Donderdag 15/04/2021

'Ik was beter vermoord in Iran'

Zes nachten sliepen ze in een kerk in Zeebrugge. Maar nu moeten tientallen vluchtelingen de kerk onherroepelijk verlaten. Terug de koude straat op. 'Ik heb alles opgegeven om hier te geraken', zegt een van hen. 'Vrijheid is het enige waar ik op hoop.'

Onder het geluid van de klokkentoren troepen ze de afgelopen maand samen op een pleintje aan de Vlaamse kust: een groepje hoestende Iraanse mannen tussen de 14 en 40 jaar oud. Ingeduffeld met mutsen en sjaals, gehuld in hulpeloosheid. Wassen doen ze zich in een nabijgelegen grachtje, slapen op de koude straatstenen. De afgelopen dagen vonden ze wél warmte in de Stella Maris-kerk van Zeebrugge, maar niet meer voor lang. Dit weekend wil de pastoor de kerk namelijk weer openen voor de wekelijkse misvieringen. Daarmee blijft de deur voor de vluchtelingen dicht.

Een van hen is de 21-jarige Shahrouz. In zijn thuisland Iran leidde hij een welgesteld leven: hij verdiende goed zijn kost bij Samsung, reed rond met een luxueuze wagen en woonde in een groot huis. Maar vijf maanden geleden verliet hij Iran, op de vlucht voor het geweld tegen christenen, de religie die hij pas sinds een maand of zeven beoefent na een leven als moslim. Zijn reis bracht hem een maand lang te voet, per boot, bus en trein van Iran naar Duitsland om uiteindelijk drie maanden in de jungle van Calais terecht te komen.

Ruimte voor misgangers

Maar door de hoeveelheid bevolkingsgroepen daar geraakten de gemoederen er oververhit. De eindbestemming van Shahrouz werd Groot-Brittannië, waar zijn broer en vader al vijftien jaar verblijven. En nu is hij dus, samen met andere Iraanse vluchtelingen uit Calais, gestrand in Zeebrugge. Niemand van het groepje mannen wil een asielaanvraag doen bij Fedasil, want niemand wil alleen achterblijven in België. "Ze kunnen me hier een huis en geld geven", zegt Shahrouz. "Maar familie en liefde heb ik dan niet. Ik wil gewoon één kans om in Engeland te geraken."

Intussen biedt Zeebruggeling en beroepsmilitair op rust Ronny Blomme (62) hen een beetje troost: nadat zijn buurman drie weken geleden soep en brood naar de vluchtelingen bracht, ging er een lichtje branden bij Blomme. Met een groepje van vier brengt hij hen elke dag maaltijden, 's ochtends om 10 uur en 's avonds om 20 uur. Sommige vrijwilligers bieden spontaan eten en kleren aan, maar ook de plaatselijke supermarkt doneert het overblijvende brood van de dag aan de vluchtelingen.

"Het is maar normaal dat ik dit doe", zegt Blomme. "Tijdens mijn buitenlandse dienst in de Balkan heb ik veel ellende gezien. Dat blijft in je hoofd steken. Als je dan iemand op straat ziet slapen, besef je dat zoiets niet kan. Zeker niet toen ik zondagochtend de onderkoelingsverschijnselen merkte bij sommige van de vluchtelingen." En dus contacteerde Ronny priester Fernand Marechal (68) met de vraag om de kerk van Zeebrugge open te stellen. Niet veel warmer, maar toch een onderdak voor de tientallen vluchtelingen.

Holletje tussen de velden

Daar ging de priester meteen mee akkoord, maar nu komt hij op zijn beslissing terug: dit weekend vinden er weer misvieringen plaats en moet de kerk leeggemaakt worden van slaapzakken, kleren én vluchtelingen. "De kerk openstellen was een tijdelijke oplossing tegen de vrieskou, dat heb ik van in het begin duidelijk gemaakt. Ik kon het niet riskeren om iemand te laten doodgaan door de koude. Maar nu hebben we de kerk nodig voor de misviering. Het is nooit leuk om iemand op straat te moeten zetten, maar deze kerk is geen hotel. Ik heb de vluchtelingen proberen overtuigen om asiel aan te vragen in Brussel, maar ze willen niet. Groot-Brittannië is voor hen het aards paradijs waar ze denken het geluk te vinden. De werkelijkheid is helaas anders."

Een beslissing van bovenaf, door een stadsbestuur dat Marechal onder druk zet, noemt Blomme het. Maar daar gaat de Brugse burgemeester Renaat Landuyt (sp.a) niet mee akkoord. "Als stadsbestuur hebben wij geen bevoegdheid om mensen uit die kerk te sturen. Dat ligt volledig in handen van de priester."

Ook al zijn Shahrouz en zijn lotgenoten Blomme en Marechal dankbaar voor de afgelopen dagen, toch hebben ze niets aan de uitleg van de burgemeester of de priester. Het koude winterweer maakt hen ziek. Het enige wat ze kunnen doen is zich vervelen en verwarmen aan de kaarsjes die ze zelf aansteken in de kerk.

Shahrouz wil wél koste wat kost nog iets tonen. Hij ploetert met ons door de Vlaamse velden naar een afgelegen plek: het 'holletje' waar hij slaapt wanneer hij niet in de kerk terecht kan, diep verborgen in de gracht langs de grote baan in Zeebrugge. Doet dat hem niet hunkeren naar zijn thuisland, waar hij tenminste geld en een job had? "Ik was beter vermoord in Iran", geeft hij toe. "Liever meteen dood, dan hier in België elke dag een beetje meer te sterven."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234