Woensdag 30/11/2022

'Ik speel altijd alsof ik de hoofdrol heb'

In Vlaamse series is hij het eeuwige kneusje, in de film Moonwalkers steelt hij de show naast Hollywood-sterren. Tom Audenaert (36): de acteur van wie iedereen het gezicht kent, maar niemand de naam. Laat staan de mens erachter. 'Eigenlijk wilde ik boekhouder worden.'

oem een Vlaamse serie of film, en je kunt er gif op innemen dat Tom Audenaert ergens op de aftiteling prijkt. Toch doet zijn naam bij weinigen een belletje rinkelen. Omdat hij meestal opdraaft in de rol van onopvallende antiheld. De kleine zelfstandige die thuis onder de sloef ligt (Quiz Me Quick). De blinde teddybeer (Hasta la vista). De gefrustreerde groendienstambtenaar (Nieuw Texas), of onhandige romanticus (Wat mannen willen). Altijd de knullige randfiguur, nooit de ster.

Ook in de Frans-Britse film Moonwalkers is de hoofdrol niet weggelegd voor Audenaert. Maar zijn bijdrage zal iedereen zich herinneren. De Lokenaar speelt Renatus, een excentrieke, geïntoxiceerde, door grootheidswaanzin gedreven regisseur die in opdracht van de Amerikaanse overheid een fake maanlanding moet ensceneren.

Audenaert vertolkt de mannelijke filmdiva met een air waar Mariah Carey nog een puntje aan kan zuigen. Hij speelt Hollywood-sterren als Ron 'Sons of Anarchy' Perlman en Rupert 'Harry Potter' Grint moeiteloos van het scherm. Temeer omdat hij de hele film ronddartelt in weinig meer dan een onderbroek en een stukje gouden folie. "De eerste dag op de set vergat ik honderd keer mijn tekst, terwijl ik die klakkeloos van buiten kende", vertelt Audenaert. De zenuwen.

"Daar stond ik dan, tegenover Ron en Rupert, in ondergoed en langharige pruik te kirren met een dik aangezet Duits accent. What thefuck moeten die Hollywood-acteurs wel van mij denken, schoot er voortdurend door mijn hoofd. Ik heb mij daar echt overheen moeten zetten. Ik was dat ook niet gewoon: zo uitvergroot, larger than life spelen."

Maar vanaf dag twee vond hij het net geweldig om "eindelijk eens de zot te vertolken die denkt dat het licht uit zijn gat komt".

In Vlaanderen zouden ze hem niet snel voor een rol als Renatus casten, zegt hij. "Ergens is dat begrijpelijk. Als producers en regisseurs je van bepaalde rollen kennen, en weten dat je dat kunt spelen, zullen ze je daar sneller opnieuw voor vragen. Ze spelen liever op veilig. Het zij zo."

Wringt dat niet: dat u hier altijd als knullige figuur wordt gecast?

Tom Audenaert: "Je kunt al de personages die ik tot nu heb gespeeld absoluut niet op dezelfde hoop gooien. De één is naïef, de ander net koppig of cynisch. Akkoord, met mijn karakterkop zal ik niet snel als actieheld of prins op het witte paard worden opgevoerd. Maar is zo'n rol interessant? Dan laat ik me liever van mijn lelijke kant zien. De antiheld is veel gelaagder, leunt dichter aan bij het echte leven. De tristesse en herkenbaarheid: ik vind zo'n tragikomisch figuur fantastisch om te spelen. Ik schat drama ook niet hoger in dan comedy."

Maar los van het genre droomt elke acteur toch van dé hoofdrol?

"Ik speel altijd alsof ik de hoofdrol heb. Zelfs van de kleinste rol probeer ik nog iets leuks te maken. Ik mag mooie personages spelen en kan al zes jaar mijn ding doen. Een hoofdrol mag altijd, maar je moet ook content zijn met wat je hebt. En dat ben ik."

Je gelooft hem nog ook. Wat bij veel acteurs als een ongeloofwaardig ingestudeerd tekstje overkomt, klinkt uit de mond van Tom Audenaert verrassend oprecht. Met dank aan zijn pretoogjes en enthousiaste vertelstijl. Als hij praat, veert de zetel mee.

Op verzoek van de Moonwalkers-productie ontmoeten we elkaar in een chic Brussels hotel. Niet bepaald Audenaerts comfortzone. "Interviews zijn hels. Als ik over mezelf moet praten, komt het stresskonijn in mij boven. Waarom denk je dat ik tv-quizzen en andere programma's waar ik als mezelf moet opdraven, vermijd? Ik schijt in mijn broek. Ooit heb ik deelgenomen aan een moppenprogramma. Ik heb me daar twee volle weken op voorbereid."

Bizar: een acteur met podiumvrees.

"Ik ben nooit een tafelspringer geweest. Als kind wilde ik boekhouder worden. Ik ben dat zelfs gaan studeren. Ik was daar keigoed in. Dus vond ik dat ook geweldig plezant. Boekhouden heeft iets heerlijks geruststellends: als de balans klopt, is het goed. Het is helder, afgelijnd, duidelijk."

Dat maakt uw overstap naar de onzekere acteerwereld des te vreemder.

"Aan de hogeschool bleek dat het afgelijnde boekhouden plots gepaard ging met een aantal rotvakken. Dus ben ik er vrij snel mee gestopt. Daarna heb ik een tijdje voor cameraman gestudeerd. Ik keek veel naar films, dus dat leek me wel iets voor mij. Blijkt dat ik ongelooflijk on-handig en ontechnisch ben. Elektriciteit is Chinees voor mij. (lacht)

"Ik wist het dus even niet meer, toen een vriend vroeg om mee te doen met zijn amateurgezelschap in Lokeren. Ze zochten nog iemand voor een klein rolletje. Voor mij was het een totaal vreemde wereld. Ik kom totaal niet uit een artistiek nest, mijn ouders zijn kleine zelfstandigen. Maar één voorstelling, en ik was verkocht."

Vanwaar die coup de foudre?

"Het is gewoon leuk om te merken dat je talent voor iets hebt. Dat de mensen om je moeten lachen, dat je in staat bent iemand te ontroeren.

Dus ik naar de toneelschool. Na een paar mislukte toelatingsexamens ben ik uiteindelijk op de Kleine Academie in Brussel beland. Die school heeft mijn leven veranderd.

"Spelen kun je of je kunt het niet. Ze hebben mij vooral als mens doen groeien. In het begin durfde ik nooit naar voren te gaan om iets te spelen. Zo nerveus en onzeker was ik toen. Maar ze hebben mij echt tijd gegeven, en de bevestiging die ik nodig had. Was ik toen voortdurend afgebroken, was ik er wellicht niet mee doorgegaan. De docenten hebben mij doen inzien dat ik daadwerkelijk iets kon."

Maar dan studeer je af en kom je amper aan de bak.

"Mijn school was tamelijk onbekend, ik had veel Franstalige leraren. Niemand in het wereldje kende mij. Ik ben uiteindelijk bij een gezelschap beland dat vooral bedrijfsanimatie deed. Maar daar bleek ik toch wat te verlegen voor: mensen aanspreken en daar meteen tegen gaan zeveren.

"Ik heb in die periode wel wat zwarte sneeuw gezien. In het begin heb ik dan maar veel reclame gedaan. De goedzak in de 'Win for Life'-spotjes: dat was ik. Het geld moest binnenkomen."

Wat heeft u doen volhouden: rotsvast geloof in eigen talent? Koppigheid?

"Ik wist begot niet wat ik anders zou doen. Naast acteren heb ik gewoon geen andere hobby's of passies.

"Pas op, ik heb verschillende keren op het punt gestaan om op te geven. Mijn ouders hadden een café-restaurant gekocht in Lokeren, en mijn broers vroegen of ik er mee in wilde stappen. Maar ik wist dat ik met zo'n job nooit meer op een podium of set zou staan. Die gedachte deed me echt pijn. Zodra je de kick hebt gevoeld van iemand anders te spelen en een publiek te beroeren, wil je nooit nog iets anders."

En net toen kwam het telefoontje: of Audenaert geen auditie wilde doen voor de film Hasta la vista. Toeval eigenlijk. Puur geluk. Audenaert speelde vaak mee in korte films, eindwerken van filmstudenten. Bleek dat een van die studenten hulp kreeg van een echte producer. De producer van Hasta la vista die net op zoek was naar drie onbekende acteurs omdat hij niet wéér dezelfde bekende koppen wilde casten.

De film over drie kerels met een handicap die naar Spanje trekken om er een bordeel te bezoeken won internationale prijzen en werd een hit in binnen- en buitenland. De aanbiedingen voor Audenaert volgden als vanzelf. In Vlaanderen, én nu ook daarbuiten met Moonwalkers.

"Dat Hasta la vista zo'n kantelmoment voor mij zou zijn, had ik niet verwacht", zegt hij nu. "Maar ik voelde wel meteen dat het een speciaal project was. Ik heb mij dan ook lang en hard voorbereid op de rol van Jozef. Veel met blinden gesproken, gekeken hoe ze bewogen. Met een bevriende acteur en regisseur geoefend tot we alledrie vonden dat het goed zat. Je wilt tenslotte niet afgaan. Dat mensen zeggen: 'Ai, zo gênant, ik geloof het niet.'"

Naar zichzelf kijken op het scherm blijft moeilijk. "Ik moet elke film waarin ik meespeel twee keer zien. Pas de tweede keer kan ik er van genieten. De eerste keer ben ik te gefocust op mezelf en mijn fouten. Nu Quiz Me Quick weer op televisie wordt herhaald, denk ik bij veel fragmenten toch: godverdomme, dat had ik nu beter gedaan. Klemtonen anders gelegd, grappiger gespeeld. Maar dat geeft dan weer hoop voor de toekomst: blijkbaar evolueer ik toch."

Vrienden en collega's omschrijven Audenaert als een onverbeterlijke perfectionist. Weinig andere acteurs die zo voorbereid op een set arriveren. Teksten kent hij lang voor de eerste draaidag perfect vanbuiten.

Zijn beste vriend omschrijft het als volgt: "Hij zal snel beweren dat hij iets niet goed kan. Van een bepaalde taal spreken tot koken. Maar als hij zich er aan zet, maakt hij wel de beste lasagne die je van je leven hebt gegeten. Of studeert hij net zolang tot hij perfect Frans spreekt."

Ook voor Moonwalkers wilde Audenaert een taalcoach in de arm nemen om de Londense regisseur geloofwaardig te kunnen neerzetten. "Bleek dat daar geen tijd voor was. En zonder perfect Brits accent val je compleet door de mand."

Dus maakte hij er op eigen initiatief maar een Duitser van, met een Duits-Engels accent. Gemodelleerd naar de Duitse acteur Udo Kier, die hij ooit was tegengekomen.

"Geweldige kerel, maar ongelooflijke diva-allures. Voor elke rol moet ik iemand in mijn hoofd hebben: voor de kleine zelfstandige in Quiz Me Quick was dat mijn vader, voor Renatus was dat Udo Kier."

Betekent deze film dat u definitief geen reclame meer hoeft te doen?

"Ik ga straks na dit gesprek nog een spotje inspreken voor Klara. Het is leuk werk, en het geeft me ruimte om andere projecten aan te nemen die minder goed betaald worden. Ik begrijp acteurs niet die daarop neerkijken."

Ze vrezen wellicht dat het hun reputatie als acteur ondermijnt.

"Daar ben ik het dus niet mee eens. Wat ik wel doe, is reclameopdrachten nu beperken tot stemmenwerk op de radio. Gewoon omdat ik nu vaker in series meespeel op televisie.

"Voor het publiek zou het raar zijn: dan ben je helemaal mee met de serie en mijn personage, en dan zie je me even later tijdens de reclamebreak plots een botervlootje aanprijzen. Mensen mogen mijn kop ook niet beu worden.

"Verder ben ik daar redelijk nuchter in. Ik heb een gezin, een dochter, er moet brood op de plank komen. Moonwalkers is een geweldige kans om een geweldige rol te spelen, maar voor de rest verandert er niets. Ik ga gewoon door met de dingen waarmee ik bezig was."

Moonwalkers is toch uw gooi naar een internationale carrière?

"Ik vind het vooral belangrijk om zo veel mogelijk opties te hebben, zodat ik kan leven van het acteren. Een paar jaar geleden speelde ik naast Benoît Poelvoorde (in 'Les Rayures du zèbre', KVDP). Deze zomer heb ik L'Idéal, een Franse film, in Boedapest gedraaid. Dat is leuk, én tegelijk weer een opdracht extra.

"Het is niet zo dat ik enkel 'ja' zeg tegen projecten die ik geweldig vind. Tenzij je Matthias Schoenaerts heet, heb je de luxe niet om veel te weigeren. Wel probeer ik er altijd het beste van te maken. Het is niet omdat een scenario minder goed is, dat ik ook slecht moet spelen. De uitdaging zit er dan net in om toch je stempel erop te drukken.

"Ik probeer mijn jaar vol te krijgen. En ondertussen hoop ik dat er een paar parels tussen zitten. Wat tot nu toe aardig lukt."

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234