Zondag 27/09/2020
Mark Coenen.Beeld DM

ColumnMark Coenen

Ik was 16 in 1974. Mij is vooral bijgebleven dat het sublieme Oranje de WK-finale verloor van Duitsland

Mark Coenen gaat op wandel met de week. 

Deze week werd mijn jongste zoon 16.

O zoete zestien: je mag wel al seks hebben maar niet gaan stemmen. En binnenkort moet je zelfs niet meer gaan stemmen. Hopelijk schaffen ze seks dan ook niet af, je weet maar nooit wat ze doen als je niet oplet.

Hij werd twee uur na de 21ste juli geboren en zag eruit als een verfrommelde smurf. Na een kort verblijf in de couveuse zette hij een keel op waarbij je dacht: het kind heeft godzijdank twee gezonde longen.

De smurf is vegan, hiphopt als een dolgedraaide derwisj en wil gaan studeren in Harvard. Bescheiden als hij is gaat geen zee hem te hoog.

Het jaar is nog maar halfweg en we weten wat hij zal onthouden van 2020: in het jaar waarin hij 16 werd verlamde corona de wereld.

Zonder veel uitzicht op beterschap.

Het jaar van de mondmaskers, het jaar dat afstand houden paradoxaal sociaal werd.

Al laat hij dat, binge-kijkend naar Friends en luisterend naar Juice WRLD, niet te zeer aan zijn hart komen.

Ik was 16 in 1974 en herinner mij daar waarlijk ongeveer niets meer van.

Tot ik mijn geheugen laat helpen en er mij gebeurtenissen komen aanwaaien die ik niet vergeten ben maar die in de plooien van mijn hersenkwabben verstoften tot het internet ze weer levend maakte.

1974 was het jaar van Watergate en het aftreden van ‘Tricky Dicky’ Nixon: het tranerige afscheid van Nixon die een laatste blik werpt vanuit de helikopter die opstijgt aan het Witte Huis. En je ziet Gerald Ford denken: nu is het aan mij.

Zovele jaren later beschikt Amerika over een nog veel labieler en lamentabeler president, maar die blijft voorlopig minstens tot november golfen op kosten van de Amerikaanse belastingbetaler. .

Aanvoerder van Die Mannschaft Franz Beckenbauer met de wereldbeker na de 2-1-winst tegen Nederland in München.Beeld Photo News

Als ik eerlijk ben, is mij van dat jaar vooral 7 juli bijgebleven: de dag dat Nederland de WK-finale in West-Duitsland verloor van het gastland. Aangevoerd door de meest hautaine libero – Beckenbauer – en de meest doeltreffende rommelspits – Gerd Müller – haalden de Duitsers het nipt van het magistrale Oranje. Wim Suurbier, Wim Rijsbergen, Arie Haan, Ruud Krol, Wim Jansen, Johan Neeskens, Willem van Hanegem, Johnny Rep, Rob Rensenbrink en Johan Cruijff.

Zoveel jaren later klinken die namen nog altijd als muziek in mijn oren.

Hun keeper was Jan Jongbloed. Heerlijke man: hij sloeg een aanbod van Ajax om in 1974 naar die club te verhuizen af omdat hij zijn vrije visdag niet wilde opofferen voor een extra trainingsdag.

Na de trainingen stond hij in zijn sigarenwinkel annex hengelsportzaak. Kapsones? Nooit van gehoord. Jan keepte zonder handschoenen.

Nu rijden topspelers rond in Lambor­ghini’s en worden de wedstrijden achter gesloten deuren gespeeld – een uitvaart met 22 man en wat verloren lopende scheidsrechters – en zullen we van geluk mogen spreken dat het EK volgend jaar kan plaatsvinden.

Andere tijden: net wat u zegt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234