Woensdag 27/01/2021

'Ik loop een marathon, geen sprint'

TRIOMFTOCHT. Volgende week komt Milow voor twee optredens naar de Brusselse AB, een van de haltes op zijn nieuwe Europese achtlandentournee. In Wenen zagen we dat de ster van Jonathan Vandenbroeck en co. in het buitenland allesbehalve tanende is. 'Zodra we in Europa op een podium stappen, is het eigenlijk al voor de helft gewonnen.'

Spitsuur in Wenen is iets waar zelfs de Oostenrijkers niet aan wennen. De rit van de luchthaven naar het centrum - hooguit een kilometer of zeven - neemt meer dan een uur in beslag en vrijwel elk kruispunt in de binnenstad is een nauwelijks te ontwarren kluwen van auto's, bromfietsen, bussen en voetgangers.

Ook in de Ottakringer Brauerei, een concertzaal die onderdeel is van de gelijknamige bierbrouwer, is het over de koppen lopen. Vandaag passeert Milow er met zijn eerste grootschalige concertreeks in drie jaar. Na enkele optredens in Nederland eerder in de week voelt de show van vanavond aan als het echte begin van de tournee, die de komende weken liefst acht Europese landen aandoet.

Stress van de eerste schooldag

Backstage heerst bijgevolg een beetje de stress van de eerste schooldag. Er moeten nog wat technische dingetjes verholpen, te elfder ure wordt een runner eropuit gestuurd om nog wat materiaal te kopen als vervanging voor dingen die in België zijn achtergebleven. Jonathan Vandenbroeck zelf maakt een ontspannen indruk. Hij zit in zijn kleedkamer op zijn eentje wat akoestische gitaar te spelen, en stelt voor samen een van de lokale biertjes te proeven.

"In deze fase is het altijd nog wat zoeken. We hebben wel gerepeteerd in Leuven en de productie uitgetest. Maar de setlist verandert nog dagelijks. Eigenlijk valt het momenteel heel goed mee. Iedereen is rustig, er zijn maar twee zieken in de ploeg. Ik herinner me optredens waar iedereen met buikgriep op het podium stond. We vielen als vliegen. Als je dan, zoals nu, nog dertig concerten te gaan hebt, moet je echt doorbijten."

Uitverkocht

Milow heeft een druk jaar achter de rug. In de lente verscheen Silver Linings, de mooiste maar wellicht ook minst toegankelijke plaat die hij tot nog toe heeft uitgebracht. De Leuvenaar keert erin terug naar zijn roots en profileert zich opnieuw als singer-songwriter.

"Na Ayo Technology was in het buitenland de indruk ontstaan dat ik een echte popzanger was, en dat beeld heb ik daarna op North And South eerlijk gezegd zelf een beetje in stand gehouden. Het was een rijk gearrangeerde plaat met vooral rechttoe rechtaan opgebouwde singles, die het internationaal erg goed hebben gedaan. Doordoor kreeg ik de mogelijkheid om vervolgens heel sobere muziek te maken. Ik had een momentum gecreëerd en wist dat ik misschien maar één keer de kans zou krijgen om op een behoorlijk niveau dit soort cd uit te brengen. Terwijl de vorige studioplaat echt in laagjes was opgenomen, is de nieuwe zowat live ingespeeld. Het is een plezier om daarmee op tournee te gaan. Het contrast zorgt er ook voor dat ik die oude singles opnieuw met volle goesting speel."

Vandenbroeck is de voorbije jaren uitgegroeid tot een internationale ster, compleet met buitenlandse hits en alsmaar groter wordende zalen. Vanavond staat hij voor de vierde maal in Wenen, en ook dit keer is de zaal, met 1.100 plaatsen, uitverkocht. "Ik besef dat dat niet vanzelfsprekend is", zegt hij. "Als mensen één keer een goed concert van je hebben gezien, is dat geen garantie dat ze de volgende keer opnieuw zullen komen kijken. Of dat ze je volgende plaat zullen kopen. Er komt ontzettend veel muziek uit, en iedereen gaat op tournee.

"Maar vanuit mijn standpunt wil ik natuurlijk zoveel mogelijk mensen bij me houden. Dat is de uitdaging. Als dat blijkt te lukken, dan haal ik daar veel voldoening uit. Ik heb ook het geluk dat ik intussen al wat hits heb, die ik mooi over de set kan spreiden. 'We Must Be Crazy' en 'Against the Tide' zijn hier ook grijsgedraaid op de radio, dat zul je straks wel merken aan de reactie van het publiek.

"Ik ben dus op de goede weg. Maar tegelijk kan ik nog wat nummers gebruiken om mijn set nog beter te maken. Het ultieme streefdoel is een hele set te vullen met alleen maar songs die dezelfde impact hebben gehad als 'Ayo Technology'. Al zal dat nog wel even duren. In Europa kun je van één plaat eigenlijk maar twee singles uitbrengen. Het wordt dus een werk van lange adem. Maar dat is niet erg: ik heb me nooit op de sprint gefocust maar op de marathon. Ik ben niet van plan om er over een paar jaar mee te stoppen."

Buikgevoel

Vandenbroeck moet even weg. Er zijn winnaars van een meet & greet, die zichtbaar opgewonden zijn omdat ze hun held gaan ontmoeten. Zelf weet hij intussen hoe hij met dit soort situaties moet omgaan en hij toont zich de perfecte gastheer. Er worden foto's genomen, cd's gesigneerd. Als extra krijgen de vier een plek op de guestlist van een van de volgende Milow-concerten in Oostenrijk. De twee dochters in het gezelschap kirren van blijdschap. Niks zo ontroerend als fans die glunderen van geluk.

Bijna negen uur. De groep verzamelt in de kleedkamer. De band heeft onlangs weer wat personeelswissels ondergaan, al zijn de nieuwkomers eigenlijk terug van weg geweest. De recentste terugkeer is die van Nina Babet, de achtergrondzangeres die sinds de vorige Milow-tournee onder meer met Lady Linn en Arno op de baan was.

Vandenbroeck knikt. "Ik ben iemand die heel erg selecteert op persoonlijkheid. Je mag de beste muzikanten ter wereld hebben, maar als je dertig concerten na elkaar hebt en ze kunnen niet door één deur met elkaar, dan houdt het op. Ik volg gewoon mijn buikgevoel. Voor deze tournee heb ik het A-team weer bij elkaar gebracht. Ik denk dat deze combinatie misschien wel de beste liveband is waarmee ik ooit gewerkt heb. Onze stemmen blenden ook perfect met elkaar."

En inderdaad. Wanneer iedereen zijn podiumoutfit voor de avond gekozen heeft en de nodige toiletstops achter de rug zijn, pakt Tom Vanstiphout zijn gitaar en zingt de band alvast een paar nummers a capella om de stemmen op te warmen. Jammer dat het publiek dit niet kan meemaken, want wat ik te horen krijg moet geenszins onderdoen voor het eigenlijke concert.

We vertrekken naar het podium. De route ernaartoe leidt langs tochtige gangen, lange trappen naar boven en weer naar beneden, vervolgens een ommetje buiten en dan via een open hijsbak drie verdiepingen omhoog. Er wordt gelachen. Na al die jaren on the road heeft iedereen al veel gezien, maar dit is toch een primeur. Nog snel even in een cirkel staan, elkaar moed inspreken en dan, hup, onder luid applaus het podium op.

Sushi en champagne

Het publiek heeft er zin in vanavond, het duurt welgeteld twee nummers voor iedereen mee is. Milow-fans zijn heel divers, maar het merendeel blijkt vanavond toch vooral blond, jong en vrouwelijk. En opvallend: de meesten kennen niet alleen 'You Don't Know' en 'Ayo Technology' uit het hoofd, maar ook obscuurdere singles als 'The Ride'.

Milow en zijn band zijn prima op elkaar ingespeeld. Hij haalt herinneringen op aan zijn vorige passages in Wenen, probeert zijn Duits uit, voert samen met Vanstiphout een knap stukje toneel op ter introductie van 'She Might, She Might', en stapt bij aanvang van de bisronde opnieuw op zijn microfoon af met een Oostenrijkse vlag over de schouders.

Na jaren lang optreden is Milow een charismatische performer geworden, die gemakkelijk contact vindt met het publiek dat voor hem staat en perfect weet wat een set nodig heeft. Achteraf, wanneer het succes van het optreden gevierd wordt met sushi en champagne, hebben we het erover. "Ik heb heel veel geleerd van de vorige Europese tournee, want die heeft me destijds ontzettend veel stress bezorgd. Op de duur begon dat te wegen. Ik had wel een goede ploeg rondom me, maar ik was me er heel van bewust dat ik elke avond moest scoren.

"Sindsdien heb ik als volslagen onbekende ook een hoop soloconcerten gedaan in kleine cafés in Amerika. Die ervaring heeft rust gebracht voor wat we nu doen. Zodra ik in Europa het podium op stap, is het eigenlijk al voor de helft gewonnen. De mensen hebben bewust een kaartje gekocht om me te zien en zijn vertrouwd met mijn werk. Wij moeten, kortom, gewoon ons ding doen. Het toeval wil dat we daar nogal goed in zijn."

Een uurtje signeren

Zoals inmiddels gebruikelijk is, gaat Milow na het optreden nog uitgebreid signeren aan de merchandisingstand. Hij gaat meer dan een uur door, tot elke fan een vriendelijk woord, een selfie en een krabbel gekregen heeft. De filosofie is simpel: als je na een fijn concert ook een persoonlijke herinnering aan Milow mee naar huis kunt nemen, wordt het een avond die je nog lang zal bijblijven.

Helemaal op het einde van de rij staat een meisje uit Oekraïne. Ze heeft niet alleen een enorme taart gebakken voor Milow (opschrift: "We Must Be Crazy Tour Good Luck!") maar heeft bovendien meer dan tweeduizend kilometer gereisd om erbij te zijn. Vandenbroeck wil iets voor haar doen, maar ze heeft geen smartphone voor een selfie en hoeft geen handtekening. Op de koop toe spreekt ze nauwelijks Engels en blijkt ze enorm verlegen, wat de communicatie bemoeilijkt.

Terug backstage komt er een mes boven. "Het minste wat we kunnen doen, is van die taart proeven. Ik herkende haar. Toen we drie jaar geleden in Warschau speelden, was ze er ook. Toen was ze twee dagen onderweg geweest om het concert te zien. Ik voelde me bijna gegeneerd omdat ze zoveel moeite had gedaan."

Er wordt een feestje gebouwd. Doorgaans is het na een concert meteen de tourbus op naar de volgende bestemming. Maar morgen staat er - een optreden op de nationale televisie niet te na gesproken - een vrije dag op het programma, en dus wordt het een nacht in een comfortabel hotelbed.

Nieuwe zalen, nieuwe fans

Voor we afscheid nemen, maken we nog even de balans op van het voorbije jaar. "Ik merk dat ik met de nieuwe plaat veel respect gewonnen heb en een potentiële basis heb gelegd om een lange periode door te gaan. Noem het reculer pour mieux sauter. Ik sluit niet uit dat ik voor mijn volgende plaat weer voluit voor popmuziek ga. Ik zou graag eens een echte uptempo-plaat maken. Lijkt me zalig om daarmee op tournee te gaan, want zo krijgen de optredens als vanzelf meer energie.

"Ik hoor momenteel ook veel nieuwe muziek die me prikkelt. Sam Smith vind ik echt goed. Rhye ook. En Jamie Woon, op zijn beste momenten. Er zal op mijn volgende plaat dus wel wat minimalistische elektronica doorschemeren. Maar eerst deze Europese tournee tot een goed einde brengen. Het is echt genieten momenteel: nieuwe zalen, veel nieuwe fans voor het podium, een aantal steden waar we nooit eerder zijn geweest... En straks twee thuismatchen in de Ancienne Belgique. Voor eigen volk spelen, dat blijft ook speciaal."

Milow speelt op 23 en 24 november in de Ancienne Belgique in Brussel. Het eerste concert is uitverkocht, voor het tweede concert zijn er nog enkele tickets. www.abconcerts.be.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234