Dinsdag 22/06/2021

'Ik wil geen vriendjes zijn met het publiek'

De stem van Marissa Nadler kan ervaren zeelui tegen de klippen doen slaan en elke gids laten verdwalen tot in de onderwereld. Haar betoverende droomfolk maakt van July vreemd genoeg een plaat die als september klinkt.

"Misschien ligt het aan het weer, maar er is niets meer in mijn hart." In de laatste woorden die Marissa Nadler je toevertrouwt op July welt in donkere wolken wanhoop op. Ook de zwaarmoedige teneur van haar zesde studioplaat in tien jaar tijd wekt weinig vertrouwen. Haar songs worstelen met ontembare lust ('Desire'), ontgoocheling en onthechting ('Drive') of verbittering ('I've Got Your Name'). In 'Dead City Emily' geeft de songschrijfster ook aan hoe het zover is kunnen komen: "I was coming apart those days", zingt ze, een snik wegmoffelend in haar statige mezzosopraan.

We hebben met de zangeres in de Gentse Vooruit afgesproken. Afgaande op July hebben we ons alvast voorbereid om een opgekruld hoopje ellende aan te treffen, het hoofd schokkerig tussen de knieën geklemd. Maar de zangeres komt zowaar als een fris briesje aangewaaid vanuit de coulissen. Meer nog: ze beweert nooit gelukkiger te zijn geweest. "Al begrijp ik dat geen kat daar geloof aan zou hechten. Mijn moeder heeft me zelfs nog vastgepakt nadat ze de songs had gehoord: ze wilde weten of alles wel goed was met me. (lacht) Maar zoals je weet vormt een gebroken hart nu eenmaal de garantie op inspiratie. En op schoonheid: de beeldhouwwerken van Alberto Giacometti ademen een even grote tristesse en eenzaamheid als onwereldse pracht uit. Dat ideaal stel ik ook in mijn muziek. Al moet ik op mijn hoede blijven voor die duistere zijde: de inspiratie kwam pas toen ik de kwelgeesten uit mijn verleden aan de ketting had gelegd."

Bochtige roetsjbaan

July had bijna niet het daglicht gezien. Een aanzwellende depressie en writer's block hielden Nadler een jaar lang in de ban. "Bij mijn vorige tour gaf ik concerten voor vijf man in de midwest. Ik raakte op den duur zo gedesillusioneerd in mijn leven, in mijn muziek, dat alle inspiratie ook opdroogde. Ik had zelfs al mijn gitaren en kabeltjes verkocht. Maar een toevallige cover van Fleetwood Mac, 'Save Me a Place', heeft me uit die impasse geholpen. Die song had ik nonchalant online gegooid. Maar de respons was zo overweldigend, dat ik dacht: kijk eens aan, mensen geven wel degelijk om me."

De nieuwe plaat kun je haast lezen als een biografie van Nadler, met een chronologisch verloop van 4 juli tot de volgende juli. "Het is geen conceptplaat, maar ik kon niet voorbij aan dat toeval. Bovendien hield ik van een titel die simpel en mysterieus in één woord te vatten was. Jij vindt dat een herfstige titel als september de lading beter dekt? Ik denk dat zo'n zomers 'juli' net enige tegenwicht biedt aan de donkere songs."

July is effectief een bochtige roetsjbaan langs zware emoties. Een groot verschil met haar vorige platen: toen hing Marissa Nadler nog een melancholisch beeld van zichzelf op, waarbij ze de liefde romantiseerde en idealiseerde. "Intussen ben ik jammer genoeg wijzer geworden", snuift ze. "Een song als 'Drive' schreef ik na eindeloos en doelloos touren. 'I've Got Your Name' is dan weer een bittere uithaal naar een kerel die me serieus genaaid heeft. Meer wil ik daar ook niet over kwijt. (grimmig lachje) Deze plaat biedt geen glamoureuze blik op het leven of de liefde. Maar het is tenminste een eerlijke collectie songs. Vroeger weigerde ik autobiografisch te klinken, want ik huiverde bij de idee om zo'n typische singer-songwriter te worden. Nu maal ik daar niet meer om: een song moet mensen gewoon kunnen raken. Wat kan het mij verdommen dat ik confessioneel klink?"

Muur optrekken

Eind deze week speelt Nadler al voor de tweede keer deze maand in ons land. Niet kwaad voor iemand die twee jaar geleden nog getuigde over angstaanvallen en podiumvrees, gooien we haar voor de voeten. "Er is sindsdien veel veranderd", zegt ze. "Vroeger dronk ik teveel voor elk concert. Anders lukte het niet: ik kromp al in elkaar wanneer ik de plankenvloer onder mijn voeten hoorde kraken. De drank deed me op den duur songs verbrodden. Daarom raak ik al een jaar bewust geen druppel meer aan. En vreemd genoeg heb ik aan zelfvertrouwen gewonnen.

"Optreden blijft wel vreemd. Schrijven is mijn leven, maar performen zie ik als een job. Ik hou enige afstand met de toeschouwers. Dat moet wel: van fans kreeg ik al haarlokken, en bokaaltjes met, euh, rare substanties. Ik probeer dan ook geen vrienden met mijn publiek te worden. (verschrikt) Dat klonk verkeerd. Laat het me uitleggen. Ik moét een muur optrekken, want de waarheid is: misschien geef ik wel te veel om mensen."

Marissa Nadler speelt op 26/4 in Botanique, Brussel. July is verschenen bij Bella Union/PIAS.

Marissa Nadler (33)

Singer-songwriter uit Boston die uitblinkt met zwaarmoedige droomfolk.

Studeerde schilderkunst aan de Rhode Island School of Design.

Heeft met July haar zesde studioplaat uit.

Kijkt op naar artiesten als Stevie Nicks, Edgar Allen Poe en Leonard Cohen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234