Donderdag 24/06/2021
Julie Cafmeyer Beeld DM
Julie CafmeyerBeeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ik mis het om vrouwen te lezen die zelf verslag uitbrengen van hun leven

Julie Cafmeyer is columnist voor De Morgen.

Eerder deze maand zette schrijver Christophe Vekeman in deze krant een boompje op over ‘gender(on)gelijkheid in de letteren’. Vekeman getuigt hier van een feestje waarop een vrouwelijke collega tegen hem zat te foeteren. Ze kwam niet uit haar woorden, maar sprak uiteindelijk haar razernij uit. Ze had zich geërgerd aan Vekemans boek Een uitzonderlijke vrouw, omdat hij daarin de vrijheid had genomen om een verhaal te vertellen vanuit een vrouwelijk standpunt.

Vekeman verdedigt zijn werk door te verwijzen naar Flaubert, die in het boek Madame Bovary ook vanuit een vrouwelijk standpunt schreef. Flaubert zei over dat boek: ‘Bovary, c’est moi’. Wat Vekeman vergeet, is dat Flaubert vooralsnog geen vrouw is die zich doodverveelde in haar huwelijk op het platteland en zelfmoord pleegde omdat haar enige poging om te ontsnappen aan dat leven mislukte. Flaubert werd niet genadeloos afgestraft vanwege zijn seksuele losbandigheid.

Flaubert zat op een zolderkamer te schrijven, terwijl vrouwen amper mogelijkheden hadden om boeken te schrijven. Door deze dynamiek zijn vrouwen eeuwenlang vooral afgebeeld door mannen. Dat ligt gevoelig. Zeker omdat vrouwen hierdoor vaak niet de kans kregen zichzelf te beschrijven. Ze bestaan bij gratie van de mannelijke blik. Meestal gaan ze ten onder als ze zichzelf proberen bevrijden. Meestal verstoren ze de rust. Meestal zijn ze onbetrouwbaar.

Ik heb Franse taal- en letterkunde gestudeerd en ik heb tijdens het vak literatuurgeschiedenis geen enkele vrouwelijke auteur voorbij zien komen. Dat is een groot gemis. Ik zeg niet dat Madame Bovary en Flaubert er niet hadden mogen zijn, ik zeg wel dat ik het mis om vrouwen te lezen die zelf verslag uitbrengen van hun leven.

Vandaag zijn er gelukkig veel meer vrouwelijke auteurs, maar zij worden nog steeds onderdrukt in hun schrijven. Vooral vrouwen die over zichzelf schrijven worden nog te vaak afgedaan als narcistisch, navelstaarderig en hysterisch. Ze zijn alleen maar met zichzelf bezig en kunnen alleen maar over mannen, de keuken en feminisme zeuren. Mannen hebben dus een privilege als ze vanuit een vrouwelijk standpunt schrijven. Zij worden nooit opzij gezet als aanstellers of overdrijvers.

Ondanks dit alles concludeert Vekeman dat de boosheid rondom genderongelijkheid stilaan mag slijten. Ironie alom: terwijl Vekeman zijn boek verdedigde, kwam zijn vrouwelijke collega niet uit haar woorden. En zo kwamen we weer niets te weten over een vrouw van vlees en bloed die boos was. Gelukkig kom ik vandaag wel uit mijn woorden en zeg ik: de boosheid over genderongelijkheid zal pas stoppen als vrouwen de ruimte krijgen die ze willen. Het is aan hen om te bepalen wanneer ze niet meer boos zijn, niet aan hem.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234