Donderdag 19/09/2019

'Ik werd REBELS omdat ik niet mooi was'

Toen ze sportschoenen met een ingebouwde sleehak uitbracht, ontstonden er prompt lange wachtlijsten - ondanks het prijskaartje van 400 euro. Nieuwe collecties verkopen al uit voor ze in de winkels liggen. Nu brengt Isabel Marant haar exclusieve ontwerpen naar het grote publiek, samen met H&M.

Isabel Marant arriveert in de luchthaven LAX in Los Angeles na een vlucht van tien uur uit Parijs. Ze heeft dringend een sigaret nodig. De meeste ontwerpers van haar niveau zouden meteen verdwijnen achter de geblindeerde ruiten van een limousine, maar Marant propt zich samen met mij en twee Franse journalisten, die samen met haar in het vliegtuig zaten, in een minibusje en tatert en schatert de hele weg lang.

Maar eerst houdt ze dus even halt buiten de terminal om een sigaret te roken. Ze kan de tabak niet snel genoeg in het vloeitje proppen om de sigaret te rollen en aan te steken. Haar gezicht is weldadig getekend, haar donkergrijze haar opgestoken in een losse dot. Ze draagt een van haar eigen typische zwarte jasjes, over een lila sweater en een lederen broek met ritsen aan de enkels. De broek zit gegoten om haar benen, alsof ze een paar keer met haar rond de wereld heeft gereisd. Een budgetversie van deze jeans zal ongetwijfeld als eerste uitverkocht zijn bij H&M, waar volgende maand een eenmalige collectie voor het grote publiek te koop wordt aangeboden. Aan haar voeten draagt ze platte lederen sandalen.

"Toen ik aan het pakken was, wilde ik een zwart jasje", zegt ze in haar korrelig Frans rokersaccent, een beetje later bij koffie in de tuinen van hotel Chateau Marmont. "Maar die lagen allemaal in mijn studio."

Ze toont de witte verfvlekken op de mouwen van haar jasje en legt uit dat er ook een grote vlek zit aan de binnenkant van het revers - het is opgedroogde moedermelk van toen haar zoon Tal nog een baby was. Hij is ondertussen tien jaar, en dit was het enige vestje dat ze had; het hing ergens achter in haar kleerkast.

En ondanks de vlekken ziet het er ongelofelijk cool uit. Het typeert Isabel Marant ten voeten uit. Het eerste wat meteen duidelijk is als je haar ontmoet, is dat deze vrouw totaal op haar gemak is met zichzelf. Wat kan het haar schelen dat haar vest vol zit met verf en tien jaar oude moedermelk?

Booming business

Marant is in Los Angeles voor de officiële opening van haar winkel op Melrose Avenue. Die is al van januari open, maar dit is de eerste keer dat ze hem te zien krijgt sinds de aannemers en haar architect eraan begonnen.

Marant is booming business. Naast de vier bestaande vestigingen in Parijs, opende ze winkels in Seoel, Hongkong, Tokio, Peking, New York. Eind september kreeg ook Londen een eerste Marant-winkel, in Bruton Street naast Stella McCartney. Overal ter wereld vallen vrouwen voor de quasi-nonchalante rockchick-look.

Voor Marant zelf zijn haar collecties gewoon wat ze zelf wil dragen. Als ze begint te ontwerpen, om de zes maanden, start ze altijd met haar eigen kleerkast. Ze haalt er de kleren uit die ze relevant vindt en gebruikt die als vertrekpunt om iets nieuws te maken dat we allemaal ook zullen willen dragen. Zo benaderde ze ook de H&M-collectie. "Er waren een hoop kleren uit vorige collecties waarvan ik nog altijd houd en die ik nog vaak draag. Als ik een reis zoals deze maak, dan steek ik ze in mijn koffer en denk ik: mijn god, als ik mijn koffer kwijtraak, dan verlies ik al mijn vrienden, mijn favoriete stukken."

En dus reconstrueerde ze een paar van haar absolute favorieten als basis voor haar collectie. Ze voegde er haar eerste poging met mannenkleren aan toe, alsook een paar miniatuurversies voor kinderen. "Ik heb een breder publiek voor ogen dat niet per se de financiële slagkracht heeft om in mijn winkels te kopen. Ik wil hen de stukken aanbieden die ikzelf heel hard koester."

En het klopt: in de dagen daarna in L.A. draagt Marant de originele inspiratiebronnen voor een groot deel van haar H&M-collectie: een lederen broek met gekruiste kant aan de zijkant, de eerder vermelde motorbroek met ritsen... En 's avonds, bij de opening van haar winkel, terwijl zij en haar vriendin/actrice Milla Jovovich naar de meidengroep Warpaint uit L.A. kijken en eruitzien als tienergroupies, heeft ze een jurk met fronsjes aan uit haar lente/zomercollectie van 2014 die bewijst dat een 46-jarige vrouw nog altijd een mini kan dragen.

Grote modeketens in de hele wereld kopiëren de collecties van Marant, maar de H&M-collectie moet iedereen de kans geven om deelgenoot te worden van het selecte Marantclubje. "Ik zag wat ze deden met andere ontwerpers en het verbaasde me echt wat het resultaat was", zegt ze. "Het kwam erop aan geen goedkope versie te maken van mijn collectie. Dat was van in het begin een van de eerste dingen die we bespraken: de kwaliteit en de stoffen moesten van het niveau zijn van die van mijn eigen collecties. Ze gebruikten hun eigen fabrikanten, want die van mij kunnen dat niet. Van een stuk dat ik vaak verkoop maak ik 600 exemplaren, zij doen er gelijk 600.000."

Drie moeders

Verrassend is dat ze haar eigen zaak (waar ook haar goedkopere, maar even verleidelijke Etoile-collectie en haar vaak geplagieerde sleehaksportschoenen bij horen) van nul heeft opgebouwd, zonder investeringen door anderen. Sinds de lancering in 1994 en de opening van haar eerste winkel in de Bastille-wijk in Parijs in 1998 is haar bedrijf met 30 procent per jaar gegroeid. "Ik wilde geen geld lenen, en dus heb ik mijn bedrijf helemaal zelf uitgebouwd. Wellicht is dat de reden waarom ik er nog ben, terwijl vele heel getalenteerde vrienden van me verdwenen zijn."

Patti Smith

Marant werd in 1967 geboren in de welgestelde Parijse voorstad Neuilly-sur-Seine. Haar Franse vader leidde een reclame- en communicatiebureau, haar moeder, Christa Fiedler, was een mannequin die later directrice werd van het modellenagentschap Elite Model. Na de scheiding van haar ouders - Marant was zes - leefde ze bij haar vader en zijn nieuwe vrouw Betty, die van Martinique naar Parijs verhuisd was. "Ik zeg altijd dat ik drie moeders had", zegt Marant. "Mijn moeder was altijd dingen aan het breien, ontwerpen, schilderen. Ze had die artistieke kant. Ik denk dat ik mijn kunstzinnige, yoga-achtige stijl van mijn moeder geërfd heb. Mijn stiefmoeder was een heel mooie zwarte vrouw die zich kleedde in Yves Saint Laurent, heel erg sierlijk. Ik denk dat ik die notie van Franse elegantie van haar heb meegekregen in mijn kindertijd. En ik had ook een kindermeisje uit Zuid-Frankrijk. Ze was totaal geschift. Ze dronk veel en kleedde zich op de gekste manieren. Ik denk dat mijn rebelse kantje van haar komt."

Haar drie moeders vormden een mix van sterke vrouwelijke invloeden, maar Marant zelf was al in de dop een stevig karaktertje. "Ik werd rebels omdat ik geen mooi meisje was", zegt ze. "'Mijn kleine broer was echt mooi. Iedereen hamerde erop dat hij toch zo schattig was, en hij leek meer op een meisje dan ik. Ik daarentegen cultiveerde met mijn kapsel een Patti Smith-look, en wist precies wat ik wilde dragen. Het was een manier om te zeggen: 'Ik besta'."

Een zwaar geval

Ze versneed oude sweaters van haar vader om jurken te maken en weigerde de keurige bourgeoiskleren te dragen die haar ouders voor haar kochten. "Ik heb al van mijn elfde mijn eigen look", zegt ze. "Mijn vader droom- de van een mooie dochter met lang blond haar en grote blauwe ogen; ik was het te-genovergestelde. Ik had niet veel haar, en ik zoog op mijn duim, waardoor mijn tanden schuin gingen staan. Ik was geen lief, meegaand meisje."

Toen ze vijftien was begon Marant uit te gaan in nachtclubs - Le Palace, en later Les Bains Douches. "Ik was een zwaar geval." Ze putte meer inspiratie uit muziek dan uit modemagazines, waarin ze naar eigen zeggen niet geïnteresseerd was. Met een Crazy Color-vetkuif hing ze rond in de Vivienne Westwood-winkel in Parijs.

"Ik was een tiener halverwege de jaren tachtig, een heel pronkerige glittertijd. Het ging erover zo veel mogelijk make-up aan te brengen en superbrede schouders te hebben - en ik haatte dat."

Het interesseerde haar niet zich te kleden als haar chique stiefmoeder, dus maakte ze haar eigen kleren. "Ik ging helemaal op in die grungestijl. Ik amuseerde me enorm met matten", zegt ze. Ze hield van de "haveloze silhouetten" van Dexys Midnight Runners en had een modeshow van Yohji Yamamoto op televisie gezien. "Plotseling had je al die mensen die looks creëerden die je nooit eerder had gezien."

Poosje oefenen

In 1985, op achttienjarige leeftijd, dumpte Marant het idee om economie te studeren en schreef ze zich in aan de modeschool Studio Berçot in Parijs om te leren hoe je patronen maakt, naait, panden snijdt. Ze studeerde in 1987 af.

"Meteen nadat ik afgestudeerd was, wilde ik mijn eigen collectie creëren", zegt ze. "Ik wilde niet echt voor andere ontwerpers werken." Ze wist dat ze 'draagbare' kleren wilde maken, die werkende vrouwen dagelijks konden aandoen. Maar, zegt ze, "mijn werk moest beter worden en ik moest mijn eigen stijl vinden voor ik modeshows begon te doen. Ik moest een poosje oefenen."

Ze werkte op haar flat en verkocht aan vriendinnen om erachter te komen wat zij leuk vonden. In 1995 presenteerde ze haar eerste collectie tijdens de Modeweek van Parijs, waarbij vriendinnen aantraden als model. In 2007 nam Marant haar vriendin Emmanuelle Alt in dienst, die toen styliste was bij de Franse Vogue (Alt zette de samenwerking stop toen ze in 2011 hoofdredactrice werd van het blad) om haar shows te stileren en een modetoets te geven. "Ze gaf de collectie een andere invalshoek, maakte ze meer sexy dan ze aanvankelijk was", zegt Marant.

Selfmadevrouwen

Haar kernteam werkt al van het prille begin voor haar. "Zonder hen ben ik niets", zegt ze. "We zijn een familie. Dat bevalt me zo aan mijn bedrijf."

Ze leerde Sophie Duruflé, haar CEO, op school kennen toen ze veertien waren. Nathalie Chemouny, haar retaildirecteur, was kostuumontwerpster toen ze hielp om Marants eerste show te stileren; ze kennen elkaar vanaf hun achttiende. "Het draait om ons drie. We leiden de zaak samen. We zijn selfmadevrouwen omdat we nooit opgeleid werden in een bedrijf dat dit soort werk doet, en volgens mij maakt dat het label uniek. We vertrouwen elkaar volledig. Soms is het beangstigend om te zien hoe groot het bedrijf is geworden en hoeveel personeelsleden afhankelijk zijn van ons."

Marant opende haar eerste winkel in 1998. Ze heeft nu niet alleen veertien boetieks in de hele wereld, ze wordt ook verkocht in 800 andere winkels en stelt 130 mensen tewerk. "Ik ben nog altijd heel spontaan in mijn werk", zegt ze. Ze gaat liever voort op haar instinct dan een meer commerciële lijn te volgen. Er zijn dagen dat Marant wacht tot haar team vertrokken is voor ze aan haar ontwerpen begint. "Soms ga ik pas om 6 uur 's ochtends naar huis. Ik moet alleen zijn. Tijdens de dag kan ik niet creatief zijn in de vijftien minuten tussen twee afspraken in. En dus wacht ik tot iedereen weg is, zet mijn muziek op, rook een sigaret en adem gewoon."

Knop omdraaien

Marant is zonder twijfel een workaholic, maar slaagt er niettemin in een gezinsleven in stand te houden. Eind jaren negentig leerde ze haar vriend Jérôme Dreyfuss (42) kennen - ze zijn nooit getrouwd - toen ze samen in een modewedstrijd voor tv zaten. Dreyfuss is een ontwerper van tassen met een cultaanhang zoals die van Marant. Zijn shop in de Rue Jacob op de linkeroever van de Seine ligt bijna naast die van haar. "We leiden een heel makkelijk leven samen", zegt ze. "Het is heel comfortabel. Als we samen naar huis gaan en gestrest zijn, dan merken we dat meteen, en we respecteren elkaar totaal omdat we weten onder welke druk we allebei constant staan."

Ze praten niet over hun werk, en wanneer ik vraag wat Dreyfuss denkt over haar uitstap naar de mannenmode voor H&M, zegt ze dat hij er geen weet van heeft.

Ze lijken een goed georganiseerd leven te leiden. Marant werkt twee dagen per week laat, Dreyfuss werkt op de andere dagen, zodat een van hen beiden altijd thuis is voor hun zoon. "Tijdens de week bestaat mijn huiselijk leven niet", zegt Marant. Maar de meeste weekends trekken ze naar hun huisje 50 kilometer buiten Parijs in Fontainebleau - een kinderparadijs met touwenparcoursen en boomhutten. "Ik kan makkelijk de knop omdraaien, wat me verbaast", zegt ze. "Het is moeilijk om me buiten dit kantoor te krijgen, maar zodra ik dan de deur achter me sluit, word ik iemand anders."

Wanneer we wat later voor de fotoshoot in de winkel op Melrose Avenue arriveren, worden volop voorbereidingen getroffen voor het feestje die avond - mensen stellen extra cactussen op, roadies doen een soundcheck voor de band die later op de avond zal spelen, ontwerpers arrangeren kussens in de Airstream die buiten op straat geparkeerd staat. Een securityman houdt ons tegen om te vragen of we bij de winkel horen. "Ik ben de ontwerpster", zegt Marant. Ze toont haar stralende, warme glimlach en stapt binnen.

Isabel Marant is vanaf 16 november verkrijgbaar bij H&M. Wees voorbereid op hysterie en lange rijen.

Veel beroemd volk op de party van H&M.

Isabel Marant poseert met mooie dames

January Jones, Audrey Tautou en Freida Pinto, en met ruige rappers zoals

Hendogg van

Sugarhill Gang (l)

en Grandmaster Melle Mel.

Deze schoenen van Marant moeten het de komende winter

helemaal

gaan maken.

De beroemde Bekket High-top Wedge-sneakers

waarmee

Isabel Marant voor een

revolutie in de modewereld zorgde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234