Donderdag 22/08/2019

Drifters

"Ik sms'te: 'Mama, ik wil sterven'"

Willem De Pessemier: 'Voor mij was het een uitgemaakte zaak: ik zou geen dertien worden.' Beeld Wouter Van Vooren

Maandelijks laten we in de reeks 'Drifters' een twintiger aan het woord die naarstig aan zijn of haar droom voorttimmert, maar ook met twijfels wordt geconfronteerd. Drifter #9: Willem De Pessemier (20), toekomstig leerkracht uit Geraardsbergen die vanuit zijn eigen ervaring mentale welzijnsproblemen bij jongeren wil aanpakken.

"Zelfdoding zie ik niet enkel als de actie waarbij je jezelf van het leven beneemt", zegt Willem. "Het is, voor mij, het volledige proces dat hieraan voorafgaat, eventueel inclusief de daad zelf. Een mens kan zo hard afzien dat het voelt alsof hij sterft zonder dat hij zichzelf hiervoor van het leven moet beroven."

Willem groeide op in Geraardsbergen. Zijn thuissituatie was goed, die op school even anders. In het eerste middelbaar werd Willem gepest omdat hij 'anders' was. "Ik was twaalf toen ik een bericht stuurde naar mijn mama dat ik wilde sterven", zegt hij. "Ik stond in de rij op school te wachten om de klas binnen te gaan. Ik haalde mijn gsm boven en tikte de woorden zo snel in alsof ik doodleuk vroeg wat we 's avonds zouden eten."

"Voor mij was het een uitgemaakte zaak: ik zou geen dertien worden", vervolgt Willem. "Ik kan me alleen maar inbeelden hoe hard mijn woorden bij haar moeten aangekomen zijn. Ik weet niet meer of en hoe ze reageerde, maar ik weet wel nog dat dit bericht het begin was van een hele reeks gesprekken met psychologen en psychiaters."

Willem De Pessemier. Beeld Wouter Van Vooren

Tijdens Willems tienerjaren speelde flirten met zelfdoding een centrale rol in zijn leven. "Ik wilde niet meer bestaan, maar had niet het lef om de daad ook effectief bij het woord te voegen, waardoor ik me nog slechter ging voelen: wat een mislukking was ik toch. Jarenlang pijnigde ik mezelf. Ik sneed me, maar nooit diep genoeg; ik nam pillen, maar nooit genoeg. Ik verdween, maar nooit volledig."

Hij ruilde de ene therapie in voor de ander, maar gaf ze allemaal snel weer op. "Soms ging het, als bij wonder, terug beter met me. Alsof ik een plant was die je na wekenlange verwaarlozing weer wat water geeft en weer gaat bloeien als nooit tevoren. Maar ik weet nu dat deze goede periodes vaak even snel weggingen als dat ze kwamen en ik heb mezelf vaak vervloekt dat ik niet meer doorzettingsvermogen kon ophoesten."

Op zijn zestiende is de situatie geëscaleerd. Willem had een relatie, maar werd bedrogen. Zijn wereld stortte in. "Voor het slapengaan nam ik twaalf pillen van het antidepressivum Sertraline. Ik hoopte nooit meer wakker te worden. Maar ik ontwaakte wel, ik was enkel wat slaperig. Het was toen dat ik besefte dat het zo niet verder kon, ik moest naar de psychiatrie."

Willem De Pessemier. Beeld Wouter Van Vooren

Willem bracht drie maanden door in de psychiatrische instelling voor jongeren in Jette. "Ik kan met zekerheid zeggen dat deze periode de moeilijkste in mijn nog prille leven is geweest", getuigt hij. "Ik heb er therapie gevolgd die zowel mentaal als lichamelijk ontzettend zwaar wogen op mij. Maar tegen alle verwachtingen in, ging ik er wel enorm op vooruit: ik sneed mezelf voor de laatste keer, nam voor de laatste keer pillen… Zelfdoding verdween uit mijn achterhoofd."

Willem De Pessemier: 'Het is iets wat ik heel mijn leven zal proberen omkeren, zowel bij mezelf als bij anderen.' Beeld Wouter Van Vooren

Vier jaar later is Willem stap voor stap terug van het leven gaan houden. "Ik durf met voorzichtige trots terugkijken op alle obstakels die ik onderweg, de ene al met meer succes dan de andere, getrotseerd heb. Ik probeer, met tal van hartverwarmende aanmoedigingen, de wereld terug met beide voeten te bewandelen."

Binnenkort staat Willem voor de klas. Hij zit in het derde jaar van de lerarenopleiding Nederlands-Engels aan Hogeschool Gent. "Taal is mijn passie, maar ik wil ook zorgleerkracht worden. Aan Annelies, mijn vertrouwensleerkracht tijdens het zesde middelbaar, wil ik me spiegelen. Ze begreep me als geen ander en praatte ook over haar eigen angsten. Wat ik heb meegemaakt, wil ik in een kracht omzetten."

"Wie denkt aan zelfdoding denkt nog te vaak aan impulsieve ingevingen als overdosissen, polsen oversnijden, maar niemand schijnt te begrijpen dat zelfdoding, heel vaak, maar niet altijd, het einde is van iets veel groters. Iets dat te stoppen is. Iets dat omkeerbaar is. Iets dat ik heel mijn leven zal proberen omkeren, zowel bij mezelf als bij anderen."

Wie vragen heeft rond zelfdoding kan terecht op de Zelfmoordlijn via het gratis nummer 1813 of op zelfmoord1813.be.

Op zijn Instagram-account schrijft Willem zijn ervaringen van zich af in aangrijpende teksten. 

“Ik zie het zeker goed komen. De medicatie slaat aan.” Ik weet niet precies wie hij voor de gek probeerde te houden: mij, mijn ouders of zichzelf. Ik gok ons alle drie. Zijn woorden baadden in een positivisme waarop menig geïntoxiceerd persoon jaloers zou zijn. Waarop ik jaloers was. Hij leeft in een wereld waarin geluk in de vorm van filmomhulde tabletten van 50 of 100 milligram over de toonbank glijdt – je ziet maar welke van de twee voor jou werkt. Het gesprek duurde alles samen zo’n tien minuten, schat ik. Tien minuten om een beeld te krijgen van wat er precies gaande is in mijn hoofd - iets waar ik zelf tot op heden nooit eerder in slaagde. Tien minuten om te kijken hoe mijn doemgedachten zich via een doodlopend straatje in mijn hoofd blijven opstapelen. Ik probeerde zijn positieve blik te pakken te krijgen. Snakkend naar begrepen worden. Het kruisen van onze ogen. De chemie bij het samenvloeien van onze blikken: zijn positivisme en mijn zoekgeraakt geluk, elkaar treffend in een kille, slordig gewitte consultatiekamer. Het op gelijke hoogte komen van onze geluksspiegel. Begrip. “Per pil slik je je verdriet wat dieper in”, zei mijn moeder terwijl ze het laatste beetje pilpoeder stevig door het water roerde. Ze nam mijn schouders beet en schudde me zachtjes door elkaar. “Doe het voor ons.” Ik sloeg het glas water achterover waarna de tranen als filmomhulde tabletten van 50 of 100 milligram over mijn kaken rolden – je ziet maar welke van de twee voor jou werkt. Lag er maar een film op mijn verdriet.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden