Maandag 16/09/2019

'Ik ontsnap elke avond aan de dood'

Een spoor van gebroken ribben, bloedneuzen en hersenschuddingen laten ze achter op hun Europese tournee. De Britse rockgroep The Cribs (radiohit: Men's Needs) staat bekend om haar onbezonnen en gewelddadige optredens. 'Natuurlijk zijn onze shows extreem. Het gulden midden moet je áltijd vermijden.'

Door Gunter Van Assche

The Cribs zijn een zootje ongeregeld, maar weten verdomd goed hoe spannende punkrock moet klinken. De drie broers, met tweeling Ryan en Gary Jarman als bandleiders en hun broer Ross aan de drums, leverden daar het onomstotelijke bewijs van met hun derde plaat Men's Needs, Women's Needs, Whatever: twaalf lappen frenetieke rock.

De verhalen van de groep zijn echter nog sappiger: zo speelde gitarist Ryan een hele toer met een gebroken hand, gooide hij ooit stomdronken een fles champagne kapot in Gary's gezicht op het podium, en spuwde hij in een andere show onophoudelijk bloed nadat de microfoon te hard tegen zijn tanden was gesmakt: een ambulanceteam volgt de groep sindsdien op de voet bij elk concert in Engeland.

Om het helemaal bruin te bakken, riepen The Cribs zichzelf daarnaast uit tot rechtmatige bedenkers van Live 8 ("In de studio vond ik vorig jaar het mobiel nummer van Bob Geldof: ik stuurde hem een sms, met de woorden "Live - 8 - Two". En zes maanden later...Ta-dáá").

Met andere groepen blijken de broers echter weinig affiniteit te hebben: "Kaiser Chiefs en Hard-FI zijn oké, maar verder haten we bijna alle Britse bands. Het zijn muzikale hoeren", sneert Gary, de bassist van de groep. "Daarom houden we steviger dan ooit vast aan de indie-gedachte: het succes dat The Cribs nu hebben, danken we volledig aan onze DIY-instelling. Dat moet zo blijven."

Stelt de term indie vandaag nog iets voor? Zelfs het elitaire modetijdschrift Vogue dweept met indie, in peperdure fotoshoots van Mario Testino.

Gary: "Dankzij die rukkers is dat woord volledig uitgehold, dat klopt. We leven in een tijd waarin zelfs The Kooks indie genoemd worden, maar toen ze in ons dorp kwamen spelen, arriveerden ze in een toerbus die groter was dan het concertzaaltje! Maar wij zijn the real deal: we tekenden een contract bij een major, maar daarin staat dat wij de touwtjes altijd in handen houden. Zo simpel is het: je bent indie als je geen enkele platenpief hoeft te pijpen voor bewezen diensten."

De radiohit 'Men's Needs' doet vermoeden dat jullie ook niet hoog oplopen met andere mannen.

Gary: "Ik vertrouw hen gewoon niet. Zoals ik zing: de behoeftes van een man zijn gebaseerd op hebzucht en geilheid. Mannen zijn eikels. Dat is natuurlijk een veralgemening, maar ik wil me niet verontschuldigen voor die tekst. In Engeland bestaat er zoiets als een lad-cultuur: dronken macho's die in de pub zoveel mogelijk vrouwen willen neuken en hun vriendin slaan. Diezelfde rotzakken scholden ons op school uit voor flikkers: die song is mijn afrekening met hen."

The Cribs spelen voor steeds grotere zalen. Ik kan me voorstellen dat dergelijke lads intussen ook in jullie publiek zitten.

Ryan: "Onlangs speelden we in Newcastle en de zaal was gevuld met dronken holbewoners, die eerst ruzie zochten met hun vriendin en daarna 'Men's Needs' uit volle borst meezongen: dát was een surreëel moment. (lacht) Onze scheldbrief was zonder ons medeweten een hymne geworden."

Alex Kapranos van Franz Ferdinand producete de nieuwste plaat. Voor hem was het zijn eerste opdracht achter de mengtafel. Waarom koos je hem?

Gary: "Aanvankelijk zou Lee Ranaldo van Sonic Youth de plaat geproducet hebben, maar zoals je aan 'Be Safe' (met een parlando van Ranaldo; gva) kan horen, had het resultaat dan helemaal anders geklonken. We verkozen het berekende van Alex Kapranos boven de chaos, we zijn zelf al verward genoeg. Deze plaat moest strakker klinken dan de fans van ons gewoon waren op The New Fellas bijvoorbeeld."

Jullie namen die plaat dan ook op met Edwyn Collins. In de jaren negentig scoorde hij een monsterhit met 'A Girl Like You', maar sindsdien zijn vooral zijn dronken escapades bekend.

Gary: "De eerste raad die we kregen, was: zorg dat Collins nooit dronken wordt. Dat is ons vanaf dag één niet gelukt. (lacht) Elke keer als hij gezopen had, wilde hij trouwens meezingen op die plaat. De volgende dag moesten we zijn inbreng dan weer zorgvuldig uitvegen. Maar het extreemste gedrag toonde hij toen we een bepaalde song een retrogeluid wilden meegeven. Hij sleurde de tape uit de studiospoel, wikkelde die rond een voetbal en begon er tegen te shotten in de kamer. Dan draaide hij de tape terug in de spoel en voilá: de song stond erop."

The Cribs hebben een geschiedenis van agressieve shows. Wie heeft daar intussen blijvende letsels aan overgehouden?

Ryan: "Ik, en méér dan je denkt: op de NME-awards ben ik ooit achterwaarts op een tafel gesprongen, kwestie van een mooie entree te maken. (lacht) De rest van de avond heb ik doorgebracht in het ziekenhuis: mijn ruggengraat was gekneusd en ik moest aaneengenaaid worden omdat champagneglazen mijn val hadden gebroken. Later op de avond moest ik voor een tweede keer opgenomen worden: ik had interne bloedingen. Iemand zei me dat ik op het nippertje ben ontsnapt aan de dood. (grijnst kwajongensachtig) Tja, ik ontsnap élke avond aan de dood."

Je hebt toch geen doods-verlangen?

Ryan: "Ach nee. Het is gewoon een deel van de show en de kick van rock-'n-roll. Het publiek en wij hitsen elkaar op tot de waanzin intreedt. Soms vráágt een concert ook om visceraal geweld, maar dat gebeurt onbewust. Mijn armen zien bont en blauw, meestal weet ik de volgende dag niet eens meer hoe ik daar aan kom."

Extreem gedrag lokt vaak extreme reacties uit. Word je nooit bang van het publiek, in het heetst van de strijd?

Ryan: "Toch wel. Ik krijg steeds meer angst om van het podium te springen, omdat ik merk dat er sinds kort ook weirdo's hun weg vinden naar onze shows. Met een ware doodsverachting spring ik in het publiek, hopend dat ik onderweg géén mes zal voelen. (lacht) Soms weet ik niet wat me het meest angst aanjaagt: de rest van de band die loos gaat op de muziek of ons publiek. Mijn brave moedertje is alvast doodbezorgd. Voor haar vind ik het soms erg dat ik mijn nek elke avond waag, maar het is sterker dan mezelf. Ik moét vernieling zien."

De nieuwe single Moving Pictures verschijnt op 8/10 Men's Needs, Women's Needs, Whatever is verschenen bij Warner

Ryan Jarman:

Soms weet ik niet wat me het meest angst aanjaagt: de rest van de band die door het lint gaat of ons publiek

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234