Dinsdag 07/12/2021

'Ik was een overtuigd allochtoon'

Jarenlang was hij hier een vreemdeling, een zandneger die zich vastreed in de Vlaamse klei. Plotsklaps werd hij opgewaardeerd tot autochtoon. Zijn allochtone gewaad afleggen viel hem zwaar, maar Othello Demoor (31) slaagt er steeds beter in zijn niet-westerse demonen uit te drijven. Verslag vanuit een stampvoetend kielzog.

Op donderdag 20 september werden honderdduizenden Belgische allochtonen wakker in een ander land. Eenzijdig had onze zusterkrantDe Morgen beslist dat zij niet meer bestonden.

"Ik was een overtuigd allochtoon, maar opeens schrapte de krant mijn identiteit uit haar kolommen", zucht Othello Demoor* aangedaan. "Het voelde als een cryptogenocide, een volkerenmoord in woorden. Het taalgebruik diende gezuiverd te worden van exotische elementen. Het Vlaamse volk snakte naar levensruimte."

De verbanning der allochtonen miste haar effect niet. "Blanke gezinnen durfden opeens weer op straat komen. Overal zag je blonde kindjes met blozende wangetjes opgelucht ademhalen", herinnert Othello zich. "De Vlaming was verlost van zijn zwarte beest: de allochtoon. Extase. Op elke straathoek. In zesvoudig miljoen."

Masochistische kinkels

Aanvankelijk gaf Othello, geboren in het Iraanse Teheran en tot wasdom gekomen in Kortrijk, het chic gecoiffeerde aarsgat van West-Vlaanderen, zich over aan verbittering. "Van de ene dag op de andere werd ik gedwongen mezelf te transformeren tot autochtoon burger. Dat was geen pretje", erkent de donkerhuidige Perzische prins. "Maar kijk: tegen beter weten in pas ik me aan. Met mijn ontschede kromzwaard baan ik me een weg in de Europese samenleving vol rasvooroordelen." Het is een moeizaam proces dat vele interculturele schokgolven teweegbrengt.

De eerste grote test waren de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober. "Door mijn Belgische nationaliteit, die ik bij wijlen al eens vervloek, heb ik nooit gebruik kunnen maken van het migrantenstemrecht. Toch dacht ik dat deze verkiezingen anders zouden worden", vertelt Othello. "Voor het eerst had ik de indruk dat er rekening zou worden gehouden met mijn stem."

Daarom had de nieuwbakken autochtoon zich grondig voorbereid. "Even heb ik overwogen om voor Bart De Wever (N-VA) te stemmen. Op dat moment heb ik mij voor de eerste keer écht autochtoon gevoeld. Maar toen las ik het programma van zijn partij en besefte ik: enkel masochistische kinkels stemmen op die man", schudt Othello het trotse hoofd.

Ging er in het stemhokje van een armetierig kiesbureau in Sint-Amandsberg een nieuwe wereld open? "Neen. De stemming was saai. Ik had er meer van verwacht", geeft Othello toe. "Toen ik nog allochtoon was, had het iets speciaals om aan verkiezingen te mogen deelnemen, maar nu ik autochtoon ben, is de fun eraf. Het is geen gunst meer, maar een last."

De westerse manier van bidden draagt hij wél in het hart. "Mijn islamitische familieleden in Iran gooien zich nog altijd vol overgave op de grond als ze hun schuimbekkende godheid wensen te aanbidden. Dan vind ik de veeleer ingetogen westerse gebedshandelingen aangenamer. Die zijn minder belastend voor de gewrichten en zo lig je tenminste niet de hele tijd met je bek in het stof", analyseert Othello.

Sinds zijn overschakeling op het autochtone gebed heeft hij geen last meer van zijn tere knieschijven, een bekende kwaal bij moslims. "Ook zijn de schaafwonden op mijn handpalmen verdwenen. Verder vind ik de nadruk op boete, boete, boete een hele verademing in vergelijking met de etherische frasen uit de Koran. Allochtonen zijn vatbaar voor gewelddadige newageverzen, maar als autochtoon sta ik daar stilaan boven", benadrukt Othello.

Ook een inheems boswandelingetje kan hem ondertussen bekoren. "In het begin voelde het wat onwennig. De rijke humus van de Vlaamse wouden contrasteert fel met het knerpende zand uit Iran", zegt de ex-allochtoon. "Van pijnbomen hebben jullie geen kaas gegeten, maar stilaan hebben de bladverliezende loofbomen ook mij weten te charmeren. Als ik tegenwoordig een eik zie, denk ik: ha, dat is er één van ons. Andermaal een bewijs dat mijn autochtone identiteit keihard ontluikt."

Tragedie

Toch schetst de Iraanse West-Vlaming mogelijk een te positief beeld van zijn transformatie. "Het leven van Othello is een tragedie", klapt buurman William Schaepsdrijver uit de biecht. "In zijn leven is er liefde, jaloezie, ambitie en wraak. Die menselijke passies zullen zijn val veroorzaken. Hij is nobel van inborst, maar zijn bloed is licht ontvlambaar. Een gevaarlijke combinatie."

William ziet hoe Othello verscheurd wordt door allochtone deugden enerzijds en autochtone zonden anderzijds. "Het is een gevecht om zijn ziel. De christelijke gebruiken strijden met zijn heidense idolatrie voor een door bloed geobsedeerde godheid. Grootstedelijke lusten nemen zijn uitheemse kuisheid onder vuur. Zijn geduld begeeft het onder zijn woede", zegt de gepensioneerde belastinginspecteur.

Othello zelf blijft er rotsvast van overtuigd dat hij het goede pad bewandelt. "Al kan ik niet ontkennen dat een dubbel gevoel overheerst. Enerzijds blik ik met nostalgie terug op mijn allochtone dagen. Anderzijds ben ik blij dat ik eindelijk omarmd word door de autochtone maatschappij. Ik geraak wel nog altijd in geen enkele discotheek binnen. De portiers zijn nog niet op de hoogte van de meest recente maatschappelijke ontwikkelingen", stipt de inwijkeling aan.

"Ook heb ik het nog altijd moeilijk met de autochtone klederdracht. Op dat vlak is het nog zoeken om de juiste combinatie te vinden. Ik probeer inspiratie op te doen door P-Magazine en Dag Allemaal te lezen, zodat ik beter weet hoe ik me als autochtoon moet gedragen en kleden", onthult Othello. "Mensen die niet zelfstandig op zoek gaan naar informatie, zouden een cursus autochtonie moeten krijgen."

Vlaamse vrienden van Othello vrezen dat hij stilaan autochtoner is dan zijzelf. "Tja, een bekeerde autochtoon is nog fanatieker dan iemand die als autochtoon geboren is", grijnst hij schaapachtig. "Ik beken: de autochtonie ligt mij wel. Het is zoals een taal. Je moet het blijven onderhouden of je verliest het."

Toch zal hij ondanks al zijn inspanningen immer een buitenlands allooi uitstralen. "Die verdomde huidskleur, hé. Die is wat ze is. Geen bleekscheet deze autochtoon, dat blijft duidelijk", zegt Othello. "Maar mijn vel verbindt mij met mijn roots. Ze kunnen wel het woord 'allochtoon' schrappen, maar ik ben er nog!"

* Om de privacy van de getuige te beschermen heeft de redactie hem een pseudoniem gegeven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234