meer van genieten. Dat heeft natuurlijk ook weer te maken met mijn acteeropleiding.

"Men beschrijft je als model wel eens alsof je de perfecte maten hebt, maar je voelt dat zelf niet zo aan. Ik zie er soms heel mannelijk uit omdat ik zo recht-op-recht ben. Ik zou liever wat rondingen hebben. Als fotografen me ophemelen, dan doet dat me niet zo veel. Ik ben niet zo naïef omdat te geloven. Nooit geweest.

"Ik heb zo lang moeten horen: 'Zeg eens iets, je bent zo stil.' Met de hulp van andere mensen - vrienden, familie, lieven - ben ik uit mijn schulp gekomen. Die geloofden in me en dachten: 'Er zit iets in Delfine, maar het moet er nog uitkomen.' Pas op, het ís er nog niet uit, hé. Ik weet niet of dat wel met mijn werk te maken heeft. Ik moet nog iets verwezenlijken in het leven zelf. En dan bedoel ik: het moederschap, familie. Wat mij de laatste tijd het meeste raakt, dat zijn families. Mensen met kinderen, ik vind dat zó schoon. Ik kijk het meeste op naar mensen die iets kunnen delen. Dat is het moedigste wat je kunt doen. Het puurste wat er is in het leven. Maar aan de andere kant ben ik er bang voor. Ik vind het moeilijk om mensen te vertrouwen. We leven ook in een zeer onzekere tijd. Ik heb pas nog gelezen dat Europa in 2090 geteisterd zal worden door extreme droogte en watertekorten, zoals je nu ziet in Afrika en het westen van de VS. Dan denk ik: ocharme dat kindje dat ik nog niet heb. En ocharme de kindjes van mijn zus. Als ik die dingen zie, ben ik soms echt niet sterk genoeg om de krant te kopen en dat allemaal te lezen."

Wild en wég zijn

Het leven der fashionista's in New York is niet haar ding, "maar het is wel eens voorgevallen", zegt Delfine. Uitgaan in peperdure clubs in het Meat Packing District. Van champagne en martini's nippen achter fluwelen touwen die het klootjesvolk op afstand houden. Rondhangen met Naomi Campbell en Johnny Depp.

"Ik ben geen celebrity, maar ik heb wel toegang tot dat wereldje. Heel veel beroemde mannen komen kijken naar modeshows. Vroeger had je iemand als Dennis Hopper, die constant backstage rondhing. Zo zijn er wel meer. Als je een starfucker bent, dan kun je daar misbruik van maken, ja. Maar wat dan? Achteraf betekent dat natuurlijk allemaal niks. Alhoewel, er komen soms ook mooie dingen van. Orlando Bloom is bijvoorbeeld met een van die modellen getrouwd (Miranda Kerr, TV) en ze hebben samen een kindje. En Gisele (Bündchen) was met Leonardo (DiCaprio) en nu met Tom Brady (een beroemde American footballspeler). Maar mij interesseert dat allemaal niet."

Is de mode een leeghoofdige, door klatergoud en status geobsedeerde wereld, zoals het cliché wil? "Soms wel en soms niet. Je hebt dat in elke job wel. Ik heb nog niet zoveel situaties meegemaakt dat ik dacht: en nu ben ik alleen maar een object. Maar af en toe gebeurt dat toch eens en dan probeer ik me vooral in te houden. Een week geleden had ik het weer eens moeilijk. Ik ga geen namen noemen, maar het was een hele grote fotograaf en het was niet hij, maar zijn entourage die lastig deed. Als je een beweging maakte, kreeg je direct gezeur: 'Can you please work with me?' Daar word ik zó agressief van. Sommige mensen zien me blijkbaar nog altijd als dat verlegen ding van vroeger. En raar maar waar: als zulke situaties zich dan voordoen, dan word ik ook direct weer dat personage, dan ga ik me afsluiten, terwijl ik eigenlijk liefst op hun gezicht zou willen slaan. Dat heeft ook weer te maken heeft met mijn blokkages. Vroeger had ik dat ook: dan wilde ik dingen doen en kwam het er niet uit. Toen dacht ik: als ik dat er op een dag wel uit laat, staat het de volgende ochtend in de krant."

Toen ze nog in Gent woonde, noemden mensen haar wel eens arrogant. Het is een etiket dat verlegen mensen vaker opgeplakt krijgen. Zeker als ze fysiek een kop boven het maaiveld uitsteken en op cover van de Vogue staan. "Ik wás ook wel een beetje arrogant, denk ik", geeft ze toe. "En ik was ook nogal wild. Ik had het toen soms nodig om echt wég te zijn. Maar veel mensen hebben het mij blijkbaar vergeven.

"Ik kan me makkelijk aanpassen aan nieuwe situaties. Ik vergeet ook heel veel. Soms heeft dat zijn voordelen, maar soms is het ook zeer vervelend, vooral voor mijn medemensen. Ik kan me heel hard smijten op dingen. Ik heb me lang beziggehouden met fotografie. Ik concentreer me daar dan volledig op, maar dan laat ik het weer vallen en als ik een jaar later een camera zie, ben ik bij wijze van spreken vergeten op welk knopje ik moet drukken. Dat is met veel dingen zo. Daarom kan ik ook in New York leven, denk ik. En daarom kon ik vroeger mijn familie of mijn vrienden achterlaten. Ik zie ze allemaal doodgraag, maar ik voel niet dat voortdurende gemis."

Voor de liefde

Zeg in België Delfine Bafort en je zegt Gabriel Rios. Tot een jaar geleden woonde ze met de zanger samen in New York. Toen ging het mis. Ten minste: zo hebben we dat in de gespecialiseerde pers gelezen. "Ja, het is ambetant als je privéleven in de boekjes staat", zegt ze. "Maar het is minder ambetant als je hier woont. Ik denk dat het vooral vervelend was voor Gabriel. Hij moet al die interviews doen. Ik moet niks. Ik wil daar verder niet over praten, omdat dat zeer persoonlijk is, maar op zijn minst kon ik het in de anonimiteit verwerken."

Ondertussen heeft ze dus een nieuwe vriend. Weer is het een Gentenaar en weer een artistiek type, net als Rios en Felix van Groeningen, de regisseur van haar filmdebuut Steve & Sky, waar ze voordien mee samen was. "Ik doe het er niet om hoor", lacht ze. "Ik had dit niet verwacht, nee. En ja, het is onpraktisch dat hij in België woont, want ik mis hem. Maar ik wil ook niet klagen, want ik ben dankbaar en gelukkig. Soms moet je blijkbaar naar New York verhuizen om iemand tegen te komen in je eigen stad."

Met langeafstandsrelaties is het over het algemeen eenvoudig: op een gegeven moment moet er iemand verhuizen, of de boel ontploft. "Je hebt gelijk", zegt ze. "Dat zal ook wel zo gebeuren. Ik kan hier wel blijven, mijn eigen ding doen en daar helemaal voor gaan, maar het is nu al zo lang ik-ik-ik. Ik ben nu al zo lang met mezelf bezig dat ik eindelijk een keer zin heb om te délen, met familie en alles."

Een kwartier eerder was ze nochtans lyrisch over de roes van New York. Opgaan in een miljoenenstad. De vrijheid om jezelf opnieuw uit te vinden en te zijn wie je maar wilt. Dag en nacht opwinding. Geef je dat allemaal zomaar op voor een kerel?

"Je bedoelt: geef je dat op voor de liefde, omdat je iemand graag ziet?", corrigeert ze. "Als het om de liefde gaat, dan is het niet eens iets opgeven. Voor mij is dat gewoon iets anders, iets méér. Uiteindelijk is dat toch het mooiste. Ik zou overal gelukkig kunnen zijn als ik het kon delen met iemand. Ik hou wel van New York, maar anders zit ik hier ook maar alleen, hé."

Delfine voelt zich nochtans meer dan een klein beetje New Yorker. Een paar kilometer zuidwaarts wordt er volop gebouwd aan de nieuwe wolkenkrabbers op Ground Zero, waar over enkele weken de plechtigheid voor tien jaar 9/11 doorgaat. "Ik was hier toen het gebeurde", zegt ze. "Ik heb de tweede toren getroffen zien worden. Ik was kleren aan het passen voor een modeshow van Anna Sui. De radio stond op en toen het gebeurde, zijn we meteen naar buiten gelopen. Raar genoeg begon iedereen naar het gebeuren toe te stappen. We zaten ver genoeg om veilig te zijn, maar dichtbij genoeg om de paniek te voelen. Tien minuten later kwam het tweede vliegtuig. Dat geluid was zo intens dat iedereen op de grond ging liggen, dat weet ik nog heel goed. De reflex op dat moment was: dit is oorlog. Maar die avond zijn we wel nog gaan eten. Soms zaten we zelfs te lachen. Het was zo onwerkelijk en grotesk dat je iets had van: dit is niet echt gebeurd."

Donkere plek

Even later op café, twee stratenblokken verder. Vloeibaar dessert. Gin-tonic. Meer wijn. In de kelder speelt een metalband, boven draait een dj dansmuziek. Een paar dagen eerder is Amy Winehouse dood aangetroffen in haar Londense appartement.

"Ik vind dat heel erg", zegt Delfine. "Het was te denken dat het zou gebeuren. Ze was al jaren zelfdestructief bezig, je zag het zo aankomen. De pers is niet vrij van zonde. Nu schrijven ze: 'Ocharme, ze is dood', maar eigenlijk hebben ze er jaren aan een stuk mee gelachen. Ik vind het zeer raar dat haar entourage toeliet dat ze op het podium stond terwijl ze zo weg was dat ze niet eens meer wist waar ze was. Ook haar fans vonden dat blijkbaar super. Dat was allemaal entertainment, hé.

"Zelfs wanneer je succesvol bent en het gaat goed met je werk, dan heeft dat dikwijls te maken met dingen die niet helemaal goed zitten in je hoofd. Soms teer je op je melancholie, haal je daar je drive uit. Soms ga je die donkere plek speciaal opzoeken, omdat je denkt dat je daardoor creatief bent. Dat is niet bij alle artistieke mensen zo, maar je ziet het toch wel vaak genoeg gebeuren. En dat is soms heel gevaarlijk. Daarom ben ik met allerlei dingen ook volledig gekapt.

"Ik ben ook iemand die zelfdestructief kan zijn, maar ik heb daarmee leren leven. Als ik op mijn verleden terugblik, weet ik: ik moet oppassen met verslavingen. Ik ben daar nogal gevoelig voor. Dat is altijd zo geweest en dat zal altijd zo blijven."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234