Column
Daan Heerma van Voss

Ik verkeerde vijf jaar geleden in zulke slechte staat dat mijn moeder niet met me kon praten zonder in huilen uit te barsten

1 © Bob Van Mol

Daan Heerma van Voss is een Nederlandse schrijver.

Daar, midden op mijn bureau, ligt hij. Mijn laatste pil. Eigenlijk is het maar een kwart pil; het afgelopen jaar heb ik afgebouwd, mijn chemische afhankelijkheid is steeds minder geworden. En vanaf morgen zal ik weer volledig zonder pillen leven, voor het eerst in vijf jaar zal ik weer mezelf zijn.

Lange tijd had ik geweigerd mezelf medisch te drogeren; het voelde aan als valsspelen. Als je het leven niet aankon, was mijn overtuiging, moest je dat besef dragen als een man: door whisky te drinken en het geluk van anderen te doorzien en te ridiculiseren. Maar dit machismo verloor zijn kracht toen ik vijf jaar geleden in zulke slechte staat verkeerde dat mijn moeder niet met me kon praten zonder in huilen uit te barsten, dat ik niet meer sliep, dat ik het leven nog slechts zag als een verplicht nummer, totdat ik filosoferenderwijs tot de conclusie kwam dat het met die zogenaamde verplichting ook wel meeviel.

nieuws

zine