Dinsdag 15/06/2021

'Ik laat de geschiedenis achterwege'

Matthias M.R. Declercq en Jonas Lampens rijden voor deze rubriek lukraak door het land en klampen mensen aan met de simpele vraag: 'Meneer, mevrouw, oe is't?'
Vandaag: een verrassing in Troisvierges.

Wie in pakweg Steinebrück de Duits-Belgische grens oversteekt, beseft dat hij een groot, machtig land binnenrijdt. Duitsland, dat is het buitenland. Dat geldt ook voor Frankrijk en in mindere mate voor Nederland. Dat zie je aan de huizen, aan de verkeersborden, dat hoor je aan de taal. Dat geldt niet voor Luxemburg. We vertrekken in Houffalize, passeren Gouvy, dan het dorpje Ourthe en eindigen à l'improviste in Troisvierges. Je denkt de Oostkantons te naderen, op weg naar Sankt Vith, kijkt op de kaart en dan op je telefoon. Een andere operator. Ook dit is het buitenland: het Groothertogdom.

En daar is niemand. Troisvierges lijkt verlaten. Hier en daar staat een deur open. Alsof iedereen is gevlucht, met de kinderen aan de hand. De schaduw van de kerk hangt over een brede asfaltweg. De vuilnisbakken staan buiten, en op de dorpel van een residentie met gelijke ramen en witte luifels zitten twee dames. Ze roken een sigaret en doden de tijd. Er passeren drie jongetjes, drie zonen van Maria. Zij was acht toen ze met haar ouders Kaapverdië verliet en hier aankwam, in Troisvierges. Veel herinneringen heeft Maria niet aan Kaapverdië en veel zin om te praten heeft ze ook niet. Ze wijst naar haar vriendin, Marie, en zegt: "Zij zal u iets vertellen. Houd u vast."

Marie schakelt moeiteloos over van Frans naar Engels naar Duits. "Ik ben opgegroeid in Zweden", zegt ze. "Schrijf mijn familienaam liever niet op. Ik zal u straks misschien zeggen waarom niet. Tot mijn zeventiende woonde ik in de buurt van Stockholm. Met mijn vader en moeder. Mijn roots liggen in Congo, maar veel herinneringen heb ik niet aan dat land."

Op de vraag hoe het met haar gaat, zegt Marie: "Het gaat goed, dankjewel. Vandaag alleszins wel. De zon schijnt. Weet je, ik weet niet goed wat aan te vangen met mijn leven. Nu ben ik 26 jaar, ben werkzoekende en woon in België. Hier niet ver vandaan, bij mijn oudere nonkel. Na de dood van mijn ouders verliet ik samen met die nonkel Zweden, en kwam naar België. Nu beschouw ik hem als mijn nieuwe vader."

Dan geeft Maria haar vriendin een zetje: "Kom, zeg het nu maar." Ze twijfelt even en kijkt haar vriendin vragend aan, en zegt dan: "Ik ben familie van Patrice Lumumba (de eerste democratisch verkozen en enkele maanden later vermoorde premier van de onafhankelijke Republiek Congo, red.). Dat hebben mijn ouders me altijd verteld. Mijn nonkel zegt dat nog altijd.

"Daarom schrijf je mijn familienaam beter niet op. Ik heet niet Lumumba, en ik weet dat Afrikanen iedereen snel als familie beschouwen, maar ik geloof mijn ouders en nonkel. Ik stam niet rechtstreeks af van Lumumba, wel via een zoon van zijn broer. Die geschiedenis heb ik nooit helemaal uitgeplozen, want ik wil een gewoon leven leiden, los van wat gebeurd is in Congo. Ik ben gewoon Marie, zit hier op de dorpel in Troisvierges, breng een bezoek aan mijn vriendin en keer straks terug naar België. Ik laat de geschiedenis van Lumumba achterwege."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234