Vrijdag 30/10/2020

'Ik maak dat

Marc Coucke & Kamagurka: partners in arts

Kama kan schilderen zonder geldzorgen'

'Zo simpel en mooi kan het leven dus zijn'

Vergeet de scheurkalender, gooi weg die verzameling moppen 2008 die onder kerstboom lag. De nabije toekomst is aan de Kamalmanak, een joint venture tussen twee hardwerkende en creatieve Vlamingen. Marc Coucke van Omega Pharma en Kamagurka van zichzelf zetten per 1 januari hun schouders onder een ambitieus project. Kama produceert elke dag van het schrikkeljaar een schilderij dat door Coucke naar kunstverzamelaar en galerist wordt gebracht. Er mag gelachen worden, maar het onderliggende businessplan is bittere ernst. Binnen vijf jaar een tentoonstelling in New York, en dan is de consecratie van Kama als kunstenaar compleet.

Door Erik Raspoet / foto Stephan Vanfleteren

Commercieel lijkt het nergens op. Wie geeft er nu een kalender uit die al bij voorbaat verouderd is? De initiatiefnemers zijn immers formeel: de Kamalmanak 2008 zal ten vroegste een half jaar na het verstrijken van het kalenderjaar beschikbaar zijn. Maar laten we niet te snel de commerciële doodsklok luiden en de curator optrommelen. Niet voor niets heet een van de initiatiefnemers Marc Coucke, een naam die enige hoop op zakelijk succes wettigt. Inderdaad, de big boss van Omega Pharma heeft na het wielrennen de kunstwereld liefdevol omarmd. Het gewillige slachtoffer van die passie heet Luc Zeebroek, beter bekend als Kamagurka. Op 1 januari begint Kama aan een ware uitputtingsslag: iedere dag van het schrikkeljaar moet er een schilderij worden geproduceerd, gedagtekend en op de achterkant voorzien van persknipsels en commentaar bij de actualiteit van die dag. Het oeuvre dat aldus na 366 dagen zal ontstaan boezemt het zakelijk-artistieke duo steile verwachtingen in. Niet alleen verzamelaars en galeristen moeten voor de bijl, ook musea zullen stormlopen voor de Kamalmanak. Binnen vijf jaar volgt een tentoonstelling in New York, en dan is het grote plan tot het laatste punt volvoerd. Kama lanceren als internationaal gevierde kunstenaar, dat is de inzet van de hele onderneming.

Mannen met plannen. Ik ontmoet ze in het atelier van Kamagurka, nu al volgestouwd met genoeg beschilderd canvas om een kalender mee te stofferen. Vragen staat vrij, slechts één onderwerp wordt door Coucke taboe verklaard. Geen commentaar over Björn Leukemans, renner van zijn Predictor-Lottoploeg die uitgerekend vandaag in het oog van een dopingstorm staat. Op de koers zijn Coucke en Kama elkaar nooit tegengekomen, wel op de tribunes van tweedeklasser KV Oostende, die ze met wisselende intensiteit aanmoedigen. Coucke is een sporadische supporter, Kama mag zich bestuurslid noemen.

Is de vonk overgeslagen op de tribunes van KV Oostende?

Kama: "Nee, we hebben elkaar voor het eerst ontmoet tijdens De laatste show. Ik weet het nog goed, ook Patrick Dewael en Wim Delvoye waren erbij. Die laatste heb ik nog een lift naar huis gegeven, zo stoned als een aap."

Is in die hogere sferen ook het idee voor de Kamalmanak ontstaan?

Kama (kaatst de bal door): "Vertel jij maar, ik ben een dode artiest, dat zijn de besten."

Coucke: "Nee, zo snel is het niet gegaan. Zie je, ik ben al een tijdje met kunst bezig, een dikke twee jaar ongeveer. Ik heb intussen een verzamelingske aangelegd, nou ja, een verzameling, klein maar fijn. Ik kom daar niet mee buiten hoor, dat is meer voor mezelf en enkele vrienden."

U maakt ons nieuwsgierig. Wat hangt er bij de Couckes zoal aan de muur?

Coucke: "Ik maak daar geen geheim van. Een Duchamps, een Yves Klein. Een bescheiden multipel hoor, iedereen weet dat de grote werken van Klein onbetaalbaar zijn. Wat is er nog? Vooral Belgisch werk. Roger Raveel, die ken ik heel goed. Paul Van Hoeydonck, die was trouwens erg blij dat hij in een hedendaagse collectie werd opgenomen. Ach, het zijn er te veel om op te sommen. Ik heb ook werk van Jan De Vliegher, een schilder die met veel metier werkt. Maar ook Wim Delvoye vind ik boeiend, of het kippenproject van Koen Vanmechelen."

Ik neem aan dat ook de diepbetreurde Kamagurka in uw verzameling zit.

Coucke: "Uiteraard, ik ben al lang een fan. Het is moeilijk om te verwoorden, maar zijn werk heeft iets. Je herkent er zijn stijl in, sommige schilderijen lijken op uitvergrote cartoons. Maar zelfs zonder zijn cartoons te kennen houden ze stand. Mensen aan wie ik het toon, reageren altijd enthousiast. Waw, zeggen ze, is dat van Kamagurka? Ik heb het altijd schitterende werken gevonden."

En uit die bewondering is de Kamalmanak geboren...

Coucke: "Als ik door iets gebeten ben, wil ik er iets mee doen, zo zit ik in elkaar. Het steekt me al lang dat kunst zo elitair is. Mensen houden van kunst, alleen is het voor velen onbereikbaar. Mijn ambitie is kunst dichter bij de mensen te brengen. Toen ik vorig jaar van functie veranderde (Coucke trad terug als CEO van Omega Pharma, maar blijft als voorzitter van de raad van bestuur de feitelijke nummer één van het bedrijf, ERa), zag ik mijn kans schoon. Dat ik bij Kama uitkwam, lag voor de hand. Ik hield niet alleen van zijn werk, ik had hem intussen ook beter leren kennen. Bij mijn functiewijziging heeft hij een litho gemaakt, De omega man. Daarvan heb ik driehonderd genummerde exemplaren onder mijn Belgische medewerkers uitgedeeld, het was voor velen het eerste kunstwerk dat ze in huis haalden. Zie je wat ik bedoel met kunst dichter bij de mensen brengen? Ten andere, bij de twintigste verjaardag van Omega heeft Roger Raveel een olie op doek gemaakt, daar heb ik duizend litho's van weggegeven aan onze Europese verdelers. Raveel en Kama zijn echte vrienden geworden. Ik ben dit jaar voor een tweede keer vader geworden, van een dochter. Zowel Raveel als Kama hebben speciaal voor Alysee een prachtig werk gemaakt, het mooiste geboortegeschenk dat een mens kan dromen."

Laten we nu niet sentimenteel worden. We hadden het over de genese van de Kamalmanak.

Coucke: "Wel, het viel me op dat Kama niet alleen een goede kunstenaar is, maar ook een verdomd harde werker, al zal hij de laatste zijn om dat toe te geven. Als je ziet hoe hij het voorbije jaar met zijn quad langs de Belgische grens is getrokken... Het was ploeteren, maar hij heeft er prachtige televisie van gemaakt. Toen dacht ik: het zou mooi zijn als die man met zijn talent en met zijn doorzettingsvermogen zich exclusief op schilderen kon toeleggen. Kama zat meteen op dezelfde golflengte. De afspraak is: hij schildert zonder zich iets aan te trekken van zakelijke of commerciële beslommeringen. Want dat was altijd een rem op zijn carrière als schilder. Kama had het te druk met al zijn andere activiteiten, hij moet zelf een bedrijf runnen. Die last valt nu van zijn schouders. Ik zorg ervoor dat schilderen geen financiële strop wordt voor zijn bedrijf."

Inderdaad, voor een dode artiest bent u wel een bezig baasje. Runt een bedrijf met een half dozijn medewerkers, produceert aan de lopende band cartoons, maakt televisie, toert door Vlaanderen en Nederland met diverse shows. Aan creatieve uitlaatkleppen geen gebrek. Waarom nog schilderen?

Kama (opnieuw springlevend): "Mijn probleem is dat ik al die dingen graag doe: ik teken graag cartoons, ik maak graag televisie, ik treed graag op. Maar schilderen heb ik altijd als mijn privéfeestje beschouwd, ik ben er altijd al mee bezig geweest. Ooit kom ik ermee uit mijn pijp, dacht ik, maar nu is het moment nog niet gekomen. Want schilderen vreet tijd, energie en geld. Als je twintig werken hebt gemaakt, ben je haast verplicht ze te verkopen of je scheurt feestelijk je broek."

Coucke: "Dat is het probleem van vele kunstenaars. Ze krijgen geen tijd om aan een oeuvre te bouwen. Als ze een paar dozijn werken klaar hebben, begint het nijpen in de portefeuille. Dan zijn ze verplicht alles te verkopen aan de eerste de beste galerist of handelaar die langskomt. Zo bouw je natuurlijk niks op".

Kama: "Daarom ben ik zo blij met deze kans. Ik mag mijn goesting doen, zonder mij af te vragen of ik morgen nog eten kan kopen, laat staan of ik mijn huis nog kan afbetalen."

Leven uit de hand van mecenas, past dat wel bij een vrijbuiter als Kamagurka?

Kama: "Zo bekijk ik het niet. Dit is een onderneming met twee partners die elk hun specialiteit meebrengen. We zijn allebei mensen met succes op ons eigen terrein, dat maakt onze relatie evenwichtig. Pas op, ik zou het ook doen mocht ik als artiest in de goot liggen. Je zou wel gek zijn als je zo'n kans niet greep."

Coucke: "Ons initiatief heeft nu al furore gemaakt. Ik word overstelpt met brieven. 'Ik ken hier in de buurt ook een goede kunstenaar. Zou u voor hem of haar niet hetzelfde kunnen doen?' Blijkbaar zitten vele kunstenaars te wachten op zo'n kans."

Kama is niet onbemiddeld. Heeft hij die helpende hand wel nodig?

Coucke: "Zeker. Het forceren van een internationale doorbraak kost fortuinen. Je moet niet alleen de tijd krijgen om een oeuvre op te bouwen. Om buitenlandse galerieën of musea warm te maken moeten er boeken en studies worden gemaakt en vertaald. Voor de Kamalmanak heb ik een heel businessplan opgesteld. Een derde van de werken wordt vooraf verkocht, daar zijn we nu volop mee bezig. Een derde wordt gereserveerd voor galerieën en de rest houden we achter de hand. Want stel dat het lukt en de grote musea komen aankloppen. Dan zou het stom zijn als je geen enkel topwerk meer achter de hand hebt. Maar dat is niet alles, we gaan ook een echte kalender maken, 366 vellen met op de voorkant een schilderij en op de achterkant de bijbehorende persknipsels. Die kunnen zowel uit Flair komen als uit de China Daily of The New York Times. Al die abonnementen, de extra medewerkers om die te knippen en te verwerken, dat kost handenvol geld. Het is een hele onderneming, maar zo werkt de internationale kunstwereld. Je hebt iemand met geld en visie nodig om door te breken. Daar knelt het schoentje voor vele Belgische kunstenaars. Roger Raveel is wereldberoemd aan de Leie, maar langs een andere rivier is hij een nobele onbekende. Ik ben er zeker van: met een goede agent stond hij internationaal een heel stuk verder. Hetzelfde geldt voor iemand als Fred Bervoets".

Kama: "Ach, dat is een oud zeer in de Belgische kunst. Ensor is een kanjer in Oostende, in Holland kent niemand hem."

Stel dat u Jan Hoet was. Hoe zou u dan uw eigen werk omschrijven?

Kama (met uitgestreken gezicht): "Beter dan Luc Tuymans."

Coucke (licht paniekerig): "Lap, nog geen vijf minuten nadat we hebben gezegd dat we vooral niet elitair willen zijn! Noteer het goed: dat van Tuymans heb ik niet gezegd. Ik vind het juist fantastisch wat een aantal Belgische kunstenaars in het buitenland presteert. Chapeau voor Tuymans, maar ook voor Wim Delvoye en à la limite Jan De Cock. Je moet het maar doen, ondanks de handicap van een kleine thuismarkt. Want onderschat dat niet. Je mag in België succes hebben zoveel je wilt, in Londen halen ze daar hun schouders voor op."

Kama (nog altijd op een andere frequentie): "Over elitair gesproken, weet je wat ik elitair vind? Zo'n Jan De Cock met zijn spaanplaten, daar vind ik echt geen zak aan. Die gast zelf is best oké, maar zijn werk? En hoe ze dat dan opblazen in een blad als Knack... Pff, zwaar overdreven. Enfin, who the fuck cares? Eigenlijk wil ik me helemaal niet meten met die gasten."

Laten we wel wezen: het is niet de eerste keer dat u als schilder publiek gaat. U hebt deelgenomen aan de kusthappening Beaufort en in 2002 organiseerde Rudi Fuchs een solotentoonstelling in het Stedelijke Museum van Amsterdam. Die werd door de Nederlandse kunstcritici niet onverdeeld gunstig onthaald. Ligt u wakker van die kritiek?

Kama: "Correctie. Er was één negatieve stem. Die wordt nu opgerakeld, terwijl jullie in alle talen zwijgen over de positieve recensies. Het ging om een dame van het NRC die een hoop onzin uitkraamde, dat ik geen kleurbeheersing en geen gevoel voor compositie had. Het had veel erger gekund, want Rudi Fuchs had me gewaarschuwd. Ze gaan de expo kraken, voorspelde hij, want ze willen me weg als directeur. Ach kunstkritiek, is er een zieliger manier om je brood te verdienen? De kunstcriticus komt altijd te laat. Als kunstenaar kijk ik niet achterom, ik ben bezig met mijn werk. Dan komt zo'n mannetje op je schouder tikken om over een lang gepasseerd station te lullen. Hij weet het beter, omdat hij tot zijn 24ste naar school is geweest. De enige critici voor wie ik respect heb, zijn zelf kunstenaars, zoals Rudy Kousbroek of Gerrit Komrij."

Is dat geen goedkope manier om negatieve kritiek op de Kamalmanak bij voorbaat van tafel te vegen?

Kama: "Ik teken cartoons sinds mijn achttiende. Zal ik eens citeren wat Mark Grammens destijds in De Nieuwe schreef? Dat mijn werk een aanslag was op de goede smaak. Dat het de dood van die linkerzijde zou betekenen als die dit aan de borst zou drukken. Dat mijn humor rechts was, dat het schabouwelijk was... Gelachen dat ik toen heb. Ik heb die kritiek uitgeknipt en op de achterkant van mijn volgende boek gekleefd, Bert maakt het gezellig. En dan moet je weten dat diezelfde Mark Grammens later de huisfilosoof van het Vlaams Blok is geworden. Ik bedoel maar: wat zou ik wakker liggen van kritiek? Dat is iets voor twaalfjarigen, als volwassene doe ik daar niet aan mee."

Coucke: "Waar maken we ons eigenlijk druk over? We krijgen beangstigend weinig kritiek op ons initiatief. Al mijn kennissen uit de kunstwereld reageren enthousiast. Verzamelaars, galeriehouders, maar ook de zogenaamde kunstpausen die ik wel eens tegenkom. Het werk is goed, zeggen ze, en ook het concept zit snor. Misschien moeten we ons juist zorgen maken over dat gemis aan kritiek. Hoeveel moet dat kosten voor een lekker negatief stuk in De Morgen?"

Laat maar, dat is inbegrepen in de service. Om bij Rudi Fuchs aan te knopen. Hij omschreef Kama als de missing link tussen Vlaamse primitieven en Suske & Wiske. Een compliment?

Kama: "In feite wel. Fuchs plaatst me in de Belgische kunsttraditie, volkomen terecht. In mijn ogen bestaat de absolute top van die traditie uit mensen die met een sterk surrealistische inslag toch realistische beelden maken. De période vache van Magritte vind ik het einde, interessanter zelfs dan zijn latere werk, dat nochtans veel preciezer is geschilderd. Ook Roger Raveel hoort bij die top. Hij heeft een schilderij gemaakt waar ik echt wild van ben. Je ziet een hand en een been van een wandelende man, gevat in één beeldvlak. Het lijkt simpel, maar het is geniaal. Dat beeld ziet elk van ons tienduizend keer per dag, elke keer als we zelf op stap gaan. Maar niemand is ooit op het idee gekomen om dat beeld te schilderen."

Coucke: "Ik heb Kama een keer meegenomen naar het atelier van Raveel, ze hadden elkaar nooit ontmoet. Je had die twee samen moeten zien. Als de wereld op dat moment was vergaan, hadden ze het niet eens gemerkt. Ze bleven maar doorbomen, over technieken zus en werken zo. Heel schoon om mee te maken."

Een bevlogen recensent van De Tijd omschreef uw stijl als imitatio ad aemulatio, vrij te vertalen als 'de meester imiteren om hem daarna te overtreffen'. Hij bedoelde dat uw beeldentaal niet revolutionair is, maar dat u de traditie gebruikt om een stap verder te zetten. Kunt u daar inkomen?

Kama: "Imitatio ad fellatio? Ik had het niet beter kunnen zeggen. De traditie gebruiken om nieuwe beelden maken, dat is precies wat ik doe."

Eigenlijk bent u al wereldberoemd, als cartoonist. Vreest u niet dat die faam zich tegen uw reputatie als schilder zal keren?

Kama: "Waarom? Luc Tuymans is buitenwipper in een discotheek en die schildert toch ook? Nee, het is juist een voordeel dat ze mijn naam kennen. Misschien zijn er hier en daar wel benepen geesten die vinden dat een striptekenaar geen schilder kan zijn. Die moeten dringend hun kunstgeschiedenis bijspijkeren. Schilderen en strips tekenen gaan juist heel goed samen. Frans Masereel, Gustave van de Woestijne, allemaal gevierde schilders die ook strips hebben gemaakt."

Ook uw dochter Sarah tekent en schildert, niet zonder talent en succes. Wat vindt zij van uw werk?

Kama: "Dat moet je haar vragen."

Kom nou, jullie praten daar toch over?

Kama: "Ja, maar ik blijf haar vader. Ik denk wel dat ze het oké vindt. Tekenen en schilderen, ze is ermee opgegroeid, ze heeft van kindsbeen af ervaren hoe fantastisch het wel is. Ik vind het zelf nog altijd magisch, hoe uit het contact tussen een blad papier en een potlood of stift een beeld ontstaat. Mensen vragen me vaak hoe ik dat doe, elke dag een tekening maken. Of sterker nog, elke dag twee tekeningen maken, of tien als het moet. Voor mij is het simpel: ik kan dat gewoon, het is mijn werk. Mijn snelste cartoon ooit was klaar in 17 seconden. In die 17 seconden had ik gerust nog vijf andere tekeningen kunnen maken, maar een mens heeft maar één paar handen. Schilderen is veel trager, ik zie het als een ode aan de handenarbeid. Ik sleur tegenwoordig altijd een tekenblok mee. Als ik een beeld in mijn hoofd heb, leg ik het vast, zodat ik het later in een schilderij kan gebruiken. Die beelden worden gescand en op doek geprint, en daar schilder ik dan over. Laag na laag, tot het werk een driedimensionale allure krijgt. Die combinatie tussen ambachtelijk metier en moderne technologie vind ik heel fascinerend."

Elke dag een schilderij afwerken, het lijkt me een zware klus. Waar gaat u de inspiratie vandaan halen? Uit de actualiteit?

Kama: "Ik kan me voorstellen dat ik de krant opensla en zeg: dit wordt mijn schilderij. Maar voor hetzelfde geld laat ik de actualiteit niet meespelen. We zien wel, feit is dat kranten en tijdschriften een belangrijke leverancier van decors vormen."

Coucke: "Er komt hoe dan ook een link met de actualiteit, via de knipsels op de achterkant. Niet toevallig is het werk van 11 september 2008 al gereserveerd, door een bouwondernemer. Die verwacht wellicht een schilderij met vliegtuigen die in wolkenkrabbers crashen."

Kama: "We zullen zien, het kan op 11 september net zo goed een vallend herfstblaadje worden."

A propos, hoeveel moet een schilderij van de Kamalmanak wel kosten?

Coucke: "Dat zeg ik niet. Kama moet beslissen of hij daarover communiceert."

Kama: "Ikke? Nee, dat moet de manager doen."

Coucke: "Vooruit maar, een richtcijfer. Een schilderij van de Kamalmanak kost ongeveer een honderdste van wat een Tuymans tegenwoordig gaat. De kalender houden we democratisch, die mag niet meer dan 1.000 euro kosten."

Loopt de voorverkoop lekker?

Coucke: "Buitengewoon: we zijn al bijna rond, terwijl het eerste doek nog geschilderd moet worden. Pas op, voor april 2009 wordt er geen enkel werk geleverd. Eerst volgt er nog een tournee langs een aantal Belgische en Europese galerieën, de belangstelling is daar heel groot."

U liefhebbert als mecenas zowel in de wielrennerij als de kunst. Volksvermaak versus cultuur met een grote C. Hoe verzoent u die twee werelden?

Coucke: "Ach, die tegenstelling is kunstmatig, het is precies mijn bedoeling dat cliché te doorprikken. Ik zie trouwens overeenkomsten tussen beide werelden. Zowel de wielrennerij als de kunst zijn gesloten milieus waarin heel veel geroddeld wordt. Je hebt goede introducties nodig, anders bots je met je gezicht op gesloten deuren."

Wat hebben jullie gemeen, behalve succes en de stempel van hardwerkende Vlaming?

Coucke: "We willen ons allebei amuseren, dat is trouwens regel nummer één van ons pact. En we zijn geen van beiden vies van ambitie. De lat ligt hoog, maar we houden toch de voetjes op de grond. Ik ben in de wielrennerij gestapt om een grote klassieker te winnen. We zijn er al een paar keer dichtbij geweest. Tweede in de Ronde van Vlaanderen, tweede in de Ronde van Frankrijk. Knap, zeker als je bedenkt dat we een van de kleinere ProTourteams blijven. Maar die eerste prijs ontbreekt nog altijd op het palmares. En dus mikken we dit seizoen opnieuw op een grote overwinning. Met dezelfde ambitie ben ik in dit project gestapt. De dag dat onze tentoonstelling in New York opent, wordt even memorabel als de dag dat mijn ploeg een klassieker wint."

Kama: "Er is nog een verband: creativiteit. Want je moet het maar doen, in je eentje een multinational uit de grond stampen. Marc functioneert als zakenman zoals ik wanneer ik schilder of optreed: we hebben allebei het vermogen om los te komen van tijd en ruimte. Het beste voel ik dat wanneer ik op een podium sta. Zolang ik nadenk over wat ik ga doen of zeggen, loopt het stroef. Maar opeens is er dat magische moment. Ping, zegt het in je hoofd. De hele zaal valt weg, alle besef van tijd en ruimte verdwijnt. Dat zijn de momenten waarop de ideeën vanzelf opborrelen. Marc heeft dat ook, dat heb ik gemerkt toen hij mij de eerste keer zijn businessplan voor de Kamalmanak uit de doeken deed. Briljant, ik snapte er dan ook geen bal van."

Genoeg over de plannen voor 2008. Hoe kijken jullie terug op het afgelopen jaar?

Coucke: "Privé was het een mooi jaar, maar professioneel had het best was kalmer gemogen. Ik heb me verkeken op mijn deelname als jurylid van televisieprogramma De bedenkers. Nooit gedacht dat er zoveel tijd zou inkruipen."

Uw bedrijf heeft een kwakkeljaar achter de rug. De beursintroductie van dochter Arseus in oktober flopte, waarna ook de koers van Omega Pharma naar een dieptepunt zakte. Slecht geslapen?

Coucke: "Nee, ik zie ook geen reden tot paniek. Arseus komt er gegarandeerd bovenop, en de cijfers van Omega zijn kerngezond. Onze omzet is weer fors gegroeid, we doen het erg goed op nieuwe markten zoals Rusland en Oekraïne. Toegegeven, er was een kink in de kabel: we hebben een slechte zomer gekend, waardoor we minder zonneproducten hebben verkocht. En door het ontbreken van een regering wachten we nog altijd op een regeling voor generische middelen. Die twee tegenslagen hebben ons parten gespeeld."

Kama, wat is uw balans van 2007?

Kama: "Ik voel me perfect gelukkig, al schijnt dat voor een cartoonist geen goede geestesgesteldheid te zijn. Maar geluk of ongeluk zijn relatief, dat heb ik dit jaar nog eens ondervonden. Zowel mijn vader als de moeder van mijn vriendin zijn gestorven, twee mensen die veel voor me betekenden. Dat stemt toch tot nadenken. Wat is me dat voor een scenario, het leven? We trekken van niets naar niets, en tussen die twee nietsen moeten we ons zoveel mogelijk amuseren. Daarom ben ik zo blij als Marc passeert en zegt: jij schildert, ik doe de rest. Zo simpel en mooi kan het leven dus zijn."

2007 was een jaar van politieke crisis. Jullie commentaar?

Coucke: "Daar ga ik niet op in. Ik geef al genoeg commentaar."

Kama: "Ik heb een Argentijnse werkster. Die is verbaasd dat er nog geen staatsgreep is gepleegd. Bij ons zouden de generaals al lang een junta hebben geïnstalleerd, zegt ze. Dat het hier nooit zover komt, vind ik al bij al een geruststellende gedachte."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234