Zondag 20/10/2019

Lust & Liefde

“Ik wachtte op de woorden: ‘Nee, nee, dit gaat me allemaal te snel.’ Maar die kwamen niet”

“De gitarist van de band was een fijne man, het leek of hij en ik iets gezamenlijks hadden.” Beeld Getty Images

Amper bekomen van haar scheiding, kreeg zangeres Rosa (32) een klik met de gitarist van haar band. Uit respect voor de ­doodzieke vrouw van de gitarist was een ­relatie geen optie. Maar na haar overlijden was er geen houden meer aan.

“Eind 2016 belandde ik na mijn scheiding totaal uitgeput in de logeerkamer van vrienden. Om me wat afleiding te bezorgen, vroeg de man des huizes me af en toe mee naar de repetitie van zijn band. Ik was immers zangeres? Maar niets hielp. Ik zat in een hoek op een stoel met mijn handen in m’n schoot en deed of ik lachte om de grappen van de mannen. Ik houd van mannengezelschap, keek toe hoeveel plezier ze beleefden en losgingen op hun instrumenten. Mijn hart raakten ze niet en toch was het goed te merken dat er nog plekken waren waar niets van me verwacht werd, waar ik veilig was zonder iets te ­hoeven doen.

“De gitarist van de band was een fijne man, het leek of hij en ik iets gezamenlijks hadden. Zijn vrouw was ­ernstig ziek en kon ieder moment sterven. Hij en ik ­ raakten steeds meer gericht op elkaar. Zijn grappen maakten onze ontgoocheling – want dat was natuurlijk wat we deelden – lichter, en toen hij, mijn gastheer en ik op een avond na een repetitie terugfietsten, reed ik als vanzelf de hele weg naast hem. Onder het mom van ‘jij zoekt toch een huis, misschien weet ik nog wel wat’, begonnen we te chatten. Eerst schoorvoetend en casual, toen al snel iedere dag, en daarna hele avonden lang. Om het veilig te houden, benoemden we niet dat we elkaar leuk vonden, maar somden van alles op wat ons allebei interesseerde. Zo bouwden we een buffer. ‘Hé, hou jij ook van Spinvis, dat meen je niet, geen van mijn vrienden houdt van Spinvis’, riep ik eens verbaasd uit. We vertelden niemand over onze groeiende verliefdheid, uit piëteit met zijn stervende vrouw.”

“In de lente van 2017 gaf de band een huisconcert bij de drummer en ineens zag ik mezelf op de wc een berichtje sturen naar mijn gitarist: ‘Zal ik je zo dan maar mijn nieuwe huis laten zien?’ Zonder nadenken gaf ik gehoor aan wat er nu al maanden in de lucht hing: een onderonsje, een afspraak met alleen ons beiden. Ik beefde. Ik stond als het ware nog maar net met ­knipperende ogen buiten de muren van het huwelijk, mijn trouwring bijna nog om mijn vinger. Mijn ervaring met mannen ging niet veel verder dan mijn ex, een oudere man die naarmate we langer getrouwd waren, steeds initiatieflozer werd. Ik wist wat het voor mij betekende toen ik mijn gitarist vroeg naar mijn huis te komen. Maar wat betekende het voor hem? Welke codes doorbrak ik met mijn directheid en verknoeide ik soms een prille vriendschap?

“‘Ok”, stuurde hij terug en hij was nog niet binnen of we zoenden, keken verwonderd op, en zoenden weer. Hij hield me vast, en ik probeerde op te maken wat ik voor hem was gaan betekenen. Ik had alle vertrouwen in hem. Toch had hij kunnen schrikken van zijn zoen die misschien een opwelling was, eerlijk, overweldigend, maar zonder bedoeling. Ik wachtte op de woorden: ‘nee, nee, dit gaat me allemaal te snel’. Maar die kwamen niet. Aarzelend ontstond er een verhouding, nog steeds onder de radar van zelfs onze bandgenoten.

“In juni dit jaar overleed zijn vrouw. Hij heeft haar tot het einde toe verzorgd, alleen als hij op zondag ging hardlopen, kwam hij naar mij. Hij vroeg of ik bij de ­uitvaart wilde zijn. Ik kon me er met moeite toe zetten, en was die dag aan de late kant. Alleen voorin de zaal, vlak bij de familie was er nog plaats. En toen iedereen langs de kist liep, en ik niet achter kon blijven, zocht ik wanhopig oogcontact met mijn gitarist. Van tevoren had ik hem gevraagd welke muziek hij zou laten horen, wat hij zou zeggen in zijn speech, welke foto’s van hun gezin hij zou laten zien. Zodat ik me kon voorbereiden.

“Maar dwars door de schaamte brak in brede stralen de vreugde door. Een vreugde die zo echt en warm was, dat die ons overtuigde dat we in ieder geval niet ­uitsluitend in de categorie lust konden zijn beland, maar ook in die van ware liefde. Het was ons gelukt zijn vrouw het verdriet te besparen, we hoefden niet langer ­geheimzinnig te doen.

“De bandleden hebben we het als eerste verteld, ­sommigen vermoedden al iets. Maar zijn ouders vielen van hun stoel en ook onze kinderen weten het pas een paar weken. Zijn tienerdochters leken blij, al weet je natuurlijk nooit of dat gewenst of oprecht gedrag is. We wachten af. Sinds kort weet ook mijn buurvrouw het en een andere goede vriend, zo breidt de kring zich langzaam uit. Niemand is gelukkig negatief. Kan je met haar lachen, vroeg zijn vader toen hij van zijn eerste schrik bekomen was. Feit is dat ik me nooit eerder zo ‘hetzelfde’ bij iemand heb gevoeld. Dit weekend, toen zijn zoon half mopperig een opmerking maakte dat-ie sinds ik er was, niet meer rustig voetbal kon kijken, zochten we gelijktijdig elkaars hand. Na het buurtfeestje van vorig weekend, bleek dat we allebei hadden opgemerkt hoe de altijd gedweeë buurman een berichtje kreeg van zijn bazige vrouw waarna hij plotseling met nog meer drankflessen begon te sjouwen. En toen ik laatst twijfelde of ik voor mezelf moest beginnen, liet hij me heel lang uitpraten tot hij ineens perfect mijn gevoelens samenvatte. Wat ik zeggen wil: het zijn de ogenschijnlijk nietige details die het verschil maken tussen liefde en grote liefde.

“We hebben een lijstje gemaakt van wat we allemaal willen doen samen. Het noorderlicht zien, in een bijzondere B&B slapen, met alle kinderen op vakantie. En naar een concert van Spinvis. Nog een baby hoeft niet per se. Maar trouwen wil ik wel. Bij mijn eerste huwelijk zei ik, doe mij maar gewoon een leuk jurkje. Maar als ik nu trouw, wil ik een witte bruidsjurk en een enorm feest.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234