Zaterdag 23/10/2021

Brandon Flowers

"Ik wil alleen nog met mijn hart schrijven"

Brandon Flowers. Beeld rv
Brandon Flowers.Beeld rv

Met The Killers voert hij een van de succesvolste rockgroepen ter wereld aan, maar ondanks het drukke schema dat de band erop na houdt, bouwt Brandon Flowers tussendoor ook een volwaardige solocarrière uit. 'Ik had hier liever met mijn band gezeten.'

Op het podium maakt Brandon Flowers een zelfzekere indruk. Daar gaat hij moeiteloos de confrontatie met het publiek aan, is hij welbespraakt en heeft de frontman van The Killers inmiddels genoeg kilometers op de teller om ook een kolkend stadion in de hand te houden. Maar praat met hem en je ziet een aardige, zelfs wat onzekere jongeman. Iemand die op moeilijke vragen wat ongemakkelijk glimlacht, en uiteindelijk gewoon 'ik weet het niet' antwoordt. Op het podium is Flowers een man. Maar ernaast lijkt hij een jongetje gebleven.

Op zijn 33ste heeft de Amerikaanse superster al een hele carrière achter de rug. Vijf studioplaten uitgebracht met The Killers, die op de koop toe allemaal de top van de charts hebben gehaald. Tel daar nog de compilatie Sawdust bij, naast een gebalde Greatest Hits én een in de prestigieuze Royal Albert Hall opgenomen liveplaat, en je moet concluderen dat The Killers sinds hun doorbraak in 2004 geen moment stil hebben gezeten.

Drie kinderen

Op de koop toe hebben ze voor elk van die platen nog omstandig de wereld rondgetoerd. En toch is Flowers met The Desired Effect intussen ook al aan zijn tweede soloplaat toe. Niet kwaad voor iemand die een gezin met drie kinderen te bestieren heeft. "Ik werk gewoon graag", klinkt het enigszins verontschuldigend. En inderdaad: terwijl de rest van de band ervoor kiest om even te recupereren van alweer een slopende tournee, is het voor Flowers nooit genoeg.

Qua succes moet hij in zijn eentje trouwens niet onderdoen voor The Killers. Solodebuut Flamingo klom vijf jaar geleden meteen naar de eerste plaats in de charts, en die stunt doet Flowers met de opvolger met gemak over. Ook elders in de wereld gaan de zaken goed. Maar eerst nog even terug naar de drijfveer achter die duizelingwekkende productiviteit van 'm. "Ik wil blijven groeien, en met zoveel mogelijk mensen samenwerken. Van iedereen met wie ik ooit mee in de studio heb gezeten, stak ik iets op. En die kennis neem ik dan weer mee naar The Killers. Ik steel voortdurend met mijn ogen in de hoop er zelf beter van te worden. En dat lukt aardig."

Daar zit wat in, want hoewel de platen van The Killers onderling erg verschillend klinken, heeft de band toch een geluid ontwikkeld dat je onmiddellijk kunt identificeren. De ene keer opteert de band voor pure pop, dan gaat het weer elektronischer. En weer een jaar later sluipen er plots rootsinvloeden binnen. "We gaan nooit met een afgelijnd idee de studio in. Het zijn de songs zelf die ons vertellen welke richting het uit moet. Maar wat je zegt klopt: hoe uiteenlopend ook, er loopt toch een rode draad door alles wat we doen. Dat heeft te maken met de manier waarop Ronnie (Vannucci, BS) zijn gitaarlijnen door de melodie weeft. En mijn stem is tamelijk herkenbaar. Dat speelt eveneens mee."

Brandon Flowers. Beeld rv
Brandon Flowers.Beeld rv

Pet Shop Boy

Op The Desired Effect is de breuklijn tussen The Killers en zijn solocarrière een stuk duidelijker geworden. Hij heeft er voor het eerst een goed evenwicht op gevonden tussen zijn twee meest uiteenlopende voorbeelden: Bruce Springsteen en Pet Shop Boys. "Ik schrijf enorm veel, en een aantal van deze songs hadden net zo goed op een Killers-plaat kunnen staan. Het was daarom een bewuste zet om ze wat anders aan te kleden. Wat funkier, met meer nadruk op de groove ook. Al geef ik toe dat ik liever over een nieuwe Killers-plaat had zitten praten."

Opnieuw diezelfde verontschuldigende blik. "Ik ben gewoon een hele grote fan van mijn eigen band. Veel mensen beseffen niet wat we allemaal bereikt hebben intussen. Maar ik wil gerust na eender welke act het podium op die de laatste vijftien jaar is doorgebroken. En we spelen ze gegarandeerd naar huis. Ik zeg niet dat popmuziek een competitie is, maar wie ons live ziet zal moeten toegeven dat ik gelijk heb. The Killers zijn méér dan het zoveelste new-waverevivalbandje."

Flowers heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat de Pet Shop Boys een belangrijke band in zijn artistieke ontwikkeling is geweest - hij duikt zelfs op in A Life in Pop, een documentaire over het Londense synthesizerduo - maar nooit eerder was de invloed van de twee zo tastbaar als op de nieuwe plaat. Niet alleen omdat zanger Neil Tennant een kleine cameo maakt, Flowers haalde er ook Ariel Rechtshaid bij. "Die kent als producer als geen ander de keukengeheimen van de Pet Shop Boys, en wist dus precies hoe hij de songs moest aankleden. Ik geef toe: we hebben een aantal van hun trucjes in mijn songs geïntegreerd."

De manier waarop Flowers over zijn muzikale helden praat is aandoenlijk. Hij had Tennant een sms'je gestuurd met de vraag of hij een zinnetje wilde inzingen. Een halfuur later kreeg hij van de zanger al een voicememo met zijn bijdrage in de bus. Flowers vertelt het op een toon die suggereert dat hij het zelfs nu nog niet helemaal kan geloven. "Ik trek vaak met hem op, want zowel Neil als Chris Lowe zijn intussen goeie vrienden geworden. Het is dus niet dat ik me ongemakkelijk voel in hun gezelschap. En toch: er zijn nog steeds momenten dat ik mezelf in de arm knijp. Ik bedoel: hun muziek heeft zo'n enorme impact op mijn leven gehad. In mijn jeugd luisterde ik haast naar niks anders. De bewondering is niet afgenomen, maar nu kan ik ze tenminste beter onder controle houden."

Geen supersterren meer

Zouden The Killers bestaan hebben zonder de Pet Shop Boys? "Dat durf ik niet zeggen, maar het is alleszins een zeer pertinente vraag." Zijn obsessie voor popmuziek uit de jaren tachtig is niet nieuw. Met The Killers nam hij in het verleden al een paar classics van U2 onder handen, naast onder meer 'Girls Just Wanna Have Fun' van Cindy Lauper en 'Romeo and Juliet' van Dire Straits. Gooi hem de namen van wat bands voor de voeten - The Cure, New Order, Depeche Mode - en je hoort een lofzang ontbranden die doet vermoeden dat Flowers altijd nog in de reclamesector terecht kan mocht zijn muzikale carrière een duik nemen.

"In die periode werden opvallend veel sterke songs geschreven, en het feit dat ik al die groepen heb leren kennen toen ik zestien, zeventien jaar was, zal ook wel meespelen. Dat is de leeftijd waarop je muzikaal gevormd wordt. Ik neig zelf sowieso meer naar synthesizers dan gitaren. Als kind heb ik zelf nog pianolessen gehad." De liefde voor de eighties wordt elders consequent doorgetrokken. Bruce Hornsby - u herinnert zich de wereldhit 'That's Just the Way It Is' nog wel - maakt zijn opwachting als pianist, en de hit 'I Can Change' is opgebouwd rond een sample van 'Smalltown Boy', de classic van Bronski Beat.

"Ik krijg regelmatig aanvragen van dj's om als gastzanger aan hun platen mee te werken. En ik zeg niet dat ik het nooit zal doen, maar tot nog toe voel ik me er niet goed bij. Toen ik onlangs weer zo'n aanbieding kreeg werd me gevraagd welk nummer ik wilde doen. Ik had eigenlijk maar één optie doorgegeven: 'Smalltown Boy' van Bronski Beat. Het is zo'n dramatische, sprankelende song, én er zit een boodschap in. Ze zijn ermee aan de slag gegaan. Zonder succes. Ze hadden er zo'n EDM-versie van gemaakt. Het klonk niet, sloeg helemaal nergens op. Dus toen ben ik er zelf mee aan de slag gegaan. Uiteindelijk heb ik rond die overbekende sample een heel nieuwe song geschreven. Dan kwam het er alleen nog op aan om Jimmy Sommerville te traceren, en zijn toelating te vragen. Maar hij vond het cool, allemaal." Ik vraag wie de dj's waren met wie het niet klikte. Flowers aarzelt. Het blijkt om Swedish House Mafia te gaan. Hij zegt het, maar wil er liever niet op geciteerd worden.

De legendarische concertpromotor Harvey Goldsmith haalde eerder deze maand het nieuws met zijn stelling dan rockfestivals ten dode zijn opgeschreven. Volgens de Brit - die onder meer de Rolling Stones, U2, Pink Floyd, Madonna, Bruce Springsteen en Bob Dylan heeft gewerkt - ontbreekt het vandaag aan acts die écht tot de verbeelding spreken. Ik leg de hypothese voor aan Flowers, met The Killers zélf een vaste klant in het festivalcircuit. "Het klopt dat er vandaag veel minder grote bands zijn dan vroeger. Als je ziet wie nu de grote festivals kan headlinen kom je altijd bij dezelfde zes namen uit: The Killers, Kings of Leon, Muse, Coldplay, Arcade Fire en Arctic Monkeys. Klaar. Dus die duiken elke zomer opnieuw op, omdat er nauwelijks alternatieven zijn. In de jaren zeventig en tachtig was er veel meer variatie. Toen had je op z'n minst twintig headliners om uit te kiezen.

"Ik deel dus de vaststelling van Harvey, maar niet zijn conclusie. Omdat een festival toch om meer draait dan alleen headliners. Je komt omwille van de beleving, en om ontdekkingen te doen. Al zorgen de topacts er natuurlijk wel voor dat er volk voor al die podia staat. Ik vind trouwens dat wij het verdienen om zo hoog op de affiche te staan. Zéker in deze fase van onze carrière. Al die mensen die samen komen om onze muziek te vieren, dat geeft een enorme kick."

Brandon Flowers stelde zijn soloplaat 'The Desired Effect' onlangs nog voor in de AB. 'Zonder Pet Shop Boys had ik misschien zelfs geen muziek gemaakt.' Beeld Alex Vanhee
Brandon Flowers stelde zijn soloplaat 'The Desired Effect' onlangs nog voor in de AB. 'Zonder Pet Shop Boys had ik misschien zelfs geen muziek gemaakt.'Beeld Alex Vanhee

Minder machine, meer songs

Ik vraag hem of het met zijn staat van dienst niet steeds moeilijker wordt om de passie voor muziek op peil te houden. Daar moet hij even over nadenken. "Als ik om me heen kijk, zie ik inderdaad veel bands op festivals staan die hun motivatie onderweg kwijt zijn geraakt. Die zien hun groep als een geldkoe en rammelen elke avond dezelfde set af. Dat lijkt me verschrikkelijk, al begrijp ik in sommige gevallen wel hoe het zover is kunnen komen. The Killers zijn ook een enorme machine, en op tournee leven we echt in een luchtbel. Ver weg van de realiteit van alledag. Maar ik doe niets liever dan optreden, en ik ben het bovendien nog lang niet beu om 'Mr. Brightside' te zingen.

"Door ouder te worden betrap ik mezelf er trouwens op dat mijn ambities veranderen. Toen we tien jaar geleden doorbraken waren we zo verlekkerd op de smaak van het succes, dat ik onbewust songs ging schrijven die almaar grootser waren. Als je één hit gehad hebt, wil je er een volgende. En nadien nog één. Op den duur schreef ik meer met mijn hoofd dan met mijn hart. Nu draait het minder om de machine en meer om de songs. Ik hou van popmuziek, maar als je de waarheid durft vertellen in de vorm van een song, dan heb je de heilige graal gevonden. Lukt lang niet altijd, natuurlijk. Maar als ik het toch voor elkaar krijg wéét ik het ook meteen. Dat zijn de songs die ik achteraf graag blijf zingen. Over 'Mr. Brightside' hadden we het al. 'Read My Mind', 'When You Were Young', 'A Dustland Fairytale': dat zijn mijn beste songs, vind ik.

"Nog een bekentenis: in het verleden ben ik door zo productief te zijn wel eens de kwaliteit uit het oog verloren. Omdat de plaat nog niet klaar was, maar er wél al een tournee gepland stond en er dus geen tijd meer was om er het maximum uit te halen. Dat is was mijn eigen schuld. Eens je in de cyclus 'plaat opnemen - op tournee gaan - weer een plaat opnemen - weer op tournee gaan' zit, is het bijzonder moeilijk om daar achteraf uit te breken. Ik wil wat meer ruimte hebben, wat langer aan de songs werken. Want dat is wat de échte groten - Jackson Browne, Leonard Cohen, Tom Waits - ook doen. Tijd om wat gas terug te nemen."

Flowers méént het, maar tegelijk weet je nu al dat minder werken straks zijn grootste uitdaging wordt. Want er zijn alweer nieuwe plannen. Er staat een samenwerking met New Order op de agenda ("een jongensdroom") en zodra de solo-tournee erop zit is er meteen tijd geblokkeerd om een nieuwe Killers-plaat te schrijven. De workaholic kruipt waar hij niet gaan kan. "Ik heb al een mooie carrière, maar kijk naar artiesten als Sting, Springsteen en Chrissie Hynde: die waren gedreven bezig toen ze dertig waren. En nu ze de zestig voorbij zijn is dat nog steeds zo. Dat wil ik ook. En dus komt het er toch op aan niet te lang stil te blijven zitten. Voor je het weet raak je niet meer rechtop. En dan is het écht voorbij."

The Desired Effect van Brandon Flowers is verschenen bij Island Records.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234