Zondag 25/10/2020

Ik vrees dat men mij

Jude Law

binnenkort beu zal zijn

Terwijl hij die vrees uitdrukt, maakt zijn glimlach duidelijk dat Jude Law dat risico zelf toch niet al te serieus neemt. De komende maanden komen maar liefst zes nieuwe films met de Britse beau in de zalen. Deze maand is dat nog Alfie, waarin Law de versierder die Michael Caine in de jaren zestig naar het sterrendom katapulteerde een nieuwe gestalte voor het millennium geeft. De rol lijkt Law op het lijf geschreven: vorige maand nog riep People Magazine hem uit tot sexiest man alive. Jan Temmerman sprak met de nieuwe womanizer.

Begin 2000 won Michael Caine zijn tweede Oscar, voor zijn bijrol in The Cider House Rules van regisseur Lasse Hallström - zijn eerste kreeg hij in 1987 voor zijn bijrol in Hannah and Her Sisters van Woody Allen. Hij was zo gul om het grootste deel van zijn dankwoord te besteden aan zijn bewondering voor zijn vier concurrenten in die Oscarcategorie. Dat waren toen Michael Clarke Duncan in The Green Mile, de jonge Haley Joel Osment in The Sixth Sense, Tom Cruise in Magnolia en Caines landgenoot Jude Law, die dat jaar zijn eerste Oscarnominatie kreeg voor zijn vertolking van Dickie Greenleaf in The Talented Mr. Ripley van Anthony Minghella. Wat Tom Cruise betrof, hield Caine het bij een grapje: "Als jij deze Oscar had gewonnen, zou je prijs voor een film bliksemsnel in elkaar gezakt zijn. Heb jij enig idee hoe weinig acteurs voor bijrollen betaald krijgen?" Maar toen hij het over Jude Law had, bleef Caine ernstig: "Hij wordt een grote ster, hoe dan ook."

Inmiddels zijn we ruim vier jaar verder en Jude Law (°29 december 1972, Londen) is inderdaad goed op weg om een grote ster te worden. In Hollywood-kringen impliceert dat onder meer dat men zijn kans op single-name stardom hoog inschat. Dat wil zeggen dat hij dan op dezelfde status van hoofdrolspeler aanspraak kan maken als bijvoorbeeld Mel, Brad, Russell, Tom en Tom, respectievelijk Gibson, Pitt, Crowe, Hanks en Cruise.

Sinds The Talented Mr. Ripley was Jude te zien als de Russische scherpschutter en Stalingrad-held Vassili Zaitsev in het Tweede Wereldoorlog-drama Enemy at the Gates van Jean-Jacques Annaud; als de futuristische Gigolo Joe in de sf-film Artificial Intelligence van Steven Spielberg en als de vuige persfotograaf annex huurdoder Harlen Maguire in de gangsterfilm Road to Perdition van Sam Mendes, waarin hij eropuit gestuurd is om het Michael Sullivan-personage van Tom Hanks uit te schakelen.

Vorig jaar werkte Law opnieuw met regisseur Anthony Minghella voor Cold Mountain, een drama rond de Amerikaanse Burgeroorlog. Daarin speelde hij Inman, de gewonde soldaat die de verschrikkingen van het slagveld ontvlucht om terug te keren naar het dorpje uit de titel, maar vooral naar zijn geliefde Ada (Nicole Kidman). Hun romance was begonnen met een eerste passionele kus, maar dan moest hij haar achtergelaten. De rol leverde Law zijn tweede Oscarnominatie op, nu in de categorie beste hoofdrol, maar nu moest hij de eer laten aan Sean Penn voor zijn vertolking in Mystic River.

De verwijzing hierboven naar Michael Caine is uiteraard geen toeval: binnenkort komt Alfie van regisseur Charles Shyer bij ons in de bioscopen. In die film speelt Law het titelpersonage. Alfie is een remake van de gelijknamige Britse klassieker van regisseur Lewis Gilbert uit 1966. Indertijd betekende de film de internationale doorbraak voor Caine (samen met de koude-oorlogsthriller The Ipcress File, waarin Caine een jaar eerder voor het eerst geheimagent Harry Palmer had gespeeld). Toen enkele jaren geleden van bekende Caine-films, zoals Get Carter en The Italian Job, een remake gedraaid werd, grapte de acteur dat het toch wel spijtig was dat je van hemzelf geen remake kon maken. Wel, Alfie komt toch wel heel dicht in de buurt, al zullen de Jude Law-fans meteen - en terecht - opwerpen dat hun idool toch veel knapper en sexier is. En dat zijn status als internationaal bekende filmster nu al veel groter is dan indertijd die van Caine.

Voordat Law zijn looks, charme en golden boy-uitstraling uitspeelde in The Talented Mr. Ripley, demonstreerde hij al zijn ambitie om eerst en vooral als acteur ernstig genomen te worden. Zo gaf hij in films Wilde van regisseur Brian Gilbert gestalte aan lord Alfred 'Bosie' Douglas, die de ondergang zou betekenen van Oscar Wilde, vertolkt door Stephen Fry. Hij stond ook in de genetische sf-thriller Gattaca. In de Clint Eastwood-film Midnight in the Garden of Good and Evil speelde hij de minnaar van Kevin Spaceys personage. En dan is er nog de bizarre sf-thriller eXistenZ van David Cronenberg, waarin hij zich Jennifer Jason Leigh liet overtuigen om een soort gameport in zijn lichaam te laten aanbrengen. Kortom, Jude Law wilde duidelijk meer dan louter als 'mooie jongen' over het scherm dartelen. En het lukte hem nog ook.

Kort samengevat is Alfie het portret van een onverbeterlijke rokkenjager, die heel nonchalant en vooral zeer vrijblijvend omspringt met zijn vele, wisselende liefjes. Alfie wil zich amuseren, hij vooral geen verantwoordelijkheid nemen voor de mogelijke gevolgen van zijn seksuele veroveringsdrift. Maar zelfs voor dat archetype van de charmante en verleidelijke ladies' man komt er een moment waarop hij voor zichzelf een antwoord moet vinden op de vraag: What's it all about, Alfie? In de nieuwe Alfie-film wordt Law omringd en bemind door onder meer Marisa Tomei, Susan Sarandon, Nia Long, Jane Krakowski (Elaine in de tv-serie Ally McBeal) en debutante Sienna Miller.

Jude Law: "De oorspronkelijke film situeerde zich, zeker voor de vrouwen, op de rand van de seksuele revolutie. We zijn inmiddels bijna veertig jaar verder. Mannen en vrouwen zijn zowat elkaars gelijken geworden. In dat opzicht gaat deze film veel meer over relaties in het algemeen. Hoe gaan wij daarmee om? Hoe beginnen we eraan? Hoe sterk geloven we erin? Hoe maken we er een einde aan?

"Daarnaast zijn de vrouwen in deze film veel sterker en verstandiger geworden dan in de eerste film. In eerste instantie zijn ze misschien het slachtoffer van Alfies verleiderstalenten en van hoe hij situaties kan manipuleren, maar ze zijn niet zomaar betreurenswaardige slachtoffers als hij hen verlaat of als ze zelf beslissen op te stappen omdat ze het niet leuk meer vinden. De vrouwen laten zich weliswaar nog steeds verleiden door zijn geestigheid, zijn positieve houding en misschien ook wel zijn laisser faire, maar als ze beslissen er een einde aan te maken, dan hebben ze er ook iets van geleerd en gaan ze verder met hun leven. Het is Alfie die achtergelaten wordt."

"Ik denk dat vrouwen een heel stuk slimmer zijn geworden", vindt ook regisseur Charles Shyer. "Indertijd accepteerden ze nog veel meer van mannen. Nu gedragen ze zich meer als hun gelijken. In de originele film kon je Alfie nog echt vrouwonvriendelijk gedrag verwijten. Als de Alfie van Jude Law hen net zo zou behandelen, zou hij niet eens een afspraakje kunnen maken. Hij blijft natuurlijk een charmeur en een versierder, maar hij moet het wel anders en beter aanpakken. He has to be a better bullshitter."

Deze film speelt zich af in Manhattan, maar Alfie is nog steeds een Londenaar. Moet dat ook iets duidelijk maken over het verschil in seksuele mores tussen Amerika en Europa?

Law: "Oh nee, dat was zeker niet de bedoeling. Het is wel een manier om iets van zijn eenzaamheid uit te drukken. Alfie is een beetje een alien. Met Manhattan wilden we de wereld van deze film ook opengooien. Alfie beweegt zich nu in een soort internationaal landschap."

Maar hij begint wel met ons iets te vertellen over de 'Europese filosofie' die hij er over vrouwen op na houdt.

"Ja, maar dat is voor Alfie niet veel meer dan nóg maar een masker om zich achter te verbergen: 'Ik ben een Europeaan. Zo gedragen wij ons.' Maar de voornaamste reden om Alfie in een andere omgeving te plaatsen, een beetje als een vis uit het water, was toch om een soort afstand te scheppen met de originele film, om onszelf een beetje meer bewegingsruimte te gunnen."

Dat Alfie zich rechtstreeks tot de camera richtte en daarbij de toeschouwer deelgenoot maakte van zijn opvattingen en bedoelingen, was in de jaren zestig behoorlijk innoverend. Als publiek zijn we dat inmiddels wel gewend, maar hoe was het voor u als acteur om dat charme-offensief met de camera te ontwikkelen?

"Een constante evolutie, eigenlijk. Iedere dag probeerden Charles Shyer en ik nieuwe en andere dingetjes uit: hier een korte blik naar de camera, daar een kleine knik. Het was echt wel een uitdaging, maar ik deed het graag. Ik hield er wel van. Dat hielp me ook om de andere acteurs te spelen, want ik wist dat ik altijd kon terugvallen op die 'verhouding' met de camera. Zo'n 'terzijde' is natuurlijk bekend van het theater. Je vond het zowel bij Shakespeare als bij de oude Grieken. Het was helemaal niet zo ongewoon om je rechtstreeks tot het publiek te richten. Bij een film bevindt dat publiek zich in het hoofd van de acteurs."

"Dat rechtstreeks tot de camera praten, is natuurlijk het belangrijkste stijlelement dat ik van de originele film heb overgenomen", zegt regisseur Charles Shyer. "Maar ik heb mij ook heel erg laten inspireren door de look, de stijl en de kleuren van sixtiesfilms zoals Morgan, The Thomas Crown Affair, Georgy Girl en A Hard Day's Night. Voor het jonge publiek zal dat niet eens als een schok overkomen. Die look is al sterk aanwezig. Kijk maar naar de reclame."

Caine was 33 toen de eerste Alfie uitkwam. Law wordt eind dit jaar 32. "Dat is inderdaad een scharnierleeftijd voor het personage", benadrukt Shyer. "Als Hugh Grant, geboren in 1960, nu deze rol zou vertolken, zou Alfie veeleer een tragisch personage geworden zijn. In dat opzicht heeft deze film iets van een waarschuwing: als je veertig bent en je verdient nog altijd de kost als limousinechauffeur en je probeert nog elke avond met iemand het bed in te duiken, dan ben je niet goed bezig. Dan moet je volgens mij je leven toch eens anders beginnen aan te pakken. Op je twintigste kun je zo'n levenswijze nog wel verwachten. Maar op je dertigste wordt het stilaan tijd voor enkele beslissingen."

U hebt blijkbaar een tijdje geaarzeld om de rol van Alfie te aanvaarden.

Jude Law: "Natuurlijk, Alfie is een klassieker. Het is de rol die Michael Caine beroemd gemaakt heeft. En ik hou al niet zo van remakes. Maar uiteindelijk heeft Charles mij kunnen overtuigen dat het best interessant kon zijn om het personage een update te geven, om te zien hoe vrouwen nu op zo'n womanizer zouden reageren. Zoals ik daarnet al zei, gaat deze Alfie ook veel meer over relaties in het algemeen. En ik heb nog maar nauwelijks in zulke films gespeeld. Zelfs in Cold Mountain had ik niet zoveel scènes samen met Nicole Kidman. Maar het is ook zo dat ik vroeger, als twintiger, nooit erg geïnteresseerd was in de rol van de romantische held of de verleider. Ik vond die vaak te oppervlakkig. Ik was ook bang voor typecasting. Ik vreesde dat zulke rollen mijn kansen op ander werk niet zouden vergroten, integendeel. Maar bij dertigers wordt het volgens mij complexer en dus interessanter. In het echte leven ken ik zelf ook verschillende Alfies. Ik heb inderdaad mensen ontmoet die zich net als hem gedragen. Zowel mannen als vrouwen."

Dus eigenlijk kan een actrice nu ook Alfie spelen.

"Waarom niet? In zekere zin is Liz, het personage van Susan Sarandon, toch al een vrouwelijke versie van hem."

Zou iemand als Alfie een vriend van u kunnen zijn?

"Ach, uiteindelijk is Alfie toch een goeie gast, hij is zeker geen bad guy. Ja, hij heeft bepaalde gebreken, maar die hebben we allemaal, ja toch?"

Is Alfie eigenlijk wel een echte date-movie?

"Volgens de regisseur is hij misschien niet meteen geschikt voor een eerste afspraakje, maar zeker wel voor een tweede."

En bent u nu écht bang dat het publiek binnenkort uitgekeken zal zijn op u?

"Het is natuurlijk toeval dat al deze films nu zo snel na elkaar uitgebracht worden. Ik controleer de releaseschema's van de filmstudio's niet. De mensen denken nu dat dit voor mij een bijzonder zwaar jaar is geweest, maar in feite had ik alle opnames al in maart achter de rug. Voor een film zoals The Aviator van Martin Scorsese heb ik maar enkele draaidagen gehad. Daarin ben ik dus maar enkele minuten te zien. Ik heb al die rollen aangenomen omdat ze mij stuk voor stuk interessant en telkens ook wel anders leken: verschillende genres, verschillende personages, verschillende regisseurs. Ik kan nu dus alleen maar hopen dat het publiek die verscheidenheid naar waarde weet te schatten."

'Ik heb er nooit veel voor gevoeld om de romantische held of de verleider te spelen. Nu ik de dertig voorbij ben, worden zulke rollen complexer en interessanter''Alfie heeft Michael Caine beroemd gemaakt. Ik hou niet echt van remakes maar ik heb me laten overhalen voor een update van dat personage''Mijn moeder heeft me genoemd naar de roman 'Jude the Obscure'. Of naar dat nummer van The Beatles. Dat hangt een beetje van haar stemming af'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234