Woensdag 21/08/2019

column

Ik sta erbij en voel me klein. Vreemd is het om niet degene te zijn die bepaalt wat er gebeurt

Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

“Mama, ben je vrij op 29 en 30 mei?”

“Ja.”

“Goed zo, blokkeer je die data dan, ­alsjeblieft?”

“Waarom?”

“Dat zie je nog wel, vraag nu maar niet verder.” Gevolgd door een giechel die me herinnert aan de tijd dat ze nog een ­kleuter was en me met guitige oogjes voor de gek hield.

Iets later was ik jarig en kreeg ik van haar een kaart. Voor op de kaart de lelies van Monet, met onder de afbeelding: ‘Mijn moemie wordt 60 jaar en dat ­vieren we zo…’

Ik sla de verjaardagskaart open en binnenin heeft ze een collage van foto’s gemaakt: een kasteel, een luxesuite, een restaurant, een park met zwembad en sauna’s, hamams en infraroodcabines en een ontbijtbuffet. Als ik de kaart sluit, zie ik aan de achterkant van de kaart: 29 en 30 mei! Omringd door 60 getekende hartjes.

Het is zover. Ik word wakker en voel me als een kind dat zo meteen naar beneden zal gaan om te kijken wat de Sint gebracht heeft. Alles is geregeld, een dogsitter voor Mr. Wilson, mijn hondje, en voor het huis. Ik word opgehaald en zelfs bagage hoef ik niet mee te nemen, ook daar is voor gezorgd.

Hoe ze erin geslaagd is om achter mijn rug een koffertje te pakken met daarin een nachtpon en kamerjas een kasteel waardig, een jurk en hoge hakjes voor het diner en zelfs het boek waarin ik aan het lezen ben, is me een raadsel. Streng verbod om computer of iPad mee te smokkelen, de iPhone mag nog net. Ze weet dat ik af en toe wil checken of het wel goed gaat met mijn epileptisch hondje, en zelf wil ze ook bereikbaar zijn voor man en kind.

Op het afgesproken uur staat ze met de auto voor mijn deur, opent het portier voor me langs de passagierskant en laat me instappen. Ik voel me nu al een prinses. Onderweg krijg ik te horen dat ik niet alleen twee dagen lang zal kunnen genieten van sauna, lekker eten en een luxesuite, maar ook nog eens drie behandelingen krijg: gezichtsreiniging, massage en iets wat ik zelf nog kan ­kiezen uit het hele aanbod.

Ik word er stil van. Verlegen. Een beetje ongemakkelijk ook. Ik ben het niet gewend om zo in de watten gelegd te worden. Ik stel voor om toch mee te betalen. Ze kijkt me verbolgen aan. Mama!!

Ik zwijg. Ik heb het er nu eenmaal moeilijk mee als de kinderen voor mij betalen. Als we uit eten gaan, zal ik, ondanks hevig protest, altijd betalen. Dat hoort zo, vind ik, maar daar zijn zij het niet mee eens. Ik begreep dat nooit, tot mijn dochters een paar jaar geleden bijna wanhopig uitriepen: maar versta nu toch dat wij het ook leuk vinden om eens een keer iets voor jou te kunnen doen. Oké, dat begreep ik. Sindsdien laat ik het heel soms toe.

We komen aan bij het kasteel, het ziet er indrukwekkend uit, smaakvol ingericht, omgeven door een prachtig park. Mijn dochter regelt alles, checkt in, geeft haar creditcard en maakt vriendelijk maar beslist van haar oren als blijkt dat we niet de kamer kregen die ze gereserveerd had. Daar kan de receptioniste niet tegenop en iets later hebben we de luxesuite die ze voor ogen had.

Ik sta erbij en voel me klein. Vreemd is het om niet degene te zijn die bepaalt wat er gebeurt. Mijn dochter kijkt me aan, weet wat ik voel, glimlacht en ­fluistert: geef je er maar gewoon aan over.

Het mooiste aan het hele cadeau is haar aanwezigheid, bedenk ik.

Bij het diner hebben we lange gesprekken. We kunnen het nog, we spreken nog steeds dezelfde taal, ook al leven we al meer dan tien jaar niet meer onder hetzelfde dak.

In bed kijk ik lang naar mijn slapend kind en ben diep gelukkig dat zij de ­eerste is die ik de volgende ochtend zal zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden