Zaterdag 04/07/2020

WK wielrennen

"Ik koers om mama gelukkig te maken"

André Greipel aan het werk tijdens de tijdrit in de Eneco Tour.Beeld TDW

De ene koerst voor het geld, de andere voor de kick van het winnen en er zijn er ook die gewoon dol zijn op fietsen. André Greipel (34) doet het voor zijn zieke moeder. "Maar ik besef: ze gaat niet genezen als ik wereldkampioen word."

André Greipel ontvangt ons bij hem thuis, in Hürth bij Keulen. We zijn anderhalve week voor het WK en de Duitse sprinter is bezig zijn valies te pakken. Eerst wilde hij dit interview liever niet doen, omdat het onderwerp zo moeilijk is, maar zijn moeder heeft hem overtuigd. "Zij vond dit wel een goed idee", zegt Greipel. "Ze vindt dat ik erover moet praten. Ze hoopt dat haar ziekte zo wat meer aandacht krijgt en dat het andere mensen kan helpen die in een gelijkaardige situatie zitten."

Gudrun Greipel is een moedige vrouw. Ze lijdt aan ALS, een spierziekte waarvan de oorzaak nog niet is gevonden en waar geen remedie voor bestaat. De waarheid is hard: Greipel weet dat zijn moeder nooit meer zal genezen. "We weten niet hoelang ze nog heeft", zegt hij zacht. "Anderhalf jaar geleden hebben we de diagnose gekregen. De dokters gaven haar toen een paar jaar. Er zijn mensen die er twintig jaar mee leven."

Die illusie maakt de renner zich niet. Hij leeft in het nu. "Mijn moeder zit in een rolstoel en gaat langzaam achteruit. Haar spieren takelen af. Gelukkig heeft ze niet veel pijn. Ze is wel vaak erg moe. Mijn moeder kan niet meer de dingen doen die ze vroeger deed, maar daar heb ik me bij neergelegd. Ik probeer nu bewuster te genieten van de momenten samen."

Schuldgevoel

Gudrun was altijd geïnteresseerd in sport. Ze volgt het voetbal en uiteraard ook het wielrennen. "Mijn ouders zijn altijd mijn grootste fans geweest", vertelt Greipel. "Ze hebben me de kans gegeven om naar de sportschool te gaan, een dure aangelegenheid, en ze hebben me altijd gesteund. Ze wilden me gelukkig maken, zoals alle ouders doen voor hun kinderen. Nu probeer ik er voor hen te zijn, maar dat is niet simpel. Ik ben opgegroeid in Rostock, aan de Baltische Zee. Dat is ver."

Greipel gaat er twee keer per jaar met vakantie, samen met zijn vrouw en twee dochters. Heel af en toe rijdt hij in zijn eentje over en weer. "600 kilometer. Ik rijd 's nachts, dan gaat het goed vooruit. Dan spendeer ik een dag met mijn moeder en keer ik 's avonds terug naar huis."

De renner lijkt te worstelen met een schuldgevoel. Hij zou liever vaker bij zijn moeder zijn, maar met een carrière en een gezin met twee jonge dochters heeft hij ook elders verantwoordelijkheden. "Weet je wat het is? Mijn moeder probeert me nog altijd te beschermen. Ik weet zeker dat ze mij en mijn zus niet alles vertelt. Mijn vader is de enige die eerlijk is. Hij verzorgt mijn moeder, en gaat daarnaast nog fulltime werken."

Er is de klok rond ook gespecialiseerde hulp in huis. En de telefoon is nooit ver weg. "We bellen veel", zegt Greipel. "Mijn moeder stuurt me voor elke rit een sms'je of een WhatsApp-bericht. Vaak verontschuldigt ze zich omdat ze denkt dat ze stoort. Ik vind het net leuk. Ook als ik in het buitenland zit, wil ik weten hoe het met hen gaat."

Omgekeerd is moeder minstens even begaan met de carrière van haar zoon. Greipel vertelt dat koersen sinds kort een extra dimensie heeft gekregen. "Ik probeer mijn moeder gelukkig te maken door te koersen. Als ze me op tv bezig ziet, kan ze even haar problemen vergeten. Dan heeft ze afleiding. Ik denk toch dat het zo werkt. Dat zit zo in mijn hoofd."

Haalt Greipel sportieve motivatie uit de situatie thuis? Hij kan de vraag moeilijk beantwoorden. Hij weet alleen dat hij er elke dag mee bezig is. "Maar ik leg mezelf geen extra druk op omdat mijn moeder ziek is. En zij doet dat al helemaal niet. Haar ziekte zal er nog zijn, ook als ik wereldkampioen ben. Ze supportert gewoon voor me. Ze is blij dat ik als kopman van de ploeg ben aangeduid."

Zoeken naar Kittel

Die discussie, over wie de leider hoort te zijn in de Duitse selectie, heeft de renner gestoord. "Het heeft veel te lang geduurd. Kittel en ik hebben een maand lang naar elkaar zitten kijken. Neen, ik spreek beter voor mezelf: ík zat in de sprint telkens te zoeken waar Marcel was. Als we sneller hadden geweten waar we aan toe waren, hadden we andere sprints gehad."

Behalve Kittel is er ook nog John Degenkolb, de derde snelle man van Duitsland. "Ik heb de laatste twee WK's voor hem gewerkt. Hij heeft beloofd om iets terug te doen. Ik hoop dat hij woord houdt."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234