Dinsdag 28/09/2021

'Ik schaam me vaker dan ik dacht'

Ze baatte een café uit, speelde de vulgaire stoeipoes bij Halve Neuro en veroverde daarna Vlaanderen met haar eigen liedjes. Het gaat hard voor Slongs Dievanongs (37), de zelfverklaarde Jeanne d'Arc van Sint-Andries, die met Devaginamonologen 2.0 haar eerste maar stellige stappen op de theaterbühne zet.

Wie deze pagina's siert, heeft het doorgaans erg druk. Zo ook Charissa Parassiadis, u beter bekend als Slongs Dievanongs. De najaarsagenda zit overvol, wat haar betreft is het kiezen tussen 'leuk' en 'leuker'. "Wij zijn vrouwen hè, schatteke. Wij kunnen dat aan."

Ze lacht breed, praat luid, gesticuleert wild, en wordt meermaals tot tranen toe geroerd door haar eigen handleiding tot geluk, waar ze graag en veel over vertelt. Na de muzikale carrière en de steeds courantere televisieoptredens is het nu tijd voor theater. Te beginnen met De vaginamonologen2.0, een herwerking van The Vagina Monologues uit 1996 van de Amerikaanse schrijfster Eve Ensler. Actrice An Nelissen introduceerde (en vertolkte) het stuk in 2002 in Vlaanderen, en neemt nu de regie voor haar rekening. Maar zit anno 2015 nog iemand op vaginamonologen te wachten?

"Misschien zijn de monologen nu relevanter dan ooit. In de les biologie wordt onderwezen over geslachtsorganen, maar niet over liefde en respect. Jongeren gaan op internet op zoek en komen dan uit bij porno, in plaats van mooi, tof materiaal over wat de liefde bedrijven eigenlijk is. Seksueel geweld neemt toe en wordt nog steeds niet serieus genomen.

"In plaats van vrouwen te prijzen voor the power of the pussy worden we in een keurslijf geduwd. Er is vandaag geen vrouw die haar vagina natuurlijk draagt; iedereen scheert of trimt. Dat is niet omdat jij of ik dat willen, maar omdat een door mannen gedomineerde industrie dat verzonnen heeft. Heb jij je vagina al eens helemaal geschoren? De dag erna, what the fuck maat, dat is een slagveld.

"Ik scheer mijn benen ook niet, nooit gedaan. Ik laat me niet vangen. Mensen zeggen dat ik de hippie niet moet uithangen, je moet tegenwoordig al uitleggen waarom je dat niet doet. Veel gaat over erbij horen en behagen. En dat is niet goed voor onze vagina. Ook heel dat Lactacyd-gedoe (een zeep voor 'intieme hygiëne', LB). Elke vrouw denkt dat ze niet goed ruikt, vanwaar komt dat nu? Dat hebben wij toch zelf niet bedacht? Ik zie geen penislapjes met lavendelgeur."

Zwanst na ni

"Trouwens, als het over penissen zou gaan, zou de vraag over relevantie niet komen. Als ik mijn - vooral mannelijke vrienden - vertel over de monologen is de reactie altijd iets in de trant van 'zwanst na ni'. We zijn zogezegd vrij en kunnen over seks praten, maar op café hebben we het niet over onze vagina. Mannen doen dat wel, die gooien letterlijk hunne jos op tafel. Die babbelen daarover, geven het een naam. Leuke namen. "De namen die wij aan onze vagina geven, hebben altijd een negatieve bijklank. Ik hoor nooit iemand over haar schelp, haar roos, haar centrum. Het gaat altijd over foef, kut, spleet. Alsof het een oord van verderf is, terwijl het de bron is van ons bestaan."

Praat jij er makkelijk over?

Slongs Dievanongs: "Gemakkelijker, omdat ik er nu mee bezig ben. Ik breng een stuk waarin ik de vagina beschrijf en ontdek. De eerste keer dat je zoiets brengt voor de andere dames, dat is toch wel speciaal. Het deed me beseffen dat ik me toch wat vaker schaam dan ik denk. En zo is de monoloog een eyeopener voor ons alledrie (ook Nele Goossens en Sandrine Van Handenhoven staan op de planken, red.).

"Het is geen moraliserend of antimannenstuk. Maar vrouwen zullen zich wel gesterkt voelen in hun schoonheid. Ze zullen meer respect krijgen voor hun prachtige deel en zullen zich verbonden voelen als zusters als ze weer naar buiten wandelen. O, ik krijg er boebeltjes van."

Heb je zelf nieuwe inzichten

opgedaan?

"Dat niet, maar ik ben wel met mijn neus op de feiten gedrukt. De monologen hebben me doen beseffen dat ik er ook niet zo mee bezig was. Als we opgewonden zijn, dan komen we er nog eens in de buurt, maar voor de rest is het een vergeten plek. Ik denk nu vooral aan jonge meisjes. Ik heb de wereld zien veranderen; koffie wordt nu verkocht met een gast die bijna in de bloes van een griet zit. What the fuck heeft dat met koffie te maken? Moet ik u straks binnen doen na deze tas koffie? Fuck that.

"Ik ben al vijf jaar gelukkig single. Niet omdat ik iets tegen mannen heb, maar op een bepaald moment heb ik mezelf gevonden als vrouw. Het idee dat het normaal is om na een avond al te slapen met een jongen ... Dat kan eens gebeuren, maar ik doe dat niet meer. Omdat ik respect heb voor mezelf. Als een gast de moeite waard is, dan zal die wel bellen. Want vergeet niet, een man die bij je binnendringt, dat is heel invasief. En als je je erna wat raar voelt, dan kun je daar niet echt over praten, want iedereen doet het toch? We doen alsof dat heel normaal is, terwijl we niet bezig zijn met wat het betekent om de liefde te bedrijven.

"Ik heb veel minder seks, maar ik vind het wel opnieuw iets magisch.

"Ik heb pas leren vrijen toen ik 32, 33 was. Leren genieten van de liefde, leren dat ik een godin ben en geen slavin. Dat vergt tijd en moed en niet elke dag schmink dragen en proberen te behagen. Trots zijn op je vrouwelijkheid en waardig ouder worden. Tweeëntwintig is niet de ideale leeftijd en je vagina is niet dood na je vijfentwintigste. Die wordt alleen maar schoner, die weet en ervaart meer en is pas zichzelf als ze wat ouder is."

Over ouder worden: je had jarenlang je eigen café en bent pas doorgebroken nadat je de dertig ruim voorbij was. Hoe is dat, als je leven dan helemaal verandert?

"Dat is super en geeft hoop. Tweeëntwintig wordt voorgesteld als de ideale leeftijd, maar dat is niet waar. Het is nooit te laat en alles kan nog. Als je ouder wordt, dan weet je dat verandering de enige constante is. Soms kom je goed overeen met je vader, soms wat minder en later vind je elkaar weer terug. Een tijd geleden vond je rope skipping(acrobatisch touwspringen, red.) fijn, nu is het yoga. Er wordt nooit een trein gemist, want er is altijd een nieuwe wagon."

Is dit leven beter dan het vorige?

"Het is een fijner leven omdat ik vrijer ben. En ik ben constant bezig met creativiteit. Pas op, in een café moet je ook creatief zijn, maar dan vooral in het oplossen van problemen: zorgen dat de mazout op tijd aangevuld wordt, dat het personeel op tijd is en alles proper is. Ik heb dat heel graag gedaan, maar op den duur had ik het onder controle en was de uitdaging weg. Het werd een beetje uitzichtloos.

"Ik ben gestopt met het café toen ik er niet meer gelukkig was. En ik ben gesprongen met mijn ogen dicht. Ik wist totaal niet wat er zou gebeuren, maar op een of andere maffe manier had ik er vertrouwen in dat alles goed zou komen. Het voordeel is dat als je op hogere leeftijd in de showbizz belandt, je ego al wat deukjes heeft opgelopen. Je hebt al zorgen gekend, een eigen zaak gerund en een huisdier verloren. Als je dan succes hebt, dan ben je vooral dankbaar. 'O, een kans. En nog een kans.'

"Ik was al blij dat ik met Halve Neuro (Antwerpse hiphopformatie, LB) een lieke mocht zingen in de studio, dat was lachen. En dan gingen we optreden, bangelijk. Elke stap was geweldig en beter zou het nooit worden. Maar het werd wel steeds beter. Zo krijg je blij op blij. En als er iets wegvalt, dan heb je nog al die andere dingen waarmee je al blij was."

Je hebt talent om gelukkig te zijn.

"Dat is een proces geweest. Je kunt jezelf trainen om gelukkig te zijn."

Hoe dan?

"Je moet beseffen dat het echte leven niet is zoals het lijkt in de media of in soaps. Ik heb het geluk gehad om in mijn café mensen van drie tot achtentachtig jaar te kunnen bestuderen. In een volkscafé zie je mensen in hun normale habitat. Je ziet ze wenen, je ziet ze familieleden verliezen of happy zijn omdat ze een nieuwe job hebben. Je ziet de mensen in hun pure core. Hoe we in het echte leven met elkaar omgaan, hoe lief we diep vanbinnen zijn, en hoe hard we eigenlijk hetzelfde nodig hebben.

"Dan besef je dat die opgedrongen competitiviteit niet strookt met de werkelijkheid. Dat het veel toffer is om niet bezig te zijn met de dikke billen van een ander, wel met hoe wijs die ene is en hoe leuk die ander met zijn kinderen omgaat. Dat zijn de belangrijke dingen van het leven.

"In de lente kunnen oudere mensen urenlang op een bankje zitten. Ze genieten van het ontluiken van het leven, hoe miraculeus het is dat in de lente alles begint te bloeien. Oudere mensen nemen daar hun tijd voor. Als je met hen babbelt, dan zie je dat ze veel interessanter zijn dan een tweeëntwintigjarige.

"Op de Filipijnen heb ik drie dagen doorgebracht bij een man in een golfplaten huisje en wel honderdduizend vlooien. Wat je dan meemaakt, that's what life is about. Ik heb er leren onthaasten. En dan kom je terug en kun je de kleine dingen appreciëren. Zoals de bijtjes die de bloemetjes bevruchten. In het begin kon ik dat niet aan, ik moest er van bleiten toen ik doorhad hoe fucking graaf de planeet was.

"Ik heb ingezien dat geluk niets te maken heeft met er goed uitzien, een lief hebben, een huis en anderhalve auto. Superman, Christopher Reeve, die is van zijn paard gevallen en was helemaal verlamd. Die kon alleen maar ademen door een buisje. Toch vertelde hij dat hij nog nooit zo gelukkig was. Als je niet meer kunt bewegen, dan sta je open voor het mirakel van het leven. Toen pas kon hij appreciëren hoe schoon het is om een verliefd koppeltje te zien lachen naar elkaar. Amai, ik begin er bijna van te bleiten, fuck. Superman die van zijn paard valt en de wereld vertelt over het mirakel van de wereld. Dat is toch waanzinnig?

"Je moet dat eens googelen, de vijf dingen waar mensen het meeste spijt van hebben net voor ze dood gaan. Te weinig tijd doorbrengen met hun vrienden, niet focussen op de juiste dingen, te veel werken ..."

Zegt de vrouw die van de ene opname naar de andere repetitie loopt.

"Ja, maar ik kan kiezen tussen leuk en leuker. En ik ben niet bang meer want ik heb voldoende bagage en kennis om altijd op mijn pootjes terecht te komen. Als dit voorbij gaat - en het gaat voorbij want alles is zo (maakt golfbeweging met haar hand) - dan weet ik dat ik een van de beste serveuses van Antwerpen ben en een motherfucking goei cafébazin.

Ze gaan mij een café géven als ik dat wil! Snapt ge?

"Ik zou heel graag nog iets met dieren doen, ik wil nog altijd oceanografie studeren. Dat kan allemaal nog. Ik ben niet bang om zonder ambitie of richting te vallen omdat ik ervaren heb dat ik alles kan omgooien. Als je kiest voor jezelf, dan komen de dingen op je pad. It's not magic, it just happens."

Ik heb gemerkt dat de mensheid in twee groepen op te delen valt: zij die je graag hebben en zij die je vervelend vinden.

"Dat heb ik nog al gehoord. Maar ik mag mij daar niet mee bezighouden en proberen het andere kamp te behagen. Ik mag ook niet meer de internetcommentaren bekijken, want het is walgelijk wat mensen over je durven te schrijven. Het is goed om kritisch te blijven tegenover jezelf, maar je mag jezelf niet naar beneden halen. Als je twijfelt aan jezelf, dan kom je niet tot je recht. Dat heeft niets te maken met arrogantie.

"En het gave is: kritiek hebben op een ander is altijd kritiek hebben op jezelf. Ik zeg dat ook in 'Move tegen pesten': 'Een vinger nor mij da zen er drie nor uzelf.'"

Onze columnist Jules Hanot ...

"Ja, die heeft een keischone brief aan mij geschreven. Toen was ik aan het bleiten."

Hij was eerst niet zo'n fan, maar besefte later dat je een interessant buitenbeentje bent in een wereld die vooral op schone schijn is gebouwd.

"Ik heb duidelijke meningen over rechtvaardigheid, ethiek en schone schijn. Dat hoor je weinig, mensen zijn vaak bang om hun carrière op het spel te zetten als ze kleur bekennen. Ik heb onlangs ontdekt dat Parassiadis, mijn achternaam, 'de vrijsprekende' betekent. Mokt da na mee. Ik kan dat ook niet tegenhouden. Als ik me inhoud, krijg ik psychosomatische klachten zoals tandpijn. Dank u daarvoor, lichaampje.

"Ik pas niet in een vakje. Mensen proberen elkaar daar wel in te duwen. Ik vind Studio Brussel heel tof en ik hou van Jimmy Frey. Waarom kan dat niet? Waar gaat dat nu over? Ik ken niemand, maar dan ook niemand die in een vakske past en gelukkig is. Dat is het mooie. Ik heb trouwens niet gekozen voor het BV-schap, dat is mij overkomen. Dus waarom zou ik mij aanpassen omdat ik op tv kom?"

Je bent ook uitgesproken links...

"Ik hou van de mens en de planeet, ik weet niet of dat links is. Weer een vakje."

Oké, anders geformuleerd: je bent niet bang om kritiek te uiten op je burgemeester Bart De Wever (N-VA) terwijl je een breed publiek trekt. Wordt dat van jou gepikt?

"Ik ben een artiest. Ga jij een schilder zeggen 'Zeg, zou je die veeg rood er wel op zetten? Ik zou dat niet doen moest ik van u zijn, wie weet beledig je iemand met die streep rood.' Ik maak in de eerste plaats muziek voor mezelf. Tof dat sommige mensen dat leuk vinden. En wie het niet fijn vindt wat ik zeg, die komt niet meer.

"Het niveau van een maatschappij wordt afgemeten aan de manier waarop we met onze zwaksten omgaan. Als je daarnaar leeft, dan kun je niet anders dan uw bakkes openen. Nachtwinkels zijn imago-verlagend? Mijn wereld is opengegaan sinds er nachtwinkels zijn, omdat ik niet in dat vakje zit van mensen die om zes uur eten en om zeven uur voor de tv zitten. Ik leef

's nachts. Dan ga je die mensen toch niet verplichten om 1.500 euro per jaar te betalen omdat ze eigenlijk bruin zijn en een bordje hebben hangen dat jij niet mooi vindt? Are you fucking kidding me?

"Als je daklozen van elk pleintje wegstuurt zonder ze een oplossing te bieden, waar zijn we dan mee bezig? Ik vind dat je dat mag zeggen, dat getuigt van een normaal mens-zijn. Het is hypocriet om geen mening hebben over de maatschappij waarin je leeft."

Krijg je daar veel reactie op?

"Alleen op het internet. Ik vind dat mensen vaak heel heftig reageren, wat wil zeggen dat ze bang en onzeker zijn. N-VA is een partij die dat in stand houdt. Dikkere machinegeweren en politiewagens zijn geen oplossing, kijk maar naar Amerika. Communicatie en naar elkaar toegroeien, that's the only way up."

Weinig mensen weten dat je veel te danken hebt aan Hugo en Nicole.

"Vlaanderen lacht daarmee, maar dat zijn twee van de schoonste mensen die ik ooit ben tegengekomen. Die zijn besmettelijk. Je denkt dat dat een hoop plastiek en crème au beurre is, maar ze zijn écht. Ik heb ze leren kennen voor het Eén-programma In the mix, waar rappers en coryfeeën elkaars nummers moesten bewerken. Dat klikte meteen, het tintelde alsof het altijd zo geweest was.

"Het is door hen dat Slongske de stap heeft gezet om eigen nummers te maken en dacht: 'O my god, positieve nummers zingen is the shiiiiit'. Omdat je moet zoeken naar dingen die je gelukkig maken, waardoor je de hele tijd gelukkig bént. Als je die mensen hoort praten over wat ze hebben meegemaakt, over verlies en ziektes overwinnen, en je ziet hoe ze nog altijd stralen ... Dat sterkt je als jonge mens om te geloven in het leven. Als je je slecht voelt, dan zou je een kuur Nicole en Hugo moeten kunnen doen."

Je bent 37, maar vindt naar eigen zeggen makkelijk aansluiting bij jongeren. Hoe komt dat?

"Ik doe hard mijn best om het contact met mijn innerlijk kind niet kwijt te raken en te blijven spelen. Wil jij straks over die bank springen of je kapsel te veranderen?Dóé dat dan! En zit er niet mee dat je 35 bent. Ik heb dat geleerd van een oudere vriend. Die heeft me bevrijd van het idee dat ik rekening moest houden met wat anderen ervan denken. Om op de Groenplaats in een boom te kruipen als ik daar zin in had. Dat impulsieve houdt me vrij en levendig. Jongeren herkennen dat in mij."

Je houdt van je innerlijke kind, hebt veel te vertellen en houdt van mensen. Niet dat er per se een verband is maar toch, je bent heel duidelijk: je wilt zelf geen kind.

"Ik heb de behoefte nooit gevoeld. De omstandigheden zijn er ook niet naar. Ik praat heel veel met mensen, ik ben vaak het luisterend oor voor mijn vrienden, ik geef veel door. Ik denk er wel over na. Ben ik mezelf aan het blokkeren of wil ik het niet omdat het niet gebeurt? Want we kunnen onszelf goed bedriegen. Het is een beetje van alles, zeker? Maar ik mis het niet.

"Iedereen zegt dat kinderen het beste is wat je kan overkomen. Maar ik zie ook dat het een serieuze struggle is. Relaties komen onder druk te staan, het is allemaal niet zo simpel, het kost veel centjes en je moet jezelf wegcijferen. Ik wil dat allemaal niet meemaken. Dus misschien is er toch een beetje angst? Maar ik sta 's ochtends blij op. Wat is je éérste (klopt op tafel) gedachte als je wakker wordt? Dat is een goede barometer voor je geluk."

Heb je nog grote dromen?

(zonder aarzeling) "Propere oceanen. Dat ik over zestig jaar naar de oceaan kan gaan en zeggen 'Amai maat, het zit hier vol viskes en er ligt geen stukske plastiek in'. En niet een zoveelste klimaattop waarbij we (met nieuwslezersstem) de temperatuurstijging met twee graden gaan beperken. Dan moet je nu stoppen met olie uit de grond te boren en de waterstofmotor aan de massa geven. En stoppen met kernenergie en kiezen voor windenergie. Zoals we allemaal al weten. Dan moeten we dat gewoon allemaal samen doen, van de ene dag op de ander. En stoppen met vingers wijzen en kakken en elkaars zakken vullen. (roept en gooit haar armen in de lucht) Voilà! Het is gezegd."

En wat moet iedereen zeker eens gedaan hebben?

"Ik vind dat ie-der-een eens moet gaan kijken hoe mensen in bepaalde delen van de wereld leven op vuilnisbelten, zodat ze beseffen hoe goed ze het hebben. Dat ze weten dat je ook gelukkig kunt zijn zonder auto en met die schoenen met gaten in. We zijn een piramide. De mensen in de top, dat zijn er maar een paar en over het algemeen zijn dat zure mensen. Die Christine Lagarde van het IMF, daar wil ik niet mee op café. En de honderden miljoenen mensen in de basis, dat zijn uw broeders en zusters. En jij zit waarschijnlijk ergens in het midden. Dus ga verre reizen ma-ken, leer de wereld kennen, check it out. (veegt haar ogen droog en lacht) "O, ik zen toch echt ne wakko motherfucker, ikke."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234