Zondag 28/02/2021

'Ik was een open wonde, maar ben vanzelf genezen'

Mies Meulders presenteert vanaf donderdagavond een nieuwe reeks afleveringen van de harde Canvas-kennisquiz Teamwork. Ze is echter niet meer de exuberante Mies die we kennen als Studio Brussel-presentatrice of zangeres van De Lama's. 'Vroeger deed ik vaak alsof alles goed ging. Ik maakte veel lawaai en schopte wild om me heen. Dat was de beste manier om mijn eigen ongenoegen en ontevredenheid niet te moeten zien.' La nouvelle Mies est arrivée.

Antwerpen

Eigen berichtgeving

Kristof Demasure

Toen de geboorte van haar zoontje vier jaar geleden verkeerd liep, ging het voor Mies Meulders (32) ook professioneel de verkeerde kant uit. Gedaan met haar vaste, wekelijkse StuBru-programma's. Daarvoor was het ook al afgelopen met provoceren als Lolita in De Lama's, het groepje van gitarist Kloot Per W. "Op een of andere manier ben ik verslaafd gebleven aan de diversiteit die ik altijd in mijn professionele leven heb gehad", zegt Meulders. "Ik ben nergens nog verankerd. Ik werk soms voor Studio Brussel en voor Canvas, lees bij Canal + commentaar bij documentaires en ben de vaste reclamestem voor de radiospotjes van De Morgen."

Waarom heb je nooit resoluut voor acteren gekozen? Je hebt nochtans een theateropleiding gevolgd.

Mies Meulders: "Dan zou acteren mijn hoogste goed moeten zijn. Voor mij is zingen en presenteren op radio en televisie minstens even belangrijk. Ik wil het een niet ruilen voor het andere. Als ik ergens een auditie voor doe, weet ik trouwens op het moment zelf meestal al of het goed zit of niet. Zowel enkele jaren geleden bij mijn screentest voor een rol in Wittekerke als bij de auditie voor Teamwork voelde ik dat ik het goed gedaan had. Ik wist onbewust dat ik het zou halen en dat gebeurde ook. Zo'n voorgevoel heb ik wel vaker. Er zijn in dat opzicht in mijn leven al te veel dingen gebeurd waardoor ik het moeilijk te geloven vind dat er niets meer is dan alleen wat wij hier en nu aan het doen zijn. Als ik iemand zeven maanden niet meer gehoord heb en hij staat op mijn antwoordapparaat net op hetzelfde moment dat ik hem opbel, vind ik dat wel héél erg toevallig. Ofwel geloof je in toeval, ofwel niet. Maar zelf denk ik dat het geen toeval is."

Je gelooft dat niets in jouw leven zonder reden gebeurt? Dus ook de negatieve ervaringen?

"Ik geloof vooral dat alles zinvol is. Toen mijn kindje dood geboren werd, viel de wereld op mijn kop. Maar nu zie ik in dat dat heel wat in beweging gezet heeft waar mijn man en ik samen als koppel heel wat vruchten van plukken. Mijn zoontje heeft daardoor toch een zinvol leven gehad. En hij heeft mij ontzettend veel gegeven. Vroeger had ik bijvoorbeeld de neiging om mij harder op te stellen dan strikt noodzakelijk was. Door mijn zwangerschap van Jesse is mijn zachte kant veel meer naar boven gekomen. Sindsdien gedraag ik me in gezelschap niet meer straffer en sterker dan ik ben. Vroeger deed ik vaak alsof alles goed ging, maakte ik veel lawaai en schopte ik wild om mee heen. Dat vond ik toen de beste manier om mijn eigen ongenoegen en ontevredenheid niet te moeten zien en voelen. De aanval is op zo'n moment de beste verdediging als je niet beter weet. Maar toen mijn kindje net voor de geboorte stierf, kon ik alleen maar geconfronteerd worden met het grootste verdriet wat er in een mens kan zitten. Ik was één grote open wonde."

Hoe heb je het immense verdriet van je doodgeboren kindje uiteindelijk verwerkt?

"Je kunt wanhopig proberen om daarmee om te gaan door ontzettend je best te doen. En dat héb ik gedaan. Door er bijvoorbeeld veel over te lezen, veel te praten, aan mezelf te werken, oefeningen te doen, in therapie te gaan. Ik heb het allemaal gedaan, en het helpt wal. Maar er bestaat geen wondermiddel dat het verdriet oplost. Vier jaar later kan ik alleen maar zeggen dat zo'n wonde vanzelf moet genezen. De puzzel valt pas in elkaar wanneer de tijd rijp is. Je kunt dat moment wel stimuleren door omstandigheden te creëren, maar dat helpt niet echt. Ik heb zelf maandenlang hard geprobeerd om te leren leven met het verdriet om mijn kindje, maar kon het pas echt loslaten toen ik gewoon opnieuw verder ging leven en in de realiteit terechtkwam. Ik heb nog eventjes met het idee gespeeld om over mijn ervaringen een boek of een monoloog te schrijven, maar dat is me nog niet gelukt. Misschien kan ik er nog steeds niet genoeg afstand van nemen. Of vind ik mezelf als schrijver niet goed genoeg. Of misschien ben ik wel te lui. (lacht)"

Er is een duidelijke breuklijn tussen de Mies voor en na de zwangerschap.

"Ik zal nooit meer de Mies kunnen zijn die ik voor Jesse, mijn zoontje, was. Mijn ouders zullen mij wel nog aan mijn streken blijven herkennen, maar de dood van mijn kindje heeft een ontzettende ruk gegeven aan het rad van mijn leven. En dat is voor mijn man en onze relatie ook zo. Of om het met de woorden van mijn man te zeggen: 'Jij bent een andere vrouw geworden, ik een andere man en we hebben een andere relatie dan voorheen. Maar doordat er liefde was en nog steeds is, kunnen wij gewoon samen verder in het leven.'"

Sluit je een nieuwe zwangerschap uit?

"Ik word straks 33. En de goesting is zéér groot. We zijn nu ook bijna vier jaar na de geboorte van Jesse. Ofwel maak ik bij een nieuwe zwangerschap opnieuw hetzelfde mee en krijg ik echt wel een slag van de molen, of het gaat gewoon goed. Maar nu weet ik nog niet hoe paranoïde of onbekommerd ik bij een nieuwe zwangerschap zal zijn. Ik heb de producer van Teamwork alvast gewaarschuwd dat ik, wanneer het een beetje meezit, dit najaar flink zwanger hoop te zijn. Dan moet ik wel bevallen in de periode dat we nu opnames aan het maken zijn. Dus..."

Wordt de gebakken lucht van het mediagebeuren door jouw doodgeboren kindje niet bijzonder relatief? Of blijf je ambitieus als het op radio en televisie aankomt?

"Ik weet niet eens of ik die ambitie ooit heb gehad. Ik vind het leuk om voor mijn radio- en televisiewerk erkenning en respect te krijgen, maar ik vind het veel belangrijker dat ik als mens goed in elkaar zit en niemand moedwillig kwets. Dan interesseert het me niet waar ik op de ranglijst van presentatoren genoteerd sta. Ik amuseer me vooral tijdens televisieopnames ontzettend. Vooral bij een quiz als Teamwork, waar je als presentator niet één maar acht teugels van die grote televisiemachine stevig in handen moet proberen te houden. Als ik dan tegelijk ook nog mentale pingpong kan spelen, ben ik zeer tevreden. En ik weet wel dat ik misschien nog niet de ervaring of maturiteit heb om daarnaast programma's als Confidenties in Toscane of De zeven hoofdzonden te leiden, maar ook dat soort tv-programma's boeit me enorm."

Studio Brussel viert volgende week zijn twintigste verjaardag. Maar de laatste jaren ben jij er nog slechts weinig te horen.

"Tot 1999 had ik bij Studio Brussel een vast programma. Na Metalopolis en het zondagmiddagprogramma Keineig heb ik nog een tijdje het nachtprogramma gepresenteerd. Toen de geboorte van mijn zoontje verkeerd liep, is er ook professioneel een en ander fout gelopen. Enkele maanden nadat ik mijn zoontje verloren had, heb ik nog een paar keer geprobeerd om op vrijdagavond op Studio Brussel een programma te presenteren. Omdat ik daar helemaal nog niet klaar voor was, begon ik te hyperventileren in de studio en werd ik uiteindelijk van het programma gehaald. Sindsdien ben ik alleen nog vervanger bij Studio Brussel. Een paar keer per jaar mag ik nog presenteren, wanneer een van de vaste stemmen vakantie neemt. Maar er is met Marc Coenen een nieuwe baas bij Studio Brussel en vanaf september zijn er nieuwe programma's, dus kan er misschien wel gepraat worden. Daar is nu echter nog geen duidelijkheid over. En er is ook nog Radio 1, waar Jan Hautekiet het nu voor het zeggen heeft."

StuBru is wel een jongerenradio, helemaal anders dan Radio 1. Wat verkies jij als dertigplusser?

"Ik zit momenteel mooi tussen de twee, al voel ik me iets meer thuis bij Studio Brussel omdat je daar als presentator makkelijker echt je ding kunt doen. Die vrijheid heb je bij Radio 1 veel minder, ik vermoed dat je daar meer binnen de lijntjes moet kleuren. Daar ben ik echter niet zeker van. Ik wil trouwens niet meer eender wat doen om absoluut op de radio te kunnen komen. Geef me een muziekprogramma of laat me een zelfbedacht format presenteren waarbij ik mensen interview. Het is voor mij één van de twee of gewoon geen van de twee, als niemand het moet. Als het niet gebeurt, hangt mijn leven er niet van af. Door de geboorte van Jesse heb ik geleerd dat er altijd een oplossing is. Het mag in mijn leven alle kanten uitgaan, alles komt altijd op zijn pootjes terecht. Ik heb me nog nooit om financiën zorgen gemaakt en er is altijd al een toevoer in jobs geweest die voor inkomsten zorgde."

Sinds je uit Wittekerke verdween, zien we jou op het televisiescherm niet meer acteren. Sta je intussen nog op de planken?

"Ik werk voor Klein Barnum, een Gents theatercollectief dat acteurs inzet voor bedrijfstrainingen. Dat kan evengoed voor leraars als vroedvrouwen zijn. Of voor managers die een slechte evaluatie aan hun medewerkers duidelijk moeten maken. Dat is een almaar groeiende markt, want mensen beginnen stilaan door te krijgen dat communicatie belangrijk is. Op bepaalde echelons wordt in bedrijven nog steeds zeer slecht gecommuniceerd en vaak geen rekening gehouden met de implicaties van de manier waarop je een boodschap overbrengt, van wat je zegt en hoe je die boodschap overbrengt. Voor mij als actrice is dat een zeer interessante combinatie: ik kan me in die verschillende personages inleven, maar de feedback die ik moet geven over hoe je dingen psychologisch doordacht aan kunt pakken, vind ik ook zeer belangrijk."

Worstel je niet liever met een stuk van Shakespeare dan in een commercieel theatercircuit mee te moeten draaien?

"Ik werk heel graag in groep, maar ik ben afgeknapt op de ervaringen die ik op het conservatorium heb gehad met leraars en klasgenoten. Dat heeft me in die mate beïnvloed dat ik mijn opleiding als actrice zelfs niet afgemaakt heb. Ik voelde me op die school helemaal niet lekker, wat zowel privé als professioneel een identiteitscrisis opleverde. Het deed pijn om zo hard in de spiegel te moeten kijken, maar nu heb ik door dat dat moest gebeuren. Was het me toen niet overkomen, dan was het later wel gebeurd."

Waarmee moest je dan tijdens die identiteitscrisis afrekenen?

"Het gaat om gesprekken met volwassenen waarvoor ik als jong meisje helemaal niet rijp was. De exacte verhalen wil ik nu ook niet aan de grote klok hangen, maar sommige toestanden wil je als tiener gewoon nog niet meemaken. Al ben je op dat moment zelf wel blij dat je in de wereld van de volwassenen opgenomen wordt. Maar dat doe je niet zomaar: je geeft je naïviteit en onschuld op door jezelf te verraden en een masker op te zetten."

Zet je zelf zo'n masker op in Teamwork, geënt op Anne Robinsons The Weakest Link op BBC?

"Ik speel als presentatrice in Teamwork geen rolletje. We wilden een harde quiz maken waarbij de presentator af en toe een kwinkslag of een opmerking naar de kandidaten ertussen kan gooien. Dat wordt in Vlaanderen al heel snel als bitchy beschouwd. Als presentator ben ik gewoon wie ik ben. Dat betekent dat ik het af en toe niet kan laten om mijn mond open te trekken of een scherpe of flauwe opmerking te geven. Trouwens, als ik gedreven met iets bezig ben, moet ik dat kunnen doorprikken met een of andere opmerking om de relativiteit van mezelf en het grote geheel in te zien. Voor een quiz werkt dat ook wel: als kandidaten alleen maar database komen spelen en ik mag enkel vragen stellen, kunnen ze evengoed een robotstem gebruiken die vragen stelt zodat de kandidaten een platform hebben om hun kennis te etaleren. Het is net door de menselijke kant van de kandidaten meer te tonen dat het programma zo interessant wordt."

De VTM-versie van The Weakest Link, De zwakste schakel, was in Vlaanderen slechts een kort leven beschoren. Hoe komt het dat jouw 'harde quiz' wel een vervolg krijgt en die van Goedele niet? Ligt het aan het programma of de aan de bitch?

"Ik heb vorig jaar bewust nooit naar Goedeles versie van The Weakest Link gekeken. Ik heb zelfs het origineel nooit gezien. Ik zou anders als actrice misschien in de val van de imitatie trappen. Ik wilde vooral mijn eigen ding doen. Ik probeer in Teamwork in elk geval nooit bewust om bitchy te zijn. Het zegt mij ook weinig om deelnemers tijdens een quiz aan te vallen en ze, zoals bij The Weakest Link, waardeloos te noemen. Ik vind zo'n aanpak alleen leuk als dat op een humoristische manier gebeurt, zoals in De rechtvaardige rechters of in programma's van Mark Uyterhoeven. Het is makkelijk om deelnemers te kakken te zetten, omdat ze vrij weerloos zijn. Als Uyterhoeven een venijnige opmerking maakt, is dat meestal tegen iemand die met de media vertrouwd is en zich daartegen voldoende kan verzetten. Tegenover een modale quizkandidaat is je verbale kracht als presentator zoveel groter dat de verhoudingen niet meer in evenwicht zijn."

Ben je zelf een quizfanaat? Of ben je het door Teamwork geworden?

"Ik zag Frieda Van Wijck graag aan het werk in In alle staten op Canvas. Ik stop ook geregeld bij Per seconde wijzer, maar ik ben geen quizfreak. Toch niet zoals de kandidaten die vorig jaar in de eerste reeks van Teamwork meespeelden. Zij bekijken alle quizzen op alle mogelijke zenders. Daardoor was Teamwork vorig jaar vooral voor het Vlaamse quizcircuit zeer interessant. Voor het grote publiek lag de lat echter net iets te hoog. Voor de nieuwe reeks, die volgende week start, hebben we de programmaformule lichtjes aangepast en vereenvoudigd. De vragen zijn net iets gemakkelijker gemaakt. Dat zou het zowel voor de kijkers als de deelnemers veel aangenamer moeten maken. En voor de presentator, al word je op Canvas al heel snel vergeleken met Herman Van Molle of Frieda Van Wijck. Maar doordat Frieda tijdens de vakantie een dagelijkse quiz gepresenteerd heeft, zou ik pas na zes seizoenen Teamwork dezelfde ervaring hebben. Het duurt dus nog wel een tijdje vooraleer ik die norm haal. (lacht)"

'Er is bij Studio Brussel een nieuwe baas en er zijn vanaf september nieuwe programma's. Er kan dus misschien wel gepraat worden''Ik probeer in Teamwork niet bewust 'bitchy' te zijn. Ik wil gewoon mijn eigen ding doen'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234