Woensdag 12/05/2021

'Ik tel nog mee. I like that'

'De Morgen' bij Michael Jordan aan vooravond van All Star Weekend

Na 11 september verloor Washington twee publieke attracties - het Witte Huis en de FBI zijn voorlopig verboden terrein - maar kreeg het er twee andere bij: het gat in het Pentagon en Michael Jordan. Voor dat gat in het Pentagon moet u het niet doen, maar in de Guide Michelin van de Sport behoudt Jordan zijn drie sterren: andere kok, andere keuken, andere locatie, maar nog steeds de trip waard. De Morgen was de voorbije week in Jordan D.C.

Hans Vandeweghe

Zondagochtend van de Super Bowl, in de buurt van MCI Arena. Drie miljard dollar is de tweedehandsmarkt in kaartjes voor sportwedstrijden waard in de VS, maar vandaag is de grote winst ver zoek. Voor middenklassefamilie's met veel kinderen is dit goed nieuws. Zij zullen wachten tot het laatst om tegen de helft van de prijs binnen te glippen, wat de nieuwste attractie in de hoofdstad betaalbaar maakt.

Er viel niet alleen slecht nieuws te beluisteren in Washington D.C. in september van vorig jaar. Het Pentagon kreeg weliswaar ongewenst bezoek vanuit de lucht, maar Michael Jordan ruilde het eigenaarschap van de Washington Wizards in voor het blauwe speelshirt, geschoeid met Air Jordan model XVI: de Verrijzenis Bis was een feit. Na veertig maanden zonder een wedstrijd, in het seizoen dat hij 39 jaar zou worden en met minimaal tien kilo overgewicht (hoeveel precies is een goed bewaard geheim), besloot de grootste sportman aller tijden dat het tijd was voor een tweede comeback.

Verrijzenis I was een sprookje geworden, een (sport)bijbel waard. Verrijzenis II leek gekkenwerk. Aan de Jordan-saga was in juni 1998 in Delta Center in Salt Lake City een perfect einde gekomen met een perfect shot en een perfecte uitslag. Na zes titels was het tijd om zich aan zijn gezin te wijden, vond de kampioen. Een logische evolutie want Jordan was in zijn derde marketingleven - na de bovennatuurlijke superatleet ('85-'90) en de betrouwbare passe partout-teamspeler ('91-'93) - gemarket als het all american total package (inclusief alle waarden en deugden). Het bisnummer was beter geweest dan het eigenlijke optreden en nu moest men hem voor eens en voor altijd laten gaan en basketbal zonder hem leren waarderen.

Anderhalf jaar zou Jordan uit zijn sport wegblijven. Eind 1999 nam hij een participatie in de Wizards. Toen hij op 19 januari 2000 director of basketball operations van de Wizards werd, zette hij meteen de coach aan de kant. Kort daarop wisselde hij een sloep vol spelers, ontsloeg nog een coach en had de twijfelachtige primeur om met Kwame Brown de eerste highschoolspeler ooit als hoogste pick in de draft te kiezen. In december van dat jaar sloeg hij een tv aan diggelen in de skybox van de Wizards en schold zijn team uit. Spelers bestempelden hem off the record als arrogant. "Trek je schoenen aan en ga in het veld staan, Jordan", werd vanuit de tribune richting skybox geschreeuwd.

Diep van binnen wist ook Jordan al lang dat er meer nodig was dan zijn sportief bestuur om van de Wizards een respectabel team te maken en in maart verscheen in een column in Sports Illustrated, het blad waarmee hij een koele relatie onderhoudt: 'Jordan komt terug.' Zes maanden later kon CNN tussen al het America Under Attack-geblaat nog eens ander breaking news aankondigen. 'Jordan ís terug.' Het nieuws ging als elektriciteit door de NBA. Sterspeler Paul Pierce van de Boston Celtics werd gequoot: "Ik train normaal twee keer per dag, maar voortaan dus drie keer. Dat is mijn Michael Jordan-sessie."

Zijn eerste maanden als speler waren degelijk. De ups waren iets schaarser en de downs iets dieper, de sprongkracht was weg, de handigheid gebleven. Maar tussen Michael Jordan en de Wizards was de chemie aanvankelijk zoek. Van de eerste elf wedstrijden gingen er negen verloren. Jordan creëerde nog steeds zijn eigen shots - beter en meer dan wie ook in de NBA - maar het afmaken was een probleem geworden. En de supporting cast stond erbij en keek ernaar.

De wedstrijd is afgelopen. De Bulls hebben de Pacers geklopt. Drieëneenhalf jaar is het geleden dat ik Jordan voor het laatst live heb gezien. Ik ben benieuwd. Op tv lijkt hij flink aangekomen, maar in de wedstrijd daarnet toonde hij geen beetje verslapping. De 'fade away jumper' was iets meer away, iets platter, iets minder hoog, iets meer de voeten in de onderbuik van de verdediger, maar na zes schamele puntjes zette hij in het derde quarter met veertien punten zijn Wizards op rozen. Allemaal shots, op halve en hele afstand; geen drives naar de ring.

Ik sta in de catacomben van de MCI Arena op de eerste rij voor de vijf minuten quality time die Michael Jordan de pers gunt. Hij verschijnt een uur te laat, maar is imposant als altijd. De diamanten oorring is dezelfde, hij heeft een flinke snor, gaat onberispelijk gekleed en is voorzien van het laatste model Oakley-zonnebril. Jordan spreekt. Voorbij halfweg de competitie heeft Washington nu al vijf overwinningen meer dan in het hele vorige seizoen samen. "Ik wist dat het een tijdje kon duren maar ik heb het gevoel dat de puzzelstukjes stilaan op de juiste plaats liggen. Van hieraf kan het alleen maar beter gaan." Twee dagen eerder had Jordan in Cleveland de plaatselijke Cavaliers nog maar eens in zijn eentje opzij gezet met een winnend shot in het eindsignaal.

Tegen de Pacers niets van dat alles. Een makke wedstrijd die zou doodbloeden, dat zou het worden. Om wat sfeer in de keet te krijgen, gooide de regie in een dood moment zelfs beelden van een vechtpartij van tien jaar geleden tussen Jordan en Reggie Miller op het reuzenscorebord. Nog geen vijf minuten later zat het er op het parket in het echt bovenarms op tussen Jalen Rose en Michael Jordan. Rose behoorde altijd al tot het kleine kransje NBA-verdedigers die het destijds ook Jordan II af en toe knap lastig konden maken. Drie jaar later wilde Rose graag het vel van Jordan III. In de herhaling in de zaal is te zien hoe de stoute Rose de plaatselijke held met een elleboogstoot probeert te vellen. Het publiek roept boeoeh, maar de tv op de persbanken toont NBC en die gaan iets verder terug in de actie. Daarop is te zien dat Jordan als eerste met de ellebogen werkt. "Ik respecteer Rose, maar wie mij uitdaagt die pak ik aan", zegt Jordan. 'His Royal Airness' vliegt niet meer, wegens iets te oud en iets te zwaar, maar: "Mijn voeten en mijn rug doen af en toe pijn, maar mijn hart is niet oud en ook niet moe. Ik weet dat de jonge jongens mij willen aanpakken. Laat ze maar komen."

De sportieve ommekeer kwam er al eerder - in december wonnen de Wizards elf van de veertien wedstrijden - maar het grote publiek onthoudt vooral de wedstrijd bij de Bulls. Jordan scoorde er - verwelkomd door een vijf minuten durende staande ovatie - zijn 30.000ste punt.

De Superman van het basketbal woont tegenwoordig op New Hampshire Avenue. Daar, tussen Dupont en Washington Circle, ligt het Ritz-Carlton. Geen triest hotel en dicht bij 1300, Pennsylvania Avenue, waar Michael Jordan afgelopen dinsdag zijn restaurant opende. Jordan koos de Ritz vanwege de nieuwe flats en kocht meteen een halve verdieping. Zijn leven verschilt in niks van vroeger in Chicago. Hij traint, eet, rust en speelt met de bal of met de kaarten of met zijn bezit, omringd door zijn getrouwen: Tim Grover, de personal trainer, George Koehler, de bodyguard en chauffeur, en Larry Wooten, de andere bodyguard. De drie zijn in dienst van Jordan sinds het begin van de jaren negentig. Toen Jordan deze zomer belde, zijn zij bij hem in het Ritz ingetrokken.

Niet iedereen vond die derde basketbalcarrière een goed idee en vooral in huize Jordan in Highland Park zijn toen harde woorden gevallen. Sindsdien is de vrede er nooit meer teruggekeerd. Juanita Jordan tekende een echtscheidingsverzoek op tweede kerst. Elk de helft, was de eis. J.J. 200 miljoen en M.J. ook 200 miljoen. Dollars. Al die tijd was het Jordan niet aan te zien dat hij thuis problemen had. Sportief ging het hem voor de wind. In december had hij tegen de Hornets 51 punten gescoord, een record voor zijn leeftijd. De controlefreak Jordan was meester over zijn lot, sportief en publicitair. Privé daarentegen zat hij in een wak. Het nieuws lekte op 7 januari, voor de ontmoeting tegen de Clippers, en toen hij een uur na de wedstrijd de pers tegemoet trad, verdween van bij de eerste vraag zijn eeuwige glimlach van zijn gave gezicht.

Lynn Sweet van de Chicago Sun-Times schoot de eerste pijl en die ging recht door zijn hart. "Denk je dat je huwelijk te redden valt, Michael?"

Hij schrok: "Daar heb jij geen zaken mee. Respecteer mijn gezin alstublieft."

Maar ze ging door. "Is een scheiding onvermijdelijk?"

"Geen zaken mee", zei Jordan bars en verdween.

Van de week verscheen een klein berichtje in de krant. Jordan en zijn vrouw werken aan een verzoening. Zo lang vraagt hij de pers alleen over basketbal te praten. Lynn Sweet is door hogere machten van Jordan gehaald, en dat laatste is figuurlijk te nemen.

Jordan is wellicht de enige teamspeler in de geschiedenis van de topsport die zijn eigen coach heeft aangeworven. Doug Collins is de naam en Jordan kent hem van zijn eerste periode bij de Chicago Bulls. Ooit werd hij ontslagen bij de Bulls en toen hij later met de Pistons in een doordeweekse wedstrijd van die Bulls won, barstte hij in tranen uit. Jordan had toen de befaamde quote: "Zeg tegen Dougie 'goeie wedstrijd', maar zeg hem ook dat ik hem de volgende keer iets zal geven waar hij echt moet van huilen." Wat ook geschiedde. Het werd een pak rammel.

Collins is een aardige vent die na jaren als analist voor NBC te hebben gewerkt begrijpt dat journalisten hun werk moeten doen. Ook Belgen. "Oorspronkelijk zou ik Michael maar 32 minuten per wedstrijd laten spelen", legt Doug Collins uit. "Maar toen kreeg hij last van zijn knie, rustte een wedstrijd en vroeg om veertig minuten te spelen. En nu doet die knie geen pijn meer. Dat is Michael. Mij verbaast hij niet meer." Collins loopt over van bewondering voor zijn sterspeler: "Michael is zo coachable. Niemand werkt harder. Hij is de eerste op training en de laatste om te vertrekken. Hij wil nog steeds beter worden."

Grote atleten, in het bijzonder de halfgoden, vinden nooit rust. De verslaving van het winnen blijft. Jordan: "Er is geen andere drijfveer. Telkens ik over de Kobe Bryants en de Vince Carters van deze wereld lees dat ze mijn opvolgers zijn, dan heb ik zin om ze uit te dagen. Ik weet dat ik geen 25 meer ben, maar ik weet ook dat ik nog basketbal kan spelen op het allerhoogste niveau en dat is mijn enige bedoeling. Plezier maken. Niemand neemt mij die zes titels af."

Na schampere commentaren in het begin van het seizoen verscheen in Sports Illustrated enkele weken geleden een verhaal waarin Jordan III alle krediet krijgt en eigenlijk min of meer gepromoot wordt als most valuable player. De discussie is open en Jordan geniet. "Ik tel nog mee. I like that", zegt Jordan voor de wedstrijd tegen de Toronto Raptors van Vince Carter. "Niets erger dan niet meer mee te tellen."

Na de superatleet Jordan en de complete basketbalspeler Jordan is het nu aan de slimme Jordan - de man met het hoogste basketbal-IQ ooit - om de wedstrijden naar zijn hand te zetten. Dat doet hij nu anders, maar nog steeds meesterlijk. De man die ooit zelden een pass gaf, deelt nu assists uit aan de lopende band. Met nog 21,50 seconden op de klok die wedstrijd van de Wizards tegen de Raptors gaat de sportjournalist hopeloos voor de bijl en wordt een compromisloze supporter. Jordan is zwak begonnen - drie punten in de eerste helft - maar eindigt met twintig. Carter scoort meer, maar Jordan speelt het spel beter. Het wordt 99-94, de Wizards hebben er vijf op rij gewonnen. "Ik denk dat ik stilaan in de ploeg pas", zegt Jordan en de journalisten lachen. "We doen het beter dan verwacht. Dit is dromen voor ons en nu maar hopen dat we niet te vroeg wakker worden."

Twee dagen later komen de Sacramento Kings op bezoek. Aanvallend het beste team van de NBA en momenteel de nummer één. De Wizards weten wat ze te doen staat. Als ze bij het ingaan van de laatste quarter leiden of gelijk staan dan winnen ze: 24 keer op 24. Jordan scoort 19 punten in de eerste helft, bouwt mee aan een voorsprong, laat de anderen volop scoren en controleert daarna de wedstrijd. 25 op 25.

Dit weekeinde is hij voor de dertiende keer van de partij op de All Star-wedstrijd. Als enige Wizard, maar als grote ster van een team waarmee in het oosten rekening moet worden gehouden. De timing is perfect, want Jordan-de-basketbalspeler is ook Jordan-het-marketingwonder. Overal in de VS zijn vandaag de Air Jordans editie XVII te koop.

Als ik de kleedkamer van de Wizards verlaat in het spoor van Jordan valt mijn oog op een muurschildering. 'De wedstrijd is gepland. We moeten spelen. We kunnen maar beter winnen.' Een weinig inspirerende quote die alles zegt over de oude Wizards. De oude krijger Jordan had al eerder gezegd dat hij het op de zenuwen krijgt van die tekst. "Daar moet staan: er is een wedstrijd, we zúllen winnen. Geen compromissen. Verliezen is makkelijk, winnen is moeilijk maar oneindig veel leuker."

Michael Jordan: 'Ik wist dat het een tijdje kon duren, maar ik heb het gevoel dat de puzzelstukjes stilaan op de juiste plaats liggen'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234