Donderdag 05/08/2021

Interview

"Ik wijk op alle vlakken af van de norm"

Andrew Van Ostade: 'Ik ben me er heel goed van bewust dat dat mensen verrast, als ze me in bloot bovenlijf zien shaken.' Beeld © STEFAAN TEMMERMAN
Andrew Van Ostade: 'Ik ben me er heel goed van bewust dat dat mensen verrast, als ze me in bloot bovenlijf zien shaken.'Beeld © STEFAAN TEMMERMAN

Succes is de mooiste revanche voor muzikant en acteur Andrew Van Ostade (27). Toneelscholen gaven hem geen kans. De band die hij mee oprichtte, zette hem op het toppunt van de roem aan de deur. Jan Fabre zag wel iets in de rosse, verlegen nerd, en plaatste hem als een uitzinnige Dionysos op de top van zijn Mount Olympus. En zo begon de triomftocht van een ex-drummer.

"Geachte mevrouw,

Geachte heer,

Aan u schrijft een gebeten man."

Zo begint het mailtje dat Andrew Van Ostade stuurde naar Troubleyn, de theatergroep van Jan Fabre. Anderhalf jaar geleden, tussen lef en wanhoop.

"Mijn hoofd en hele lichaam hebben honger." Zo staat het er. "Ik wil raken en geraakt worden." Van Ostade had toen al tientallen audities afgedweild. Zijn beste rol was als spaarlamp in een reclamespot voor Recupel.

Een half jaar eerder was Andrew uit School is Cool geschopt, de populaire rockband die hij met zijn jeugdvriend had opgericht. Zijn grote passie was hem afgepakt. Vrienden verloren, broodwinning kwijt.

Een gebeten man, dus.

Volgende week reïncarneert Van Ostade als God van de waanzin op de scène van het Concertgebouw in Brugge, tijdens de Belgische première van Mount Olympus. De voorbije maanden liet Fabres 24 uur durende enscenering van de Griekse tragedies een verpletterende indruk na op het publiek in Berlijn, Amsterdam, Rome, Thessaloniki.

Volgende week gaat ook Danse macabre in première, een kortfilm die Andrew samen met zijn broer Michael heeft gemaakt.

Maar we beginnen bij het begin. Of het begin van het nieuwe begin dan toch: op 28 april 2014, de dag van de passionele smeekbede per mail. Vandaag moet hij lachen als hij het mailtje opnieuw leest.

Andrew Van Ostade: "Ik was die dag auditie gaan doen in Amsterdam voor een speelfilm, als de jonge versie van Wim Opbrouck (voor de film 'Ventoux', EM).

"Ik voelde al meteen dat het niks zou worden. Het was de zoveelste afwijzing. Ik belde mijn vriendin, in tranen. 'Morgen zijn er audities bij Fabre. Geef het nog één kans', zei ze. Ze is aan het doctoreren als theaterwetenschapper en heeft ooit stage gelopen bij Troubleyn. Als zij me niet had gepusht, was ik nooit durven gaan.

"Daar stond ik dan, met mijn trommeltje. Tussen de afgetrainde dansers en professionele muzikanten. Noémi Wolfs (ex-Hooverphonic, EM) was er ook, die een fantastische stem heeft. Heel intimiderend allemaal."

'Het ergste is een 7 op 10', zegt Andrew Van Ostade. 'Ik wil alles of niks, haat of liefde. Ik snak naar grootse, ambitieuze dingen.' Beeld © STEFAAN TEMMERMAN
'Het ergste is een 7 op 10', zegt Andrew Van Ostade. 'Ik wil alles of niks, haat of liefde. Ik snak naar grootse, ambitieuze dingen.'Beeld © STEFAAN TEMMERMAN

Uit die casting is maar één iemand overgebleven, en dat was jij. Fabre was zeer onder de indruk.
"Ik had geen idee wat ze zochten. Door de zenuwen maakte ik tal van fouten toen ik op mijn floor tom iets moest spelen. Daarna gaf Fabre ons improvisatieoefeningen, om te testen hoe expressief je bent met je lichaam. 'Je wandelt op rijstpapier en dat wordt in brand gestoken'. 'Kruip over de vloer als een kat, een tijger, een hagedis'. Geen idee wat ik daar juist gedaan heb, maar andere muzikanten die recht van het conservatorium kwamen en foutloos konden spelen, stonden er maar onwennig bij.

"Die hele dag was een afvalwedstrijd en ik bleef over. Na een masterclass van een maand mocht ik blijven."

Dat jouw rol als Dionysos zo belangrijk is geworden in het stuk, heeft alles te maken met je eigen inbreng tijdens de repetities. 'Hij weet zelf niet hoe goed hij is', vertelde Jeroen Olyslaegers, die de tekst schreef voor Mount Olympus.
"Op geen enkel moment maakte het uit dat ik geen theaterdiploma en geen ervaring had. Ik zat daar als nerd, met mijn passie voor games en horrorfilms, tussen mensen die van een prestigieuze dansopleiding komen. En toch vonden we elkaar.

"'Als we nu eens een drugslab creëren zoals in Breaking Bad', zei ik dan. 'Oké, proberen we.' En dat zit nu dus in de voorstelling."

De driftige god van exces, wellust en waanzin die jij op het podium gestalte geeft, staat in groot contrast met de schuchtere jongen die hier dit café binnenwandelt.
"In het echte leven ben ik extreem verlegen en braaf. Ik wil niet opvallen. Maar op het podium komt iets anders in mij naar boven. Performen is mijn speeltuin, de plek waar je je demonen even vrij spel geeft. Als Dionysos ben ik één brok zelfvertrouwen, een pestkop die het publiek uitdaagt."

Dit is je debuut in het professionele theater, en meteen een van de meest ambitieuze voorstellingen ooit gemaakt. Extreem in elke zin, en dat gedurende 24 uur.
"Ik heb een hekel aan dingen die vrijblijvend zijn. We gaan zelf tot het uiterste en vragen ook een inspanning van het publiek. Het is geen voorstelling van een uurtje, om daarna gezellig op café te gaan.

"In het begin zitten mensen beleefd afwachtend in hun stoel. Muisstil, zoals het hoort volgens de 'theateretiquette'. Tegen het einde vallen die maskers af, reageren mensen puur op gevoel. Ze huilen, roepen, dansen mee. Heerlijk."

In de vele lovende recensies over jouw performance gaat het steevast over je lijf. Je 'ongegeneerd trillende, mollige lichaam' schreef nrc.
"Ik heb het altijd zalig gevonden om mijn lijf te gebruiken, om te dansen, te bewegen. En ik ben me er heel goed van bewust dat dat mensen verrast, als ze me in bloot bovenlijf zien shaken. Hopelijk werkt het bevrijdend voor het publiek. Het zou goed zijn als iedereen zich wat minder zou schamen.

"Als ik audities doe voor film of tv, word ik altijd gecast als de eenzame loser die geen meisjes kan krijgen. Het wordt tijd om eens los te breken uit die stereotypen. Net zoals ik fan ben van sterke vrouwelijke personages. Het moet niet altijd de sterke blanke gespierde man zijn die de wereld redt."

Een mollige jongen met rood haar. Die werd vast doodgepest op school, denk ik dan.
"Ik heb even op het Sint-Jan Berchmanscollege gezeten in Antwerpen, en daar was ik de allerdroevigste tiener ter wereld. Ik was het buitenbeentje, de freak die hield van horrorfilms en niet van voetbal.

"Ik werd uitgelachen en gepest, en zelfs de leraars wisten geen blijf met mij. 'Wij zijn niet geïnteresseerd in uw zoon zijn verhaaltjes', zei de klastitularis op het oudercontact.

"Toen hebben mijn ouders me naar de steinerschool gestuurd, en daar ben ik opengebloeid. Ik mocht muziek maken, schrijven, acteren. Zalig. In onze vrije tijd hebben we toen samen met een leerkracht Wachten op Godot opgevoerd. Wie kan dat zeggen, op zijn zestiende?"

Dus trok je na het middelbaar vol zelfvertrouwen naar de toneelschool. En bleek de realiteit minder idyllisch.
"Ik was helemaal klaar om het te gaan maken als acteur. Ik ben bij alle grote toneelscholen in Vlaanderen ingangsexamen gaan doen, en werd overal afgewezen. In Antwerpen zeiden ze: 'Je hebt het niet en je zult het nooit hebben.' Auw. 'Ga maar gewoon weg', zei Dora van der Groen." (lacht)

God hebbe haar ziel.
"Ik vond haar fantastisch hoor. Ik moest een dialoog met haar spelen, maar was veel te hard onder de indruk. Moest ik me aan de tekst houden of juist helemaal mijn eigen ding doen? Wist ik veel. Te jong, te onzeker.

"In Maastricht geloofden ze wél in mij, en dat is een fantastische school. Toen ik bericht kreeg dat ik kon starten, hadden we net met School is Cool Humo's Rock Rally gewonnen. Die kans was te mooi om te laten liggen."

Binnen het jaar stonden jullie met School is Cool in de hitlijsten en op alle grote podia. De droom van elke groep.
"Het was ook fantastisch. Maar als ik er nu op terugkijk, kwam dat succes eigenlijk te vroeg voor ons. We waren totaal niet bestand tegen alles wat er op ons afkwam. Wie regelt de praktische zaken? Kunnen we het management wel vertrouwen of houden we liever alles zelf in de hand? Te veel moeilijke beslissingen, en we zijn onszelf kwijtgeraakt."

Het klinkt als een clichéverhaal: de zoveelste band die begint als een vriendenclubje en uiteenvalt zodra er roem en geld mee gemoeid is.
"Ja, ik zie dat nu achteraf. Maar eens je op die rollercoaster zit, kun je er niet af. Ik kende Johannes (Genard, frontman van School is Cool, EM) al van de steinerschool. Het ene moment waren we nog gewoon voor de fun samen aan het jammen, en plots moesten we bespreken hoe we de Sabam-inkomsten gingen verdelen."

De groep stond al onder druk, en na een 'privékwestie' werd jij uit de groep gezet. Deze zomer bracht Het Nieuwsblad de oorzaak van het conflict: een skiongeval. Dat lijkt erg banaal.
"We hadden heel duidelijk afgesproken dat we niet met details over ons conflict naar buiten zouden komen. Ik schrok me te pletter toen het plots in de krant stond."

Het kwam tot een rechtszaak, dat kun je moeilijk geheim houden, toch?
"In de rechtszaal zat iemand notities te nemen, en zo is blijkbaar de hele boel naar buiten gekomen, maar dan wel in de meest foute en eenzijdige versie. Die persberichten stonden bomvol onwaarheden, en de meest lelijke beschuldigingen. Dat deed pijn, veel pijn. Ik houd me aan de afspraak om ons verhaal niet op straat te gooien. Ik ben niet de enige in dit verhaal, en ik respecteer anderen hun privacy - hoe hard ik ook gekwetst ben."

De vriendin van Johannes raakte gewond tijdens het ongeval. Jouw schuld, oordeelde de rechter, waardoor je de medische kosten en een schadevergoeding moet betalen. Hoe kijk je daar nu op terug?
"Dat vonnis is hard en heeft een enorme impact op mijn leven. Ik ben het er niet mee eens, maar ik zal mijn verantwoordelijkheid nemen. Ik wil er een streep onder trekken en mijn blik op de toekomst richten.

"Ik schaamde me te pletter, toen mijn hoofd op de frontpagina van de krant stond. Ik heb nooit om dat soort aandacht gevraagd. Ik heb een hekel aan ego's en arrogantie. Iemand als Netsky, die zijn mama en papa op het podium haalt om hen te bedanken voor de steun, dat vind ik mooi. Een succesvolle artiest kan ook een lieve mens blijven. Ik vond het vreselijk dat ik op een negatieve manier werd opgevoerd."

Heb je nog contact met je ex-bandleden?
"Nee, totale radiostilte. Ze negeren me. Ik weet nu dat niet alle mensen goed zijn. Dat besef is beenhard.

"Die hele episode heeft een grote deuk gemaakt. De opnames van onze tweede cd waren net afgerond. Ik heb al die nummers mee gemaakt, dat zijn ook mijn kindjes. Dat iemand dat zomaar van de ene dag op de andere van mij kon afpakken, dat was een schok.

"En ik moest weer vanaf nul beginnen."

Je was 22 toen je de Rock Rally won, 25 toen je de groep moest verlaten. Ben je met die breuk ook je jeugdige onschuld kwijtgeraakt?
"Zeker. Ik zal niet meer over me heen laten lopen. Ik ben naïef geweest. Ik weet nu dat je vooraf duidelijke afspraken moet maken, voor je je vol enthousiasme ergens in smijt.

"Je wordt voorzichtiger, in alles. Bij Fabre voelde ik me meteen als een vis in het water, maar elke dag dacht ik: dat kan hier morgen voorbij zijn. De onbevangenheid is weg."

Je noemt jezelf een nerd. Wat houdt dat in?
"Ik vrees dat ik aan alle clichés beantwoord: ik hou van horrorfilms, games, comic books, sciencefiction. Mijn hele leefwereld is gevormd door games. Er is geen einde aan wat je met je verbeelding kunt creëren.

"Ik ben ook de allergrootste Efteling-fan. Onze kortfilm Danse Macabre verwijst naar het nummer van de Franse componist Camille Saint-Saëns, dat wordt gebruikt in het Spookslot."

Een nerd is meestal ook sociaal onaangepast, niet goed met emoties.
"Daar begin ik beter in te worden. Maar als de mensen me op straat aanstaren, wil ik nog altijd liever onzichtbaar zijn.

"Onlangs noemde een vriend me een 'vegan feminist nerd'. Ik besef dat ik op alle vlakken afwijk van de 'norm'. Ik zie er anders uit, mijn eetgewoontes zijn raar, mijn interesses zijn wat extreem."

Niets leuker voor een journalist dan een enthousiaste zelfverklaarde nerd, die tijdens het interview talloze zijsprongen maakt.

Blijkt dat we vorige week op dezelfde dag in De Singel naar The Fountainhead zaten te kijken, het stuk van Ivo van Hove, naar de roman van Ayn Rand.

Dus heeft Andrew het even later over Bioshock, een videogame dat geïnspireerd is op Atlas Shrugged, dat andere controversiële werk van Rand. Vertelt hij over zijn oma uit Wales, die hem de liefde voor de Engelse taal en literatuur meegaf. Toont me de trailer van Evil Dead II, zijn lievelingsfilm. En legt uit waarom hij dol is op Mad Men: Fury Road. "Totaal over the top, dat heb ik graag. Het ergste is een 7 op 10. Ik wil alles of niks, haat of liefde. Ik snak naar grootse, ambitieuze dingen."

Maar na Mount Olympus dreigt alles pietluttig te lijken, niet?
"Het is waanzinnig om direct de sprong te maken van amateurtheater naar zalen van 1.500 man. Maar ik wil met evenveel plezier in een klein zaaltje iets crazy in elkaar knutselen.

"De samenwerking met Dag (Taeldeman, ex-A Brand en componist van 'Mount Olympus', EM) was zo leuk dat we nog elke week samenkomen om voort te experimenteren. En vanavond ga ik met mijn broer Michael tot diep in de nacht aan onze langspeelfilm werken. We hebben van het Vlaams Audiovisueel Fonds een beurs gekregen om een jeugdfilm te schrijven."

Als ik je enthousiasme zie, denk ik: die breuk met School is Cool is het beste wat je kon overkomen.
"Nu kan ik zeggen: ja, absoluut. Ik ben heel trots dat ik erbovenop ben geraakt.

"Jarenlang heb ik alles opzijgeschoven voor de groep. Een trouwe soldaat geweest. Dat is weer het vraagstuk van The Fountainhead en Ayn Rand: hoe hard kies je voor jezelf en hoeveel opoffering doe je voor de groep.

"Ik zal altijd een loyale teamplayer blijven. In dat opzicht ben ik het geheel oneens met Ayn Rand: ik geloof in het collectief, meer dan ooit. Maar ik moet nu de kans grijpen om mezelf te ontplooien. Zonder een egoïstische klootzak te worden. Dat moet lukken."

Mount Olympus, op 5 december in Concertgebouw Brugge, op 30 januari in Toneelhuis Antwerpen. De voorstellingen zijn helaas uitverkocht. mountolympus.be Danse Macabre, 2 december, 20 uur, op het Kortfilmfestival in Leuven. kortfilmfestival.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234