Zondag 26/01/2020
Beeld Geert Joostens

Column

Ik sta in een glimmende zwarte legging aan de bar wanneer de acteur me keihard op mijn kont slaat

Gedurende de maanden dat ik in het gezelschap van de Engelsen verkeerde, heb ik ervaren hoe anders ze omgaan met racisme en seksisme. Als een oudere acteur mij vrolijk op mijn kont slaat tussen de repetities door, en een keer vriendschappelijk in de borsten knijpt, stevent een jonge vrouw op mij af om me te zeggen dat dat ik dat niet moet pikken. Ik wuif het weg. “Zo is die man nu eenmaal, hij bedoelt dat lief.”

Een paar weken later ­confronteert ze me er nog een keer mee in de kroeg. Waarom accepteer ik zijn gedrag? Ze vindt dat ik als gearriveerde actrice het goede voorbeeld moet geven aan de anderen door er iets van te zeggen. Ik werp tegen dat ik een feminist ben, en zelfs menig column heb geschreven over het recht van de vrouw. Ook meld ik dat de Britten overdag in een keurslijf van beleefdheid en zoete glimlachjes elkaar met zijden handschoenen benaderen maar, zodra de vijf in de klok zit, massaal naar pubs en kroegen rennen om starnakelbezopen te worden en zichzelf middels alcohol te bevrijden van de strakke pas. Ik zag vrouwen in de metro zitten zonder schoenen, te zat om te praten, in jurkjes die hun billen amper bedekten. Is dat geen dubbele moraal? 

De jonge actrice is het niet met me eens. Ze zegt dat elk mens het recht heeft om dronken te worden, korte rokken te dragen en de controle te verliezen, zolang ze daar maar niemand mee beledigt. “Maar als ik er iets van zeg, breng ik hem in verlegenheid. Je moet hem zien als een rare, onzekere oom op feestjes die alle nichtjes en tantes iets te lang omhelst.” De jonge actrice kijkt me aan als Tyra Banks die een van haar kandidaten van America’s Next Top Model tot de orde roept. “Have you heard yourself speak?”

“Maar in ons vak, waarin we zo fysiek en vrij met elkaar moeten omgaan, zijn die grenzen toch niet altijd duidelijk?”, probeer ik nog. Maar ze wil er niks van weten. Ze zegt dat ik het precies voel wanneer iemand te ver gaat en wanneer het past binnen de dynamiek van een repetitie. De volgende dag sta ik in een glimmende zwarte legging aan de bar van onze Londense stamkroeg wanneer de oudere acteur me keihard op mijn kont slaat. Ik draai me om en roep dat hij dat nooit meer mag doen. Als een geslagen kind krimpt hij in elkaar en meteen heb ik medelijden. “Dat is mijn rol, dat ben ik niet zelf”, piept hij ter verdediging. De jonge actrice knikt goedkeurend. Maar een paar dagen later is de oude acteur het incident allang weer vergeten en knijpt hij weer ondeugend in mijn achterwerk voor we het toneel oplopen.

Ik vraag me serieus af wat hij er precies mee wil bereiken. Geeft het hem een gevoel van superioriteit of geniet hij oprecht van het fysieke contact? “Don’t worry about him, think of yourself and your fellow women”, vertrouwt de actrice me toe. Ik zal ze missen, de Britten. Ik weet niet of ik nog zonder ze kan. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234