Donderdag 24/10/2019

Getuigenis

"Ik wil geen 50 zijn als ik papa word"

Peter en Dieter staan momenteel 280ste in de rij voor een binnenlandse adoptie. 'Terwijl er zo'n 10 kindjes per jaar ter adoptie worden opgegeven.' Beeld © BOB VAN MOL

Vandaag is het exact tien jaar geleden dat adoptie mogelijk werd gemaakt voor homoseksuele en lesbische koppels. Peter (29) en Dieter (32), die hun kinderwens willen realiseren, merken dagelijks dat dat in praktijk nog altijd moeilijk is. 'Onze hoop ligt bij de Verenigde Staten.'

"Wrang, zo voelt het vaak. Een kindje dat geboren wordt in de familie, dat is altijd een feest. Daar geniet je van. Maar als je 's avonds thuiskomt, volgt de emotionele klap." In het huis dat ze verbouwen in Boom is er plaats voor twee kinderkamers. Binnenkort gaan ze trouwen. Toch hebben Peter en Dieter nog een lange weg te gaan voordat ze hun grote wens, een eigen kind, kunnen invullen.

Op 20 april 2006, precies tien jaar geleden, stemden 34 senatoren voor en 33 tegen het wetsontwerp waarin stond dat koppels met hetzelfde geslacht kinderen mogen adopteren. Twee senatoren onthielden zich. Sinds die mijlpaal is de adoptieprocedure voor holebikoppels verder bijgeschaafd. Maar dat neemt niet weg dat er nog veel werk aan de winkel is.

"Op papier volgen homokoppels dezelfde procedure als heterokoppels, maar de wachttijd voor binnenlandse adoptie ligt ongeveer op 17 jaar. Die onzekerheid is voor iedereen onmenselijk", verklaart Jeroen Borghs, woordvoerder van holebi-organisatie Çavaria. "De oplossing ligt voor een stuk bij buitenlandse adoptie, maar het probleem is dat de meeste landen niet bereid zijn om kinderen te laten adopteren door holebi-ouders."

Anderhalf jaar geleden klopten Peter en Dieter voor het eerst aan bij Kind en Gezin. Peter: "Onze eerste informatiesessie deelden we met vijftig koppels, homo en hetero. Ik vond dat zeer hoopgevend: de mensen van Kind & Gezin waren open en behulpzaam, wij kregen een eerlijk antwoord op onze vragen. Maar al snel werd het duidelijk dat we bijna 20 jaar zouden moeten wachten op een binnenlandse adoptie. Momenteel staan we 280ste in de rij, terwijl er ongeveer 10 kindjes per jaar ter adoptie worden opgegeven."

Spanning, stress, wachten. Het is een vicieuze cirkel die op den duur begint te wegen, weet Peter: "Elke ochtend de brievenbus openen in de hoop dat je goed nieuws krijgt, dat is het zwaarste. Wij hopen dat we in het voorjaar van 2017 alle infosessies en testen hebben doorstaan. Dan pas zullen we weten of we überhaupt aan de adoptieprocedure kunnen beginnen. Emotioneel is dat zwaar, zeker als je een grote kinderwens hebt. Wij worden er niet jonger op. Ik wil geen vijftig jaar zijn als ik papa word."

40.000 euro

In december kregen homokoppels met een kinderwens een flinke opsteker. Dankzij een akkoord met een adoptiebureau uit New York is adoptie van Amerikaanse kinderen door Vlaamse holebi's mogelijk. "Op dit moment is de VS de enige valabele optie voor homokoppels met een adoptiewens", zegt Çavaria. De organisatie pleit voor extra adoptiekanalen. "Het akkoord met New York toont aan dat het kan, maar de overheid moet er wel actief naar op zoek gaan."

"Onze hoop ligt ook over de Atlantische Oceaan", zegt Dieter. "Omdat er in de VS - helaas - veel tienermeisjes ongewenst zwanger geraken. Het klinkt raar, maar bij de adoptie geven ze vaak de voorkeur aan twee mannen. De redenering is dat ze dan de enige mama blijven."

Nadeel aan een adoptie uit de VS is dat ze ontzettend veel geld kost: ongeveer 40.000 euro. Dat gaat naar advocaten en allerlei adoptiekosten. "Niet evident om zomaar op tafel te leggen als je net een huis hebt gekocht."

Het idee van de adoptie kwam er pas nadat hun zoektocht naar een draagmoeder niets opleverde. Peter: "Veel vrouwen waren wel bereid om een eicelletje af te staan, maar een kind dragen is iets anders", zegt Peter, die benadrukt dat er in België nog altijd geen wettelijk kader bestaat voor draagmoederschap. "Het UZ Gent was bereid om ons te begeleiden, op voorwaarde dat we eerst zelf iemand zouden vinden om ons kind te dragen. Maar dat is natuurlijk niet evident met zo'n instabiele regeling."

Çavaria pleit voor meer duidelijkheid. Vandaag is draagmoederschap niet verboden, maar ook niet geregeld. Borghs: "Concreet willen wij dat meervoudig ouderschap erkend wordt. In de huidige wetgeving kan een kind maximaal twee ouders hebben, terwijl er toch meerdere mensen zijn die een ouderlijke rol opnemen. Dat ligt moeilijk met de huidige wetgeving. Zowel voor homokoppels die met een draagmoeder werken als nieuwe samengestelde gezinnen."

Çavaria is wel blij dat sinds 2015 het meemoederschap geregeld is voor lesbische koppels. Dat betekent dat meemoeders automatisch erkend worden als moeder wanneer hun partner een kind krijgt.

Zelf wachten Peter en Dieter geduldig af om ooit dat kindje te kunnen verwelkomen. Voor dit jaar zal dat niet zijn, volgend jaar ook niet. Maar de hoop is er wel. "Het systeem zit logisch in elkaar. Het is goed dat kindjes bij de juiste ouders terechtkomen. Wij hopen gewoon dat het ooit aan ons zal zijn."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234