Maandag 05/12/2022

Oe is 't

"Ik treur niet. Het leven neemt een keer, en je moet volgen. Spijt, daar ben je niets mee"

Marianne Dropsy:
Marianne Dropsy: "Heb ik ­kinderen gemist in mijn leven? Misschien wel. Heb ik een man gemist? Misschien wel. Maar het is niet anders."Beeld Jonas Lampens

Matthias M.R. Declercq en Jonas Lampens rijden voor deze rubriek lukraak door het land en klampen mensen aan met de simpele vraag: "Meneer, mevrouw, oe is’t?" Vandaag: Marianne Dropsy in Boussu-en-Fagne.

Matthias M.R. Declercq

Het is een uithoek die aan onze aandacht ontglipt. Rijd je vanuit Charleroi een paar tientallen kilometer zuidwaarts richting Frankrijk, dan oogt de Frans-Belgische grens wat verderop als de frontlijn van een oprukkend leger. Alsof een bataljon er door de verdediging is gebroken, Frankrijk is binnengedrongen en de grens met overmacht heeft verlegd.

In die uitstulping liggen onder andere Chimay en Viroinval. Daar ligt ook Boussu-en-Fagne, in de diepe valleien van het Waalse hinterland, omgeven door dichte bossen en sporen van wild.

Le Manoir de la Motte, een middeleeuws aandoend kasteel, trekt de aandacht. We rijden door de versterkte poort van het hotel en zien Marianne, de waardin, klaar staan op de stompe kasseien van de binnenplaats. Ze kijkt op en schudt ons gedag. “Oud, hè? Ons hotel bestaat volgens de overlevering al honderden jaren”, zegt ze. “Le Manoir de la Motte is vermoedelijk rond 1260 gebouwd. En dat merk je nog altijd. Het is tig keer gerenoveerd en heropgebouwd, maar de muren staan nog altijd schots en scheef.”

We lijken toeristen, maar zijn dat niet.

“Willen jullie een kamer?”

We willen gewoon weten hoe het met haar gaat.

“Hoe het met mij gaat? Euh, goed. Waarom?”

Marianne neemt ons mee naar de woonkamer. Daar hangt een vuurkorf aan de muur. “Jullie rijden dus lukraak door het land en ­vragen mensen hoe het gaat? Ik heb daarnet eerlijk geantwoord. Het gaat echt goed. Ik ben een gelukkige vrouw, hier in dat immense gebouw. Het vuur geeft warmte, het volk is vriendelijk en ik kijk naar tennis. Roger Federer is mijn held. Ooit sliep Björn Borg in ons hotel.”

Marianne pakt een gouden boek. “Kijk”, zegt ze. “Zijn naam. Ik heb er ’il est imbattable’ bij geschreven.

“Mijn hele leven speelt zich hier af. Als kind al. Mijn vader was arts en moeder gaf huishoudkunde aan de hotelschool. Ik heb daar ook gestudeerd, samen met mijn zus. Toen vader en moeder het hotel opstartten, stond mijn zus in de keuken en ik in de zaal. Mijn andere zussen hielden de cijfers in het oog.

“Ik heb nooit iets anders gekend. Ik ben ook nooit getrouwd, heb geen kinderen en woonde mijn hele leven hier, bij mijn ouders. Moeder is vier jaar geleden gestorven, vader werd ook niet ouder dan 60 en mijn oudste zus viel ook weg. Dus ben ik hier nu alleen, maar dat deert niet.

“Heb ik kinderen gemist in mijn leven? Misschien wel. Heb ik een man gemist? Misschien wel. Maar het is niet anders. Ik treur niet. Het leven neemt een keer, en je moet volgen. Spijt, daar ben je niets mee. Niets. Dus ben ik blij nu met jullie te praten. En zijn er straks geen klanten meer in Le Manoir, dan is er altijd nog Roger Federer.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234