Donderdag 20/01/2022

'Ik kan niets goed, maar dat doe ik voortreffelijk'

Haar stem klinkt alsof ze uit een andere tijd komt. Antieke blues, vergeelde vaudeville en Brecht-Weill borduurt ze in dikke kruissteken aan elkaar. Zelf noemt Liz Green zich gewoon een 'tragikomische popclown'.

Deze week debuteerde de Britse met O, Devotion, een plaat die net zo goed negentig jaar geleden kon opgenomen zijn. Al blijven haar half-kluchtige vertellingen over dood en ongenade wel van alle tijden. "Hang him out to dry, they said", zingt Green met een hoge, ijle stem terwijl donkere onheilswolken samenpakken boven 'Ostrich Song'. "No let's hang him up to die instead", spreekt ze zichzelf direct tegen. "Gitzwarte humor en pijn vormen een rode draad doorheen m'n gedachten", bekent de 28-jarige songschrijfster.

De eerste song op de plaat heet 'Hey Joe'. Dat kennen we, denk je dan, maar het nummer heeft niks met Jimi Hendrix te maken.

Liz Green: "De titel is toevallig dezelfde. Mijn liedje is eigenlijk een soapserie op de maat van de blues: man leert vrouw kennen. Man valt voor vrouw. Vrouw maakt misbruik van man. Steelt zijn geld. Gaat er vandoor. Man wil haar terug. Vrouw neemt man wéér te grazen. Tot ze op een dag zelf aan het kortste eind trekt. Ik vond dat een mooie parabel over de liefde in al haar gruwelijke vormen: sommige mensen hebben zo'n lage eigendunk dat ze zich in de handen van profiteurs overleveren. Of zelf veranderen in gluiperds. Maar iedereen krijgt de rekening vroeg of laat gepresenteerd. De moraal? Niemand komt ongehavend uit de liefde."

Wie is die Joe eigenlijk?

"Hij is half vogel, half mens. Joe is mijn alter ego. Door zijn uiterlijk - wie wil namelijk kijken op een kerel met een vogelkop? - staat hij willens nillens buiten de maatschappij. Zo'n outcast en schlemiel voel ik me vaak ook. Daarom gebruik ik de Vogelman als bliksemafleider: alle pijn en drama die ikzelf tegenkom op m'n weg, moet hij op zijn knokige schouders dragen. Misschien is dat laf, ik weet het niet. Maar zijn aanwezigheid werkt wel als een talisman. Door hem voel ik me weerbaar tegen het leven."

Met zoveel openhartigheid stel je je kwetsbaar op.

"Je kan wel merken dat ik ooit een emotionele tiener ben geweest, hè. Gelukkig heb ik een hele weg afgelegd sinds mijn eerste liedje. Op mijn dertiende schreef ik een episch rocknummer over weerwolven. Een godsgruwelijke song. Drie jaar later kreeg ik mijn eerste gitaar, en besliste ik om terug te keren in de tijd. De songs van Blind Willie McTell en Son House leerden me dat je geen vrienden moet hebben om muziek te maken (lacht). Je hoeft zelfs geen vingervlugge snarendrijver te zijn. Dat kwam mij prima uit: ik kan niets goed, maar daar probeer ik dan wel voortreffelijk in te zijn (lacht). En dat lukt me wonderwel. Die oude bluesrotten waren een openbaring voor me: met je stem alleen kun je ook mensen raken."

Je werd al vergeleken met een big blues momma from the deep south, of zelfs de vrouwelijke Devendra Banhart.

"Ik heb niet het gevoel dat ik in het verkeerde tijdvak leef. De charme van de Roaring Twenties spreekt me aan, hoor. Maar geen idee wat ik zonder Twitter zou moeten aanvangen. Deze tijd is veel interessanter voor iemand die zo gemakzuchtig is als ik."

Liz Green (29) is een Britse

zangeresdie zich muzikaal

ophoudt rond 1920. Ze debuteerde in 2007 met de single 'Bad Medicine'/'French Singer'. O, Devotion is net verschenen

bij PIAS. Liz Green speelt morgen in de Botanique in Brussel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234