Maandag 14/10/2019

'Ik moet het nu alleen doen'

Gorik van Oudheusden maakte al naam met zijn band STIKSTOF. Met zijn jeugdvriend Frederik Willem Daem praat hij over zijn soloplannen als Zwangere Guy. Nu ja, 'solo'. 'Muziek heeft mij geleerd dat ik niet alleen ben.'

Het is net geen dertien jaar geleden dat Gorik van Oudheusden (aka Zwangere Guy) en ik op exact hetzelfde bankje zaten aan de achterkant van de Vooruit in Gent. Ik kan die vijftienjarige gamin daar nu nog voor me zien: gapend naar een dode eend in het water, aftellend tot de klok tien uur sloeg en ze de zaal in konden voor het optreden van de rapper GZA, een van de leden van de Wu-Tang Clan.

Het was vrijdag 21 mei 2004, om exact te zijn. Toegegeven, ik heb dat moeten opzoeken. De agenda van de Vooruit ging zelfs zo ver niet terug. Uiteindelijk vond ik na twaalf zoektermen een oude recensie van een Nederlander, gepubliceerd op een blog die Hip hop in je smoelheet en die, ondanks zijn naam, nog steeds actief is.

"Ik herinner mij nog dat we toen tegen onze ouders hadden gelogen dat ik bij u zou blijven slapen en omgekeerd", zegt Gorik. "Zonder plan waren we naar een stad getrokken waar we nog nooit geweest waren. Het enige wat wij ons die eerste uren hebben afgevraagd, was waar wij in godsnaam zouden slapen. Volgens mij was onze beste optie onder een skateramp die we hier ergens om de hoek waren tegenkomen. Putain, hoe hard wilden wij GZA zien!"

Zoals ik toen zenuwachtig was over wat de gevolgen zouden zijn van onze keuzes, lijkt Gorik nu een soortgelijke angst parten te spelen. Bijna de helft van onze levens later verzorgt hij hier vanavond op uitnodiging van Lefto het voorprogramma van de Amerikaanse rapper en dichter Jonwayne. Gorik treedt er solo aan als Zwangere Guy, en hij is rustelozer dan ik van hem gewend ben. Het lijkt haast alsof ook hij niet ontsnapt aan wat hij predikt in het refrein van BXL Finest, het openingsnummer van zijn mixtape Zwangerschapsverlof, Vol. 3: "constant presteren, presteren, harder gaan is dat het leven, kijk ik ben anders, dan wie dan ook en wat om 't even".

"Met mijn band STIKSTOF heb ik al twee platen gemaakt en door heel België getoerd, maar dan had ik altijd mijn vier homeboys aan mijn zijde en werd de verantwoordelijkheid gedeeld. Nu moet ik plots alleen een show dragen, na amper twee singles. Ik ga ervan uit dat het zalig wordt, maar op het moment zelf durft de realiteit al eens doorsijpelen en besef ik dat ik het nu ook wel echt moet waarmaken."

Waarmaken, het werkwoord kenmerkt de honger die in hem huist. Al sinds zijn zestiende timmert hij op eigen houtje aan zijn weg. Toen kinderen van onze leeftijd zich nog opwonden over datieven in het Duits, metselde Gorik als gevolg van zijn complexe thuissituatie muren bij elkaar zodat hij op het einde van de maand de huur kon betalen. Ik herinner me nog hoe rappen in die tijd een spel was dat na de werkuren gespeeld werd, terwijl de joint in een cirkel de ronde deed. Hiphop, zowel een uitlaatklep als een houvast.

"Muziek is een onlosmakelijk onderdeel van mijn leven. Ik draai alles grijs wat mij kan inspireren om een betere muzikant te worden. Eerst de klassiekers die mijn nonkel mij doorspeelde, typische dingen zoals Cypress Hill of Beastie Boys, en later ook Franse rap. Op school heb ik eens een meisje in mijn klas verdedigd dat gepest werd omdat ze overgewicht had. Ik heb die bully toen bij elkaar geveegd en de dag nadien bedankte ze mij met de cd's van Psy 4 de la Rime en Sniper. En ik mag ThugzMansion van Nas niet vergeten, misschien wel het nummer dat alles voor mij veranderd heeft."

Sint-Katelijneplein

"Uit dat nummer heb ik geleerd dat mensen het verdriet dat ze meemaakten een plek konden geven. Dat ze het niet gewoon met zich mee moesten dragen, maar er ook iets moois en oprechts uit kon voortkomen. Als gevolg daarvan ben ik wat mij dwarszat op een bepaald moment van mij af beginnen schrijven. Op het Sint-Katelijneplein in Brussel ontmoette ik gelijkgezinden waaruit STIKSTOF voortvloeide en later ook ons label Frontal, waarmee we feesten organiseren en anderen de kansen proberen te geven die we zelf hebben moeten afdwingen. Muziek heeft mij geleerd dat ik niet alleen ben."

Het heeft allemaal geleid tot dit punt waarop Gorik zo meteen als Zwangere Guy een podium op moet waar hij dertien jaar eerder nog voor stond. In het publiek staan in het beste geval twee gamins die even naïef en stoned zijn als wij toen. In afwachting fluiten willekeurige vogels op de achtergrond hun lied. De klokken van de Sint-Baafskathedraal luidden een nieuw tijdperk in, zeg ik.

"Gewoon met de voetjes op de grond blijven. Ik heb nog alle tijd om Guyschiedenis te schrijven."

Zwangerschapsverlof, Vol. 3 is nu uit. Op 12/5 wordt de plaat voorgesteld in de VK in Brussel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234