Maandag 08/03/2021

Lust & liefde

"Ik keek in mijn eentje tv en hij zat te mailen. In plaats van iets samen te doen nu het eindelijk weer kon"

null Beeld Joost De Bock
Beeld Joost De Bock

Dan komt het moment dat de kinderen op eigen benen staan en je je oude leven weer mag oppikken. Maar in plaats van de liefde te laten opflakkeren, leefden Diana (54) en haar man suffig naast elkaar. Een vergeten postkaart schudde haar wakker.

Onhebbelijkheden sluipen in elk lang huwelijk, onzichtbaar en talrijk en onvermijdelijk. Ook in ons perfecte 37-jarige huwelijk. De kinderen ­werden groot, de oudste was al de deur uit, de jongste zou spoedig volgen. Wij bleken al die jaren erg goed in regelen, het organiseren van alles wat een gezin met zich meebrengt. We draaiden als een ideaal ouderpaar de bardiensten van de hockeyvereniging en het was nooit moeilijk om het eens te worden over schoolkeuzen.

“Maar toen de kinderen minder aandacht vroegen, bleek dat we elkaar een beetje waren kwijtgeraakt. Ik was soms al te snibbig als hij na zijn werk iedere avond achter zijn computer dook. Ik keek in mijn eentje naar de tv en hij zat wat te mailen, in plaats van iets samen te doen nu het eindelijk weer kon. Er hoefden immers geen kinderen meer te worden overhoord, hun studies waren allemaal zorgvuldig gekozen en geregeld.

“We hadden welbeschouwd ons leven terug, konden uit eten wanneer we wilden. Maar in plaats van die ­vrijheid te grijpen, of beter, te begrijpen wat die vrijheid betekende, in plaats van te vieren dat we een klus geklaard hadden, implodeerden we en trokken ons ­beiden terug op ons eigen eiland. En begrijp me goed, alles zonder luide ruzies, ­zonder existentiële twijfel, maar wel met irritaties, smeulend als veenbrand. ’s Avonds bijvoorbeeld, als we gegeten hadden, ruimde hij af en maakte het aanrecht schoon en ik, controlefreak, vond het dan niet schoon genoeg en ging er met een doekje nog eens overheen. Soms vulde ik zelfs de vaatwasser opnieuw omdat hij die niet volgens mijn systeem had ingeladen. Ik was niet blind voor onze ­irritaties, maar wel ongevoelig. We hadden niet genoeg van elkaar, we waren elkaar ‘gewoon’.

“Vanzelfsprekend. Je thuis voelen. Jezelf kunnen zijn: al die termen waarmee doorgaans een goed huwelijk wordt omschreven, kunnen zich kennelijk ook tegen je keren als je ze te extreem doorvoert. Wanneer je er al te makkelijk van uitgaat dat je toch wel bij elkaar blijft, en bij de ander eenzelfde overtuiging veronderstelt, verval je in slordigheid. Het klinkt misschien naïef maar het feit dat ik me niet een leven zonder hem kon voorstellen, was voor mij de garantie dat het niet zou gebeuren.

“Zelfs toen ik op die zondagmiddag in april vorig jaar bij het opruimen van de schuur een ansichtkaart tegenkwam die aan een andere vrouw was gericht, dacht ik niet: dit is het einde van mijn huwelijk. Maar ik schrok wel en was boos. Hij moest de kaart uit zijn zak op de werkbank hebben gelegd, toen hij zijn fiets wegzette, en daarna was hij die vergeten. De tekst was vrij neutraal, maar ik begreep meteen dat het om een affaire ging.

“Heb je een verhouding met een ander, vroeg ik ­diezelfde avond. Gehad ja, zei hij. Tijdens een meerdaags uitstapje was hij verliefd geworden op een collega en hoewel hun verhouding alweer een tijdje uit was, had die meer dan een jaar geduurd.

“Hij zei meteen dat het hem speet, dat het nooit zijn bedoeling was geweest, waarop ik hem toesnauwde dat je zonder wil geen andere vrouw kust. Toch zat het schokkende van deze ontdekking hem niet in het bedrog zelf of het dreigende einde van ons 37-jarige huwelijk, maar in de schaamte over onze wederzijdse zelfgenoegzaamheid en gemakzucht. We hadden ons mooie huwelijk laten versloffen. Het was of we al die jaren hadden gedacht dat we ons alles konden permitteren, ik mijn snibbige gedrag, hij zijn uitstapje naar die collega, we zouden toch wel bij elkaar blijven. Want alleen verder was geen optie. Maar wat is liefde als je die niet af en toe oppoetst en eromheen danst en die op een podium zet? Vanzelfsprekend samen zijn, is niet hetzelfde als stoppen met nadenken over elkaars gevoels- en gedachte­leven. ‘En ik dan?’, vroeg ik kwaad en uit mijn evenwicht gebracht, toen hij zijn overspel opbiechtte. En ik dan, moet hij op zijn beurt hebben gedacht toen ik hem dag in dag uit kleineerde met mijn correcties. Zijn oplossing was om weg te lopen, bij haar kon hij aan mijn verwijten ontkomen. Zelf had ik geen oplossing en stopte mijn kop in het zand.

“Het blootleggen van deze ondergrondse brandhaard was des te beangstigender omdat we ons er zo door ­lieten verrassen. Ons leven samen leek zo sterk, maar wat was het kwetsbaar. We zijn wandelingen gaan maken, elke avond. We hebben eindeloos gepraat, ik heb gehuild, hem verwijten gemaakt, nagedacht en hem tot op het bot uitgevraagd: wat en hoe en wanneer. Ik moest begrijpen hoe het zo ver had kunnen komen, het zicht terugkrijgen op mijn leven en ditmaal zonder blinde vlek.

“Toen werd het zomervakantie, de eerste in jaren die we met zijn tweeën zouden doorbrengen. We haalden de oude tent uit de schuur en reden naar Frankrijk. Nu een jaar geleden. Op een bloedheet terras haalden we ­herinneringen op aan de tijd dat we elkaar leerden kennen en in de weken die volgden, doemde uit de wolk van ­ingesleten gewoonten weer de man op met wie ik kon lachen en gezellig kletsen en zoenen in de tent. Van­zelf­spre­kend­­heid kreeg weer een andere betekenis. Een­maal thuis besloten we voortaan ’s avonds eerst even samen wat te kletsen voor we elk onze gang gaan. Soms ben ik nog boos over zijn vreemdgaan, maar we hebben het nu veel beter. Ik ben blij dat ik niemand iets heb ­verteld, zelfs mijn beste vriendinnen niet. Dit is ons huwelijk, dit was onze crisis, die hebben we samen beslecht.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234