Maandag 06/04/2020

Baby Natan

‘Ik stel me elke ochtend dezelfde vraag: wat zien die bonzen van Nestlé als ze in de spiegel kijken?’

Beeld Wouter Van Vaerenbergh

Achttien jaar geleden, op 11 maart 2002, overleed Natan Geerinck, een baby van amper een week oud, na het drinken van een flesje babymelk. Voor Natans mama, Nathalie Vanderborght, was het schrikken, toen ze onlangs Humo opensloeg: in het artikel over Nestlé en de voedselveiligheid haalde de ontslagen manager Yasmine Motarjemi Nathalies zoon aan als voorbeeld van de wanpraktijken waar 's werelds grootste voedingsbedrijf volgens haar mee wegkomt. Nathalie probeert nog altijd Natans dood een plaats te geven. ‘We hebben nooit meer een product van Nestlé in huis gehaald.’

11 maart is een loodzware dag voor Nathalie en haar familie. De voorbije jaren ging het hele gezin op Natans verjaardag uitwaaien aan zee, om de gedachten te verzetten, maar vandaag zit ze alleen thuis.

“Toen ik het interview met Yasmine Motarjemi las in Humo, heb ik de hele dag moeten huilen. Natans naam zwart op wit in de pers zien staan: dat was geleden van onze rechtszaak tegen Nestlé in 2007. Maar ik voelde ook opluchting. Daarom heb ik jullie redactie meteen gemaild met de vraag of ik contact met Yasmine Motarjemi kan opnemen: ik wil haar bedanken voor de strijd die ze sinds haar ontslag tegen Nestlé voert. Nu ze haar rechtszaak in beroep heeft gewonnen, is gerechtigheid geschied. Of toch een beetje.”

Na achttien jaar neemt Natan nog een grote plaats in jullie leven in?

“Absoluut. Mijn oudste zoon Aaron is intussen 20, mijn dochter Roma wordt 17. Natan hoorde tussen hen in te zitten. Terwijl ik de andere twee zag opgroeien, was er altijd die lege plek: aan tafel, in de auto, op reis.

“Natan was een gezonde baby. Bij zijn geboorte mat hij 54 centimeter en woog hij 4 kilo. Borstvoeding was in die tijd nog niet zo'n must. Mijn eerste baby had ik wel de borst gegeven, maar omdat Aaron nog klein was toen Natan kwam, hadden we besloten bij Natan meteen op flesvoeding over te schakelen. Dat heb ik me achteraf enorm beklaagd, maar op dat moment was er niemand die ons dat ontraadde.

“De zwangerschap verliep perfect, de bevalling ook. Op dag vijf mochten we van het ziekenhuis met onze baby naar huis gaan. Vóór ons vertrek kreeg hij nog een laatste flesje, maar thuis aangekomen ging het al snel fout: Natan wilde niet meer eten en hij lag te kreunen in zijn wiegje. We gingen meteen naar de pediater in het ASZ in Aalst, maar die stuurde ons wandelen: ‘Niets aan de hand.’ Natan bleef kreunen en die nacht maakten we ons zoveel zorgen dat we met hem naar de spoeddienst zijn gereden. De pediater van wacht reageerde lauwtjes: hij leek meer geïnteresseerd in zijn administratie dan in Natan. Maar toen zijn toestand zienderogen verslechterde, hebben ze hem overgebracht naar het UZ Gent. Ik was net bevallen en voelde me niet in staat om daar te blijven. Dat heb ik mezelf heel lang verweten, maar op dat moment beseften we niet wat ons boven het hoofd hing. De verpleging beloofde ons op de hoogte te houden. Eerst kregen we te horen dat Natans toestand stabiel was, maar opeens moesten we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis komen. Ze hebben alle machines losgekoppeld, zodat we hem nog konden vasthouden. (huilend) Hij is in mijn armen gestorven. Op slag was ik van mijn roze wolk gedonderd.”

Jullie hadden toen nog geen vermoeden dat het flesje melk de grote boosdoener was?

“Helemaal niet. Eerst dachten we nog aan één of andere genetische aandoening, maar uit de autopsie bleek dat Natan was bezweken aan de bacterie enterobacter sakazakii. Die had hem een hersenvliesontsteking bezorgd - bij de autopsie bleken zijn hersenen vol te zitten met een smurrie die kenmerkend is voor de bacterie. We zijn meteen zelf informatie beginnen op te zoeken, en al snel botsten we op een pasgeboren tweeling die was overleden in een Brussels ziekenhuis, en op soortgelijke gevallen in IJsland en Amerika. In de meeste gevallen viel de naam Nestlé.”

Onderzoek bij Nestlé in Zwitserland onthulde dat de stam van de bacterie in het lot melkpoeder uit het ziekenhuis identiek was aan die in het weefsel van Natan.

“De bacterie valt onmogelijk uit te roeien in een fabrieksomgeving – dat is onomstotelijk bewezen, niet alleen bij Nestlé, maar ook bij andere fabrikanten – maar ze is alleen gevaarlijk als ze zich kan vermenigvuldigen. Natan was een flinke eter. Sliep hij nog als de verpleegsters met de flesjes langskwamen, dan zeiden ze: ‘Laat hem maar slapen, we warmen zijn flesje straks wel weer op.’ Door dat afkoelen en opwarmen is de bacterie beginnen te woekeren in Natans flesje en heeft hij er een dodelijke dosis van binnengekregen.”

Na zijn dood zijn jullie naar de rechtbank gestapt. Wie trof in jullie ogen de meeste schuld: de pediater die niet snel genoeg had gehandeld, de verpleegsters die hem het flesje hadden gegeven of Nestlé, dat het poeder met de bacterie had verkocht?

“Nestlé! De verpleegsters wisten niets van het mogelijke gevaar, want de fabrikant had het risico niet op de verpakking vermeld. Ze wisten niet beter dan dat ze de flesjes konden blijven opwarmen.

“Op onze pediater zijn we wel heel boos geweest. Achteraf kregen we bewijs in handen dat hij achter onze rug gesprekken met Nestlé had gevoerd, om de zaak in de doofpot te stoppen. Ze waren alleen bezig hun eigen hachje te redden, niemand leek iets om Natan te geven. In de rechtszaal maakten we geen schijn van kans: wij waren de kleine garnalen. Nestlé had bikkelharde advocaten ingehuurd, die doodleuk kwamen verklaren dat de bacterie geen effect had op laboratoriummuizen. Alsof onze baby niet meer was dan een muis! Het was een klap in ons gezicht toen de rechter oordeelde dat het niet 100 procent zeker was dat het ziekenhuis of Nestlé schuld trof aan Natans dood.”

Heeft Nestlé contact met jullie opgenomen?

“Nooit hebben ze één begripvol woord geuit. Ik herinner me één gesprek in het ziekenhuis met iemand van Nestlé. Ik walgde van hem: hij was één en al arrogantie. Het beeld dat Yasmine Motarjemi in Humo van het bedrijf schetst, klopt echt volledig: het commerciële belang primeert boven alles. Het wederwoord van Nestlé in het interview met mevrouw Motarjemi zegt het helemaal: hun woordvoerder haalt de rechtszaak van Natan aan om te benadrukken dat er niets aan de hand was. Zou die man ook zo spreken als het om zijn kind ging?

“Sinds Natans dood hebben we nooit meer een product van Nestlé in huis gehaald. Gisteren is mijn dochter bij een vriendin blijven slapen. Ze wilden tiramisu maken, maar toen Roma het merk Nestlé op de doos cacaopoeder zag staan, zei ze: ‘Ik hoef geen tiramisu meer.’ Wij lijden nog liever honger dan iets van Nestlé te kopen.

“Na de uitspraak van de rechter wilde mijn ex-man – we zijn intussen gescheiden – verder procederen tegen Nestlé, maar zo'n rechtszaak is een uitputtingsslag. Ik voelde me er niet toe in staat. Intussen had ik thuis nog twee kleine kinderen die mijn aandacht verdienden. Nu heb ik er wel spijt van dat we niet zijn blijven vechten.

“Tegen Nestlé hebben we destijds het onderspit moeten delven – meer dan een partij melkpoeder uit de handel halen hebben ze nooit gedaan. Maar Natans dood heeft wel iets veranderd: sindsdien zet de fabrikant een waarschuwing op de verpakkingen. We hebben er ook voor geijverd dat alle verplegend personeel beter geïnformeerd wordt over de risico's van melkpoeder. Sinds de dood van Natan zijn ze gestopt met klaargemaakte flesjes mee te geven met pas bevallen moeders. Maar in Nestlé heb ik geen greintje vertrouwen meer: wie weet hoeveel overlijdens van baby's hebben ze nog op hun geweten? Al achttien jaar sta ik op met dezelfde vraag: wat zien die bonzen bij Nestlé, als ze 's ochtends in de spiegel kijken?”

★ ★ ★

Een dag later heeft Nathalie met Yasmine Motarjemi kunnen praten. “Het was een geweldige opsteker. Ik heb er achttien jaar op moeten wachten, maar eindelijk heb ik het gevoel dat er iemand aan onze kant staat.”

© Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234