Donderdag 21/11/2019

'Ik wil een rolmodel zijn voor jonge meisjes'

De Vlaamse Emilie De Clercq (32) zet de servers van Facebook op punt. Elke like en vakantiefoto worden erin opgeslagen. Welkom in het datacenter van Facebook in het Zweedse Luleå, het enige in Europa.

Het was vrijdag midzomer in Luleå. De zon is er exact 58 minuten onder gegaan. En dat vieren ze hier in het Zweedse noorden, vlak bij de poolcirkel. De zomer is het hoogtepunt. Dan malen dagelijks tientallen witblonde jogsters met blauwe ogen hun kilometertjes af langs het grote meer, komen vrienden samen voor fika - koffie en taart - en stoppen mensen massaal vroeger met werken. Luleå, ze spreken het hier uit als 'Luljo', had in 1955 het allereerste indoor shoppingcenter ter wereld, er is een gayparade en de oudste technische universiteit van het land bevindt zich hier. Veel meer is er niet te zien in de stad, niet groter dan pakweg Hasselt, Kortrijk of Sint-Niklaas. De winter zakt letterlijk diep weg onder nul, makkelijk tot min dertig.

Wat Zuckerberg hier dan komt zoeken, te midden van de bossen net buiten het centrum? Koude wind en hernieuwbare energie uit het smeltende water, zo blijkt. Om de gegevens van honderden miljoenen Facebook-gebruikers veilig vast te houden. Drie voetbalvelden groot is de plek waar foto's, likes, comments en shares in gangen vól rekken met chips en draadjes toekomen en worden opgeslagen. En daartussen wandelt Emilie De Clercq (32), één van 255 werknemers, elke dag rond. Inclusief blauw T-shirt met Facebook-logo en knalroze hoodie. Tweeënhalf jaar geleden ruilde ze Gent voor het noorden.

Dagelijks zet Emilie nieuwe rekken, waarin servers zitten die de gegevens van Facebook-gebruikers wereldwijd verwerken, klaar voor gebruik. Ze zoekt een plaats voor de servers in een van de vier datahallen in het centrum, zorgt dat ze voldoende stroom, netwerk en koeling hebben en installeert ze volledig, zodat de rekken klaar zijn voor de programmeurs. "Mijn job uitleggen aan iemand die het datacenter nog nooit van dichtbij heeft gezien, is niet simpel", lacht Emilie. "Ik heb met nog maar één iemand samengewerkt die hetzelfde deed. Zo specifiek is het. Laat het me dus maar op 'computers herstellen' houden."

Niet dat Emilie zo'n Facebook-fanaat was voor ze naar Luleå kwam. Of dat ze als kind al niet van het scherm was weg te slaan. Ze was gewoon een meisje dat naast haar poppen altijd al een doos Lego en K'Nex had liggen. "Mijn lievelingskleur is nog steeds roze, maar 'systemen' zijn mijn ding", lacht ze. "De techniek, niet de software. Computers herstellen, weten hoe die vanbinnen werken, pc's sneller maken, dát is mijn wereld. De computer levend houden."

Hoe een Belgische dan in het noorden van Zweden, in het allereerste niet-Amerikaanse datacenter van Facebook terechtkomt? "Door mezelf te overschatten, misschien? Ik werkte voor een Belgische start-up waar ik geen toekomst meer had, dus ik dacht: ik solliciteer gewoon bij Facebook in Dublin - voor een job die eigenijk absoluut niets voor mij was. Gewoon, omdat het me cool leek. Het bleek inderdaad niets voor mij, die functie. En 'ze zouden me nog bellen als er plots wél een job was voor mijn profiel.' Jaja ..."

Ze deden het dus wél, een goed jaar later, voor een job in het datacenter in Luleå. Neen, de koffers stonden niet meteen klaar ten huize De Clercq. Emilie was pas bevallen van haar eerste zoontje. "Niet meteen het juiste moment in mijn leven, dus (lacht). Weigeren was mijn eerste idee. Tot we alles in overweging namen. Wat zou het ergste zijn aan niet verhuizen? Dat we er spijt van zouden krijgen. We zijn ondertussen tweeënhalf jaar verder, wonen hier met het hele gezin en er is nog een zoontje bijgekomen. Mijn man volgt een opleiding en blijft thuis voor de kinderen."

Contact met thuis

Hardware klaarzetten, vernieuwen en voorzien van alle kabels is trouwens niet Emilies enige missie in het datacenter. Het opschrift '#Datacenter_girls' prijkt niet voor niets ostentatief op de mouw van haar knalroze hoodie. Ze wil een boegbeeld zijn voor meisjes die net als haar in de technologiewereld willen werken. "In het vierde middelbaar werd ik subtiel richting boekhouden-informatica geduwd. 'Omdat de meeste meisjes dat kiezen.' Maar ik wilde informaticabeheer doen. We waren met drie meisjes in een klas van 35 leerlingen toen. En het werd nog beter (lacht). Toen ik aan mijn bachelor begon, koos ik voor elektriciteit-elektronica-ICT. Ik was één van de vijf meisjes op tweehonderd. Het was hard, de kritiek navenant."

De arbeidsmarkt werd niet veel beter. Ooit vertrouwde een klant haar niet - een vrouw die aan computers werkt? - en bleef hij een hele voormiddag vlak naast haar zitten. Ook bij Facebook zijn de vrouwen in de minderheid, maar daar voelt Emilie zich wel voor de volle honderd procent gesteund. "Ik ben aangenomen om mijn kennis en persoonlijkheid. Ik kan helemaal mezelf zijn. En - niet onbelangrijk - ik kan werken voor het bedrijf dankzij wie ik contact kan houden met het thuisfront. Foto's van de kleinkinderen voor mijn moeder, WhatsApp-berichtjes ... Zonder kan ik het me niet meer inbeelden."

Nerds

#datacenter_girls dus. Het is een project dat Emilie trekt met een aantal andere vrouwelijke collega's. Samen nodigen ze Zweedse meisjes tussen 14 en 16 jaar uit in het datacenter om hen warm te maken voor technologie. En voor een opleiding in de grootste technische universiteit van Zweden bijvoorbeeld, op een boogscheut van het datacenter. "Ik wil een rolmodel zijn voor jonge meisjes, als ik dat al niet ben. Je hoeft geen nerd te zijn om technologie te studeren. Ik wil niet dat meisjes, als ze écht geïnteresseerd zijn, zich laten tegenhouden, puur omdat het een mannelijke wereld is. Wil je het, dan moet je ervoor gaan."

Waarom Emilie het zich zo aantrekt? "Omdat we met te weinig zijn", zegt ze resoluut. "Een quote van mijn mannelijke collega: 'Het is leuk om ook vrouwen in het team te hebben omdat die soms anders naar problemen kijken.' Dat vond ik mooi. Niet altijd, we zijn uiteindelijk allemaal mensen, maar soms kunnen we er een andere twist aan geven."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234