Woensdag 23/10/2019

Column

Ik kan niet zwijgen over de teleurstelling, het verdriet en de opstandige woede omdat alles voorbij gaat

Beeld kos

Michael Van Peel reist met de Vespa naar de Noordkaap; Raf Walschaerts brengt de vakantie door in Griekenland. Hun wisselcolumn uit Noord en Zuid wekelijks, tot eind augustus.

Het is zaterdag in Griekenland, en de zon schijnt vandaag anders. Ach vriend, laat ik het maar eerlijk toegeven: de melancholie speelt me parten. Besloop me vanochtend bij het opstaan, en heeft zich voor de rest van de dag comfortabel genesteld in mijn ogen. Beheerst mijn blik. Stuurt als een dwingeland mijn gedachten. Omwille van de liefde die voorbij is. Ook vanwege liefdes van vroeger die al langer voorbij zijn. Donkere gedachten. (Af en toe zijn ze daar, onaangekondigd meestal.)

Ik eet verse vis bij Pepinos en Sofia, San Georgio, Antiparos. Idyllische plek, ik kom er ongeveer een keer per jaar. Pepinos en Sofia wonen ondertussen in het rijk der hemelen, voor altijd 96 jaar oud. Ik heb ze nog gekend: hij een visser op blote reuzenvoeten, zij een kromgegroeid vrouwtje met opvallend zachte stem (vroeger zong ze als een nachtegaal). Hun nagedachtenis spreekt uit de muren van de taverne. Foto's van een vervlogen Griekenland in zwart-wit.

Achterkleindochter Alexia komt me begroeten, toont haar kindje van zes maanden. Mooi meisje, zeg ik. Hoe heet ze? Maria. Waarop moeder plots dringend weggeroepen wordt en dochtertjelief pardoes op mijn schoot belandt. De man, de zee en de baby. Zoiets. Mooie titel voor een poëtische roman.

Stilte. Ik kijk naar het water. Maria naar mij.

"Waarom ben je zo triest?"

Ik schrik. Knijp mijn ogen tot spleetjes. "Pardon?"

En dan opnieuw: "Waarom kijk je zo triest?"

Ze praat, echt! Haar ogen spreken.

"Ach lieve schat, daarmee wil ik jou niet lastig vallen."

"Toe", kijkt ze, "vertel het me, wat zit je dwars?"

Weerstand. Weerstand om me bloot te geven. De typische vooroordelen en cliché's die door mijn hoofd schieten. Wat weet zo'n baby in godsnaam van het echte leven?

Maar hoe ze kijkt! Open, zuiver, zonder enig oordeel.

Ik ga overstag, kan niet anders. Laat op mijn beurt mijn ogen spreken, vertel haar over de voorbije liefde, vooral over de warmte, de weldadige vreugde. Probeer te focussen op de hoop, de euforie, het genieten, de rustige veiligheid, maar kan eerlijkheidshalve niet zwijgen over de teleurstelling, het verdriet en de opstandige woede omdat alles voorbij gaat. Telkens weer. En dat het loslaten me zo zwaar valt.
"Niet simpel..." kijkt zij.

"Nee", kijk ik, "echt niet..."

"Wat voel je als mij ziet, ontroering?"

"Ja."

"Omdat ik alles nog vóór me heb liggen, mijn hele lange leven?"

"Ja."

"En tegelijk misschien een onuitgesproken mededogen omwille van mijn onschuld, mijn naïviteit? Omdat er ook pijn zal zijn, en ontoereikendheid, en frustratie, en uiteindelijk het niet te vermijden ultieme loslaten, de dood?"

"Ook!" Ik lach. Krijg zin om het gesprek luidop te voeren zodat de andere aanwezigen mee kunnen genieten van de wijsheid van dit kleine mormeltje, maar besluit uiteindelijk om discretieredenen de conversatie toch maar op haar manier te voeren.

"Wens mij de volheid", kijkt ze. "Wens mij alles, de verlichting, maar evengoed de duisternis. Wens mij het hele plaatje, het godganse lappendeken, de vreugde, de dankbaarheid, de pijn, de ontoereikendheid, het verdriet. Wens het mij toe. Dat ik niets hoef te missen."

Ik slik. Haal even diep adem. Ik wens het je toe, kleine Maria. Ik wens je alles toe. Alles wat je zal overkomen wens ik je toe.

Alexia en haar uitgestoken armen. En Maria en haar kakbroek. Kom hier lieve schat! Grieks begrijp ik niet, maar sommige dingen hoeven geen vertaling: kakbroek bijvoorbeeld. En moederliefde. Moederliefde die onmiskenbaar groter en waarachtiger is dan de ijle vluchtigheid van welke donkere gedachte ook.

De zon zakt in de zee nu. Morgen een nieuwe dag. Nice talking to you, kleintje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234