Donderdag 24/10/2019

'Ik kon niet meer aarden in Suriname'

Matthias M.R. Declercq en Jonas Lampens rijden voor deze rubriek lukraak door het land en klampen mensen aan met de simpele vraag: 'Meneer, mevrouw, oe is't?' Vandaag: een tweede leven in Zoerle-Parwijs.

Wat is dat een prachtige naam met veel verschillende klinkers: Zoerle-Parwijs. Een dorp van anderhalve vierkante kilometer groot, dat in de Kempen aanschurkt tegen Westerlo. Het is bijzonder warm vandaag en op twee mensen na is er in Zoerle-Parwijs niemand te zien. Alleen een moeder en haar zoon. Ze strompelen over het voetpad. Moeder heeft de fiets aan de hand. Op het fietsrek achterop houdt de zoon de pas gekochte stofzuiger in evenwicht. Op de vraag hoe het met hen gaat, zegt de vrouw: "We wonen om de hoek. Komt u even mee. Dan praten we daar rustig verder." Nu is er helemaal niemand meer op straat in Zoerle-Parwijs.

"Mijn naam is Corine van Baselen. En ik moet toegeven: die simpele vraag 'oe is't?' charmeert me wel. Het is een vraag waar weinigen nog bij stilstaan. Mensen die de vraag stellen, verwachten eigenlijk geen antwoord meer. En als iemand eerlijk antwoordt, dan dringt de repliek niet door. Alsof die lege woorden eerst moeten passeren en we dan pas aan het gesprek beginnen.

"Maar het gaat dus goed met me, nu ik erover nadenk. Ik woon sinds kort in deze sociale woning en ben daar tevreden mee. Ik was op zoek naar rust en heb die gevonden.

"Tien jaar geleden is mijn leven onherroepelijk door elkaar geschud. Ik woonde in Paramaribo, de hoofdstad van Suriname. Mijn leven was stabiel aan de zijde van mijn man, een goudzoeker die dagelijks ging zeven in een nabijgelegen riviertje. Alles ging goed. Tot die vreselijke 18de februari 2006. Mijn man ging inkopen doen in een klein winkeltje. Daar is een conflict ontstaan met de eigenaar van de winkel. Een conflict waarvan ik de ware toedracht nog altijd niet ken. De situatie is daar in korte tijd volledig geëscaleerd. De winkelier pakte een wapen en schoot mijn man dood.

"Ik kon nadien niet meer aarden in Suriname. Alles was anders. Ik voelde me opgejaagd wild en nam op een dag het vliegtuig naar mijn zus, die in Amsterdam woonde. Gewoon, even weg, even alles laten bezinken. Het beviel me daar zo dat ik niet meer ben teruggekeerd. De liefde bracht me uiteindelijk naar België, waar ik me goed voelde en mijn leven verder wilde uitbouwen. Ik woon hier nu al een paar jaar en heb drie kinderen. Het vierde is op komst.

"Eén zoon werkt hier in de buurt, bij DAF Trucks. Mijn dochter gaat nog naar school, net als mijn jongste zoon, die ook voetbalt in de jeugdreeksen van KVC Westerlo. Ik heb hem vernoemd naar een Belgische voetballer. Op een dag hoorde ik op de televisie de naam Enzo Scifo. Ik vond dat zo mooi klinken dat mijn zoon nu Scifo heet. Scifo Van Baselen. Hij droomt van FC Barcelona. En ik droom van een goed, rustig leven.

"Naar Suriname keer ik niet meer terug. Ik hoef niet meer herinnerd te worden aan het drama dat me overkwam. Ik blijf hier. En ik ben gelukkig. Schrijf dat maar op. Het gaat goed."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234