Vrijdag 07/10/2022

'Ik moet van mijn moeder nog altijd de afwas doen'

Vorige zomer werd de Canadese Avril Lavigne gelanceerd als het alternatieve antwoord op de gladgestreken consumptiepop van Britney Spears. De gevolgen blijken nog geen jaar later nauwelijks te overzien. Het meisje, net achttien, verkocht intussen elf miljoen exemplaren van haar debuut-cd Let Go, scoorde met 'Complicated' en 'Sk8er Boi' twee wereldhits, en werd onlangs genomineerd voor vijf Grammy Awards. Het drukke bestaan heeft haar zichtbaar uitgeput, maar zelf voelt ze zich de koning te rijk. 'Het lijkt me vreselijk om eerst tien jaar te moeten ploeteren voor je een beetje erkenning krijgt.'

Brussel

Eigen berichtgeving

Bart Steenhaut

Avril Lavigne praat niet, ze piept. De woorden vallen doodmoe uit de mond van het schuchtere zangeresje, en ze wekt de indruk dat ze al dagen geen oog meer dicht heeft gedaan. Het volume waarop ze praat, is van die aard dat je haast op haar schoot moet gaan zitten om het gesprek te laten vlotten. Het klamme handje dat ze ons toestopt, laat er bovendien maar weinig twijfel over bestaan: Lavigne houdt niet van interviews, en doet ook niet de minste moeite om dat te verbergen. Zelf ontkent ze het, maar het leidt geen twijfel dat het enorme succes dat de zangeres de laatste maanden te beurt viel haar flink uit het lood heeft geslagen. Tussen twee interviews door geeft haar begeleider met een vingerknip aan dat ze even de kamer uit mag. Een paar minuten later sloft ze weer even lusteloos naar de tafel waar we haar zitten op te wachten. "Ik heb niet zoveel last van de druk die dit soort succes vergezelt. Het komt er gewoon op aan er de hele tijd mijn hoofd bij te houden en mezelf op het hart te drukken dat alle beslommeringen die ik naast het podium moet afhandelen noodzakelijk zijn om datgene te doen wat me echt na aan het hart ligt: optreden. Ik zou op dit moment liever geen interviews geven maar het is voor mij de enige manier om de fans te bereiken."

En het helpt je carrière vooruit.

"Dat ook, ja. Tot een jaar geleden stond ik nog op mijn bed te zingen en droomde ik ervan dat er duizenden mensen naar me stonden te kijken. Nu stáán die er ook. Dat heeft wel wat."

In welke mate verschilt het fantasiebeeld van toen met de werkelijkheid waar je nu in vertoeft?

"Ik heb nu datgene waar ik altijd van gedroomd heb. Alleen stond ik vroeger niet stil bij alle neveneffecten die dat met zich zou brengen. Ik dacht wellicht dat ik na een optreden gewoon recht naar huis zou kunnen gaan. Er blijkt nog een zakelijke kant aan verbonden die ik helemaal over het hoofd had gezien. Afgezien daarvan amuseer ik me toch, zeker op tournee. Dat is zo'n ander bestaan dan wanneer je een traditioneel kantoorbaantje hebt. Ik wil niet beweren dat ik altijd op wolkjes loop, maar ik besef wel dat ik niet moet klagen."

Vind je het niet vreemd dat iedereen plots een mening over je heeft? De helft van de wereld plaatst je op een voetstuk omdat je zelf je kleren kiest en je eigen teksten schrijft. Maar er zijn er evenveel die je een door de platenfirma geprefabriceerd tienersterretje vinden.

"Dat is waar. Het heeft in ieder geval even geduurd voor ik met al die verschillende meningen om kon gaan. Maar wie zegt dat ik een verzinsel van de platenfirma ben, is een idioot. Ik ben wel echt en ik doe mijn eigen zin. Als ik dat soort onzin hoor, kan ik alleen maar denken: fuck you, klootzak. Ik denk veel liever aan de elf miljoen mensen die mijn plaat hebben gekocht. En aan de hardcorefans die naar mijn optredens komen kijken en me wel respecteren."

Is het allemaal niet wat snel gegaan?

"Helemaal niet. Ik vind het net een opluchting dat mijn eerste cd meteen zo'n groot succes is geworden. Het lijkt me vreselijk om eerst tien jaar te moeten ploeteren voor je een beetje erkenning krijgt."

Je gebruikt nooit scheldwoorden in je teksten. Dat is vrij uitzonderlijk voor iemand die zichzelf een punk noemt. Denk je soms niet als je aan een nieuwe nummer werkt: hier zou het woordje 'fuck' niet misstaan?

"Als zo'n woord op dat moment het beste mijn gemoedsgesteldheid weergeeft, zal ik er zeker gebruik van maken. Maar voorlopig heb ik andere manieren om me uit te drukken, en ik wil geen mensen beledigen. Er wordt gezegd dat ik mijn ouders heb beloofd om niet te vloeken in mijn nummers. Dat is niet zo, al klopt het wel dat ze het niet leuk zouden vinden. Ik ben heel christelijk opgevoed. Mijn liefde voor muziek heb ik trouwens in de kerk opgedaan. Elke zondag ging ik daar naar het gospelkoor luisteren, thuis bleven die liedjes dan door mijn hoofd spoken. Het duurde niet lang voor ik zelf mee ging zingen."

Van gospel naar punk: het is een hele stap.

"Voor mij is muziek muziek."

Waar komt de boosheid en de frustratie uit je teksten vandaan?

"Ik put vooral uit mijn eigen leven. Als ik boos ben of me gekwetst voel, trek ik me terug met mijn notitieboekje en schrijf ik op wat er in me omgaat. Ik ben niet het type dat gauw een vrolijk liedje op papier zal zetten. Zo zit ik niet in elkaar. Voor mij is een song schrijven vooral een goeie manier om mijn agressie te kanaliseren. Vijf jaar geleden schreef ik al zinnen op in een boekje, alleen slaagde ik er toen nog niet in om daar een samenhangende songtekst mee te bouwen. Mijn eerste liedje ging over een jongen op wie ik toen smoorverliefd was. (stilte) Het vooruitzicht om schrijfster te worden sprak me van in het begin aan."

Eigenlijk had je al heel vroeg door welke richting je met je leven uit wilde.

"(knikt) Het kwam er gewoon op aan de juiste mensen te vinden om die ambitie te verwezenlijken. Toen ik twee jaar geleden een contract tekende, probeerde de platenfirma me meteen aan een heleboel professionele songschrijvers te koppelen. Niet iedereen zat op mijn golflengte, maar ik heb er wel veel van opgestoken."

Je vond het niet vreemd om liedjes te maken met volslagen vreemden?

"In het begin wel, maar na een tijdje werd het haast routine. Het is ook niet zo dat je meteen in een hok wordt opgesloten om samen iets op papier te zetten, hé. Je gaat eerst eens samen op stap om elkaar wat beter te leren kennen, zodat er een soort vertrouwensband ontstaat. Zo voelde ik me nadien toch wat zekerder van mijn stuk."

Ben je wel eens dronken geweest?

"Zeker, maar daar hoef je geen rockster voor te zijn. Ik vind het veel meer rock-'n-roll om soms nachten aan een stuk wakker te blijven en met mijn groep op stap te gaan."

Toen 'Complicated' plots een hit werd, heb je je studie opzijgeschoven en ben je helemaal voor de muziek gegaan. Stoort het je dat je je school niet kon afmaken?

"Neen. Ik heb altijd een bloedhekel gehad aan school. Ik spijbelde dat het een aard had en als ik toch al eens kwam opdagen, werd ik per kerende post weer buiten de deur gezet. Het was me ook niet duidelijk waarom je in godsnaam huiswerk moest maken, dus dat heb ik nooit gedaan. En ik zat op de achterste bank altijd zo hard te praten dat de leraars het er op hun heupen van kregen. Heel hard lachen terwijl ze iets heel belangrijks aan het uitleggen zijn, werkt ook altijd. Af en toe probeerde ik wel even mijn best te doen omdat ik het anders met mijn ouders aan de stok zou krijgen. Maar desondanks was ik meer geschorst dan wat anders."

Merk je dat men je nu anders behandelt dan pakweg een jaar geleden?

"Ja. Veel mensen vinden het heel raar om me te ontmoeten en iedereen doet zijn uiterste best om vriendelijk tegen me te zijn. Via de foto's en de videoclips hebben veel fans het beeld van me dat ik een echte rock chick ben. Maar dat is natuurlijk niet zo. Ik loop niet de godganse dag dingen af te breken of zo. Het probleem is dat ik nooit weet waarom iedereen zo aardig tegen me doet. Het wordt heel moeilijk om erachter te komen wie mijn echte vrienden zijn. Alleen thuis is er niets veranderd. Mijn ouders vinden het natuurlijk wel fijn dat hun dochter zoveel succes heeft maar mijn moeder zorgt ervoor dat ik niet naast mijn schoenen ga lopen. Ze staat erop dat ik de afwas doe en het huis stofzuig wanneer ik thuis ben."

Ben je ijdel? Stap je in Tokio een platenwinkel binnen om te controleren of jouw cd er in de rekken staat?

"Gek dat je dat vraagt, want dat heb ik daar inderdaad gedaan. Ik liep met mijn gitarist door Tokio en op een gegeven moment zien we in de etalage van een Virgin Megastore enorme posters van mij hangen. Toen zijn we daar heel hard tegen het raam gaan kloppen. Hysterie alom toen ze me herkenden (ja hoor, lacht) We zijn snel moeten wegvluchten of er waren ongelukken gebeurd. Vreemd, hoor, hoe er gereageerd wordt als je een beetje beroemd bent. Niemand kan nog gewoon doen blijkbaar. Anderzijds, als morgen Michael Jackson voor mijn neus staat, zal ik ook beginnen te staren."

Je bent twee weken geleden naar de uitreiking van de Grammy Awards geweest, waar je zelf vijf keer genomineerd was. Voelde je je op je gemak tussen al die andere sterren?

"Ik vond het heel cool om dat eens van dichtbij te mogen meemaken. Het had ook iets grappigs. Telkens als ik naar zo'n feestje ga, loop ik altijd tegen Justin Timberlake aan. Die doet dan alsof we al jaren met elkaar bevriend zijn, terwijl ik hem eigenlijk alleen maar ken omdat we steeds tegelijkertijd in dezelfde boekjes staan. Met Nelly had ik dat ook onlangs. We hadden elkaar nog nooit ontmoet maar hij wist meteen wie ik was. Doordat je beroemd bent, valt er een barrière weg als je met een andere ster wilt praten. Het ongemakkelijkste moment, jezelf moeten voorstellen, kun je meteen overslaan."

Je hebt intussen zoveel platen verkocht dat je in je verdere leven nooit nog een klap hoeft uit te voeren.

"Daar denk ik niet over na. Ik heb nu veel geld, maar dat wil niet zeggen dat ik vanaf nu met mijn vingers ga zitten draaien. Dat lijkt me ook maar saai. Ik zal blijven werken, al weet ik niet of ik met muziek bezig zal blijven. Het enige voordeel van wat geld te hebben is dat het er niet meer zo toe doet of mijn volgende cd een even groot succes wordt. Ik ben toch al binnen. In die zin is het succes van deze cd inderdaad een opluchting."

Let Go van Avril Lavigne is verschenen bij Arista/BMG Ariola.

'Wie zegt dat ik een verzinsel van de platenfirma ben, is een idioot'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234