Woensdag 20/10/2021

'Ik wil gewoon behangpapier worden'

Freek Braeckman

ankerman, geen nuroman

Om zijn vingers zitten een trouwring en een felroze elastiekje. 'Vergeten om rond het staartje van mijn dochter te doen vanmorgen. Ze zal boos zijn', zegt Freek Braeckman. Trendwatcher Herman Konings riep Braeckman laatst uit tot incarnatie van het nieuwste type man, de nuroman (new urban romantic). Poëtisch en zakelijk, viriel maar verfijnd, kiest voor carrière én kinderen. Braeckman schudt het hoofd: 'Ik ben geen nuroman. Ik ben geen trend, ik ben een mens.'

Door Katrijn Serneels / foto's jonas lampens

Vier meisjes staan over een brug geleund: beneden staat Freek Braeckman gehurkt bij het water te poseren voor de foto's. "Maar wie is dat?", vraagt een van de meisjes, een jaar of twintig, zich af. Ze komt er niet uit. "Ah ja, Freek Braeckman, nu je het zegt. Dat ik dat niet gezien heb... Ik kijk nochtans elke dag naar het journaal." Freek bekent: "Meisjes van twintig zijn niet mijn grootste fans. Het zijn eerder de vrouwen achter een looprek die me nafluiten. Of laatst nog een vrouw van rond de vijftig toen ze uit de auto stapte. Ze bleef naar me staren en zei toen opeens: 'Nieuwsanker!' "

Het valt dus nogal mee met de gillende meisjes.

Freek Braeckman: "Ja, mensen moeten blijkbaar even nadenken: ik ken hem ergens van, maar van wat? Ik ben ook niet voortdurend om me heen aan het kijken, 'wie heeft mij gezien?', zoals Bart De Pauw in Het Geslacht De Pauw. En BV-korting heb ik ook nog niet gekregen. (lacht)"

Maar wel reacties van de VRT-kijkers. Je ziet er wat te modern uit: de stoppelbaard, niet altijd een das.

"Ja, ach. Dat zijn maar enkele telefoontjes en mailtjes, hoor. Een man belde toen ik wel een das droeg, om te zeggen dat het nu toch veel beter was. Tsja. Het zal zijn tijd wel duren. Telkens als er een nieuw gezicht op het journaal komt, is het wennen. Toen Annelies Van Herck het nieuws begon te lezen, heeft het bij mij toch ook een jaar geduurd voor het niet meer opviel. Voor ik dacht: dit is het journaal. En niet: ha, het is Annelies. Ik snap dat wel hoor, als nieuwsanker zit je tenslotte opeens in de living van de mensen, tegenover hun zetel. Het is als nieuw behangpapier, daar moet je ook aan wennen. Als mensen mij niet meer zien zitten, dan is mijn opdracht geslaagd: ik wil gewoon behangpapier worden. Er wordt nu ook zo'n punt van gemaakt, van wat ik draag, terwijl ik daar helemaal niet zo mee bezig ben. Ik pas mij gewoon aan de gelegenheid aan. Als ik ga lopen, trek ik sportspullen aan. Als ik naar een bal moet, dan draag ik een smoking. En die stoppelbaard laat ik al jaren staan. En rebels, dat ben ik nooit geweest. Ik heb nooit een strijd met mijn moeder geleverd over welke kleren ik mocht dragen. Als grunger liep ik met mijn combatlaarzen rond. En toen de new beat opkwam, speldde ik buttons met smileys op mijn kleren. Het enige wat ik niet kreeg, en echt heel graag wou hebben, waren Doctor Martens met stalen tippen. Dat zag er helemaal niet agressief uit, ik wou nergens tegenaan schoppen, ik vond ze gewoon mooi. Ik ben niet nostalgisch, het is niet omdat retro weer in is, dat ik mij als wraak toch die Doc Martens met stalen tippen heb gekocht. Mijn combats van vroeger? Geen idee waar die staan. Vermoedelijk weggegooid."

Je bent geen kind van een rebelse generatie.

"Nee, mijn generatie heeft niet op de barricaden gestaan. Dat was ook niet nodig. De oudere collega's zijn journalist geworden om de wereld te verbeteren. Wij zijn gewoon enorm nieuwsgierig naar de wereld. De maakbaarheid van de wereld, daar geloven we - ik veralgemeen nu, altijd gevaarlijk - niet in. Maar ik wil wel het best mogelijke leven leiden. Mijn generatie denkt nuchterder, pragmatischer, gematigder."

Rebellie was niet nodig, een correctie op de vorige generatie wel?

"Een correctie op de vrije liefde, op het denken over drinken en roken. We doen maar op. Gaat het niet goed? Dan gaan we uit elkaar."

Jongeren denken nu vaak wel conservatiever dan hun ouders. De voorkeurjob nummer één bij jongeren is, godbetert: bij de bank werken.

"Dat normen- en waardendebat, daar is iets van aan. Velen - niet iedereen natuurlijk - kiezen bijvoorbeeld ook voor duurzamere relaties. Niet zomaar blijven fladderen tot je dertig bent, weten wat je wil en ervoor gaan. Ik ben getrouwd en heb twee dochtertjes. Ik vind: je moet niet uit elkaar gaan na een bluts en een buil. Wij zijn ook de eerste generatie die weet dat onze kinderen het niet per se beter zullen hebben dan wijzelf. Mijn grootouders mochten naar school, ik mocht kiezen wat ik wou studeren aan de universiteit. Mijn moeder vond advocaat en piloot wel goed klinken. Piloot, dat zag ik ook wel zitten."

Maar er was iets mis met je ogen?

"Nee, het ging niet goed met Sabena. Wie volgt een pilotenopleiding als je nergens werk kan vinden? Dus heb ik maar iets anders gekozen. Schermen was ook een optie. Ik was Belgisch kampioen schermen, en had voor een profcarrière kunnen gaan. Hoewel zoiets strikt genomen bij ons niet bestaat. De Olympische Spelen kunnen winnen, misschien. Maar ook dat was erg onzeker en als je bij Bloso een slecht jaar hebt, of niet geselecteerd wordt, kan je je inkomen verliezen. Dus werd het Germaanse talen, en dan journalistiek. Ik herinner me dat we in het laatste jaar middelbare school niet zo optimistisch waren, eerder onzeker over de toekomst: gaan we wel werk vinden straks? Ik had toen ook een vijfjarenplan. Toen ik als reporter begon, wou ik binnen de vijf jaar zowel radio als tv gedaan hebben. Om te weten wat me het best lag."

Televisie dus.

"Goh, voor hetzelfde geld had ik nu nog bij de radio gewerkt. Ik deed dat heel graag. Ik ben begonnen bij Radio 2, als regionale reporter: twee maanden Oost-Vlaanderen rondgetrokken, met de postbode mee op Georoute toen die werd ingevoerd... En dan twee jaar Antwerpen, heel leuke stad ook. Op zoek gaan naar de plek waar Hugo Coveliers en Patrick Janssens hun geheime bespreking houden, hen in de jeugdherberg vinden, interviewen, dan je opnames kwijtraken... Ik had op een bepaald moment ook een eigen reeksje bedacht: 'Het fornuis'. Dan stond ik tussen twaalf en één ergens in de keuken, zogezegd als kokshulpje: de ene keer in een gaarkeuken, dan weer in een gevangeniskeuken, dat was het idee. Thuis steek ik ook graag de handen uit de mouwen: ik ben net bezig de elektriciteit aan te leggen, we verbouwen ons huis. Elektriciteit, waterleidingen, dat lukt wel, met gezond verstand en een beetje hulp. We hebben een huis gekocht in het centrum van Gent, maar het is er rustig, de kinderen kunnen er op straat spelen. Ik zou niet in een dorp willen wonen. Antwerpen of Gent, dat vind ik allebei aangename steden om in te leven. Als het kleiner wordt, zoals Aalst, nee. Mijn grootouders wonen daar, en dat is toch echt anders: daar hangt een provinciale sfeer. Nee, de wereld is mij daar te klein."

Een van je collega's van 'Terzake' zei laatst dat je 'Temptation Island' moet gezien hebben om als journalist mee te zijn. Mee eens?

"Ik kijk naar Temptation Island, niet omdat dat professioneel belangrijk is om mee te zijn. Maar gewoon omdat het ontspanning is. Ik heb gisteren net Harry Potter uitgelezen, omdat ik daar plezier aan beleef. Ik lees ook altijd voor aan mijn dochtertje, ik moet wel, anders wil ze niet gaan slapen. Als kind las ik zelf ook heel graag, in de bibliotheek leende ik altijd het maximale aantal boeken uit. In de derde kleuterklas mocht ik van de juf de andere kindjes al voorlezen. In de apotheek zag ik mijn moeder ook door boeken bladeren. Dat bleek dan de Merck Index te zijn, met de namen van alle geneesmiddelen. Het volgende boek op mijn nachtkastje is Het Schervengericht van A.F.Th. van der Heijden. Weet je wat ook echt een aanrader is? Speeldrift, van de Duitse schrijfster Juli Zeh. Dat gaat over het loslaten van normen en waarden. Iets wat ik niet meteen zou doen, nee. Maar het is een heel herkenbaar boek voor onze generatie. Als ik het journaal presenteer speelt soms de gedachte door mijn hoofd: 'Wat als ik nu plots zwijg? Tien seconden niks zeg.' Dan zit iedereen thuis te denken: wat gaat er fout? Wat is me dat hier? Soms flitst ook het zinnetje 'En kijk nu allemaal naar VTM!' door mijn hoofd. Stout, hè. Voor alle duidelijkheid: ik zeg dat nooit. Zal dat ook nooit zeggen."

Zie jij jezelf als verkoper van nieuws?

"Nee, maar ook niet als de leraar die gaat uitleggen hoe alles in elkaar zit. Eerder als een gids. Ik vind het vooral mijn taak om ervoor te zorgen dat de kijker meteen begrijpt wat ik zeg. Dat je ingewikkelde onderwerpen zo eenvoudig én genuanceerd mogelijk brengt. Dat is niet zo simpel als het klinkt. Maar mijn ervaring bij Karrewiet, waar ik ook teksten maakte, helpt daarbij. Daar moet je de Palestijnse kwestie in drie zinnen aan tienjarigen uitleggen. En je afvragen wat je kan laten zien zonder dat ze nachtmerries krijgen. Bij de gijzeling van de kinderen in Beslan hebben we in Karrewiet geen lijken getoond. Nauwelijks huilende kinderen. Wel een kind in de armen van zijn ouders, dat er levend uitgekomen is. Maar je vertelt er wel bij dat niet alle kinderen nu gelukkig bij hun ouders thuis zitten, dat er ook doden zijn. Kinderen kunnen meer aan dan je denkt, je moet ze zeker niet onderschatten. Neem nu het debat over euthanasie bij minderjarigen. Toen hebben we een meisje van twaalf aan het woord gelaten dat terminaal ziek was. Ze zei: 'Als mijn opa te veel pijn heeft mag hij sterven. Als ik te veel pijn krijg, waarom zou ik dan ook niet dood mogen gaan?' Dat heeft toen diepe indruk op mij gemaakt. Nog altijd eigenlijk. Kinderen kunnen dingen zo puur zien."

Zit er niet veel meer emotie in het nieuws dan vroeger: huilende slachtoffers, YouTubefilmpjes met afgewezen mannen, gijzelaars die hun gevangenen filmen voor ze geëxecuteerd worden...

"Ik vind het altijd moeilijk om te vergelijken met 'vroeger'. Wanneer is dat? Zolang ben ik nog niet bezig met nieuws, daar kan ik niet veel zinnigs over zeggen. Maar emotie verhoogt wel de betrokkenheid. Ik vind dat je als de dollarprijs per vat gestegen is, niet alleen de gouverneur van de Nationale Bank moet laten zien die de gevolgen voor de economie uitlegt, maar ook de mevrouw die gaat tanken, of die haar wagen niet meer gebruikt omdat het zo duur is om ermee te rijden. Misschien is die betrokkenheid van de kijker ook de reden waarom er nog zoveel mensen naar het journaal kijken bij ons. In andere landen daalt het aantal kijkers de laatste jaren, dacht ik."

Neil Young kondigde je behoorlijk enthousiast aan, alsof je liever zelf bij het concert was geweest.

"Young, nee jong... Dat is echt mijn ding niet. Hm, dan heb ik dat goed gedaan, als ik je kan laten geloven dat ik daar van hou. Als het over Frans Bauer gaat, zal ik dat ook enthousiast aankondigen, ook al is dat mijn ding niet. Ik vind trouwens dat Young en Bauer hun plaats moeten hebben in het journaal, omwille van de volledigheid."

Wil je de beste nieuwslezer ooit worden?

"Wat is dat, de beste? Ik wil het zo goed mogelijk doen. Dat betekent nu: niet meer aan mijn techniek moeten denken - naar welke camera kijk ik, enzovoort - en wat meer op de emotie letten. Mijn wenkbrauwen nog wat meer optrekken. (lacht) De beste zijn is zo relatief. Dat was in het schermen ook zo: dat is geen sport waarbij de winnaar duidelijk een meter vroeger over de streep komt dan de tweede, zoals bij de koers. Als je wint geeft dat een enorme kick. Maar soms win je ook terwijl je dat nauwelijks verdient, en omgekeerd. Zo leer je ook met verlies omgaan. Ik herinner me nog een match waarbij ik telkens met 15-14 won van mijn tegenstanders, wel zes keer op rij. Met één puntje verschil. Weet je hoelang dat duurt, een punt maken? Anderhalve seconde. Maar de dag dat ik een wereldbekertoernooi won, nee... het moment waarop ik toen mijn winnende punt maakte, dat was een van de gelukkigste uit mijn leven. Dat geeft zo'n kick, ook al duurt het maar anderhalve seconde. Het is dan ook een seconde waarin al het harde werk van jaren samenkomt."

Is er geen geluk zonder eerst inspanning?

"Nee, dat is er wel, ik kan perfect genieten. Maar je geniet meer als je er zelf voor hebt moeten werken, dan is het geluk toch iets groter. Neem nu sportief talent of intelligentie: dat heb je in bepaalde mate, maar het is wat je ermee doet dat voor de voldoening zorgt. Je kan hard werken om ergens te raken, maar je hebt ook geluk nodig."

Heb jij geluk gehad?

"Ja, veel geluk. Maar ook wel tegenslagen. Alleen ben ik daar nooit lang bij blijven stilstaan. Ik zie mezelf als iemand die altijd geluk heeft. (geeuwt, verontschuldigt zich) Ik ben gisteren uitgeweest, het was mijn verjaardag. Hoe oud? Zevenentwintig. Ik word altijd zevenentwintig. Nee, serieus: 29. Soms vragen ze me of ik niet vind dat ik iets gemist heb, omdat ik zo vroeg papa ben geworden. Maar dat gevoel heb ik nooit. Ik heb niet de behoefte om een jaar door de wereld te gaan rondtrekken. Misschien ook omdat ik zoveel gereisd heb toen ik schermde om aan al die kampioenschappen mee te doen, van Iran tot het Oostblok. Of omdat ik journalist ben: je komt zoveel andere mensen tegen in andere jobs, andere situaties. Je ziet dat het aan de andere kant niet altijd beter is."

En het volgende vijfjarenplan, wat is dat?

"Ik heb er geen. Ik heb mijn rust gevonden." n

De evolutie van de man

YUP: Deze young urban professional beleefde zijn hoogdagen in de jaren tachtig. Snelle jongen die alles doet voor status en carrière, de stad is zijn natuurlijke habitat. Wie yup zegt, denkt aan Michael J. Fox in The secret of my success.

NIEUWE MAN: Deze man, geboren in de jaren negentig helpt in het huishouden en praat over zijn emoties. Zijn carrière is niet langer het belangrijkste in zijn leven.

METROSEKSUEEL: De metroman werd een begrip in 2002. David Beckham is het bekendste voorbeeld van de metroseksueel, die even vaak van kapsel verandert als zijn vrouw. Is modebewust en ijdel, hij heeft zijn eigen potjes crème in de badkamer staan.

UBERSEKSUEEL: De echte man is terug in 2005. Weg met crèmes, en hier met die biefstuk. Werk is zijn domein, huishouden en kinderen boeien hem niet zo. Internationale voorbeelden zijn George Clooney en Bill Clinton. Voorbeeld van bij ons: Sergio.

NUROMAN: New urban romantic of de coming man van 2008. Synthese van nieuwe man, metroman en überseksueel. "Hij heeft het evenwicht gevonden tussen mannelijke stoutmoedigheid en vrouwelijke waarden", aldus trendwatcher Herman Konings. Ziet er beetje ruig uit, vertelt seksistische moppen aan de toog met zijn voetbalmaten, kan zakelijk en hard zijn op het werk. Heeft gestudeerd, houdt van de stad, winkelen en cultuur, kookt en zorgt voor kinderen, niet bang van een trouwring. Ander Vlaams voorbeeld, aldus Konings, is voetballer Nicolas Lombaerts die rechten studeerde.

Mannen van A tot S

De nuroman is niet de enige 'new boy on the block'. Kijk in 2008 ook uit naar de volgende types mannen:

ASHTON: Man die uitgaat met vrouw die ouder is dan hij. Naar acteur Ashton Kutcher, de vijftien jaar jongere beau die zich de man van Demi Moore mag noemen.

EMO: De emo guy komt uit een welvarend middenklassegezin maar klaagt over hoe vervelend zijn leven is. Is meestal depressief, vindt zijn penis te klein, neemt zijn gitaar vast om over het meisje dat hij niet kan krijgen (of kwijt is) een liedje te zingen, bij voorkeur met falsetstem. Op zoek naar emochick die ook begrijpt hoe vreselijk het leven is.

EMNERDO: Kruising tussen emo en nerd. Heeft de intelligentie van een nerd en de donkere levensvisie van de emo. Doet wel aan sport (zwemmen, voetbal, lopen, fitness...) waardoor hij er toch atletisch uitziet. Hij is niet zo depressief als de emo, door zijn sarcasme en droge humor vinden vrouwen en vrienden hem zelfs grappig. Heeft niet veel nodig om agressief te worden of in depressieve bui te raken.

FAUXMO: Heteroman die zich kleedt en gedraagt alsof hij homo is, om zo cool, aantrekkelijk en interessant over te komen op vrouwen.

FAUXMIE: Samentrekking van faux en homie. Man of jongen uit de groene rand, die doet alsof hij een stoere jongen van de straat is en bij een gang hoort. Hij zweert bij hiphop, maar is meestal blank en heeft nog nooit een verkeersovertreding begaan. Wordt ook 'whigga' genoemd of 'white nigger'.

NORMIE: Normale man. Is sociaal, maar wordt nooit vervelend of opdringerig. Ziet er oké uit, zonder opvallend knap te zijn. Hij is een mainstreamman die van voetbal houdt. Tegenovergestelde van hipster, die altijd opvalt.

NORMSKI: Man geobsedeerd door mode, zit altijd te kijken naar wat anderen aan hebben en er commentaar op te geven, positief of negatief.

SPAZ: Interessante, maar iets te actieve man. Kan maar niet stoppen met praten, blijft ook nooit stilzitten, moet altijd ergens naartoe. Leuk voor even, maar werkt nogal op de zenuwen op lange termijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234