Zondag 02/10/2022

InterviewVoorbij het verlies

‘Ik kan maar niet begrijpen waarom ze onze zoon heeft vermoord’: Stefan en Vivian vonden elkaar nadat ze hun kinderen verloren

Stefan Coemans: 'Echt uitbundig blij zijn, kan ik niet. Dan voel ik me schuldig tegenover Ryan.' Beeld Franky Verdickt
Stefan Coemans: 'Echt uitbundig blij zijn, kan ik niet. Dan voel ik me schuldig tegenover Ryan.'Beeld Franky Verdickt

Eind 2018 wurgde de ex van Stefan Coemans hun zesjarige zoon Ryan. Vivian Arets ging dat jaar door dezelfde nachtmerrie: haar ex schudde baby Daan zo hard door elkaar dat het jongetje stierf. Stefan en Vivian zijn vandaag een koppel. ‘Hoe gaat het?, vind ik een rotvraag.’

Eline Bergmans

Er staan acht stoelen rond de tafel in de woonkamer van hun huurwoning in Kaulille (Bocholt). Voor Stefan Coemans (50) en Vivian Arets (38) zal hun nieuw samengesteld gezin voor altijd zes kinderen tellen, ook al zijn baby Daan en Ryan straks vier jaar dood.

De magazijnier uit Kaulille en de productiemedewerkster uit Maastricht leerden elkaar kennen op een bankje voor het gerechtsgebouw in Tongeren. Op 26 juli 2019 werd de ex van Vivian daar veroordeeld tot zes jaar cel nadat hun zoontje stierf aan het shakenbabysyndroom. Zijn vader had baby Daan eerst in zijn maxicosi gegooid en hem daarna zo zwaar door elkaar geschud dat Daan een zwaar hersentrauma opliep. Een dokter probeerde het kind nog te reanimeren, maar dat lukte niet. Daan was zeven weken oud toen hij stierf.

Stefan draagt hetzelfde lot. Op 26 december 2018 verloor hij zijn zesjarige zoon Ryan. Zijn ex wurgde het kind in haar appartement in Bree en probeerde daarna zelfmoord te plegen. Als voorbereiding op het assisenproces over de moord op Ryan was Stefan naar de uitspraak geweest van het proces over de dood van baby Daan.

“Op dat bankje had ik meteen een gevoel van herkenning”, zegt Vivian . “Maar ik was allerminst op zoek naar liefde, Stefan ook niet. We hebben avondenlang met elkaar gechat en zijn langzaam naar elkaar toegegroeid. Er was ook twijfel langs beide kanten, omdat we vreesden liefde te verwarren met troost. En omdat je er bovenop je eigen miserie nog een grote rugzak bijkrijgt. Maar de liefde was te groot: we kunnen intussen niet meer zonder elkaar.”

Vandaag woont het stel in Kaulille, samen met Nick (10) en Isa (5) – de kinderen van Vivian – en de twee volwassen dochters van Stefan. Hun huis ligt vlak bij het kerkhof waar Ryan drie en een half jaar geleden begraven werd. “Stefan gaat er niet zo vaak heen, het doet hem te veel pijn”, zegt Vivian. “Ik ga vaker. Wij hebben hetzelfde meegemaakt, maar we gaan heel anders om met het verlies. Ik heb mijn hart op de tong. Stefan is een binnenvetter die zijn verdriet alleen draagt. Dat kan soms moeilijk zijn, omdat ik me dan buitengesloten voel.”

Vivian Arets: ‘Toen ik aan mijn ex vroeg wat er gebeurd was, haalde die alleen zijn schouders op. ‘Wiegendood zeker?’, zei hij.’ Beeld Franky Verdickt
Vivian Arets: ‘Toen ik aan mijn ex vroeg wat er gebeurd was, haalde die alleen zijn schouders op. ‘Wiegendood zeker?’, zei hij.’Beeld Franky Verdickt

“Ik wil haar niet buitensluiten”, zegt haar partner. “Maar ik ben iemand die inderdaad zijn kruis alleen draagt. ‘Hoe gaat het?’, vind ik al een rotvraag. Wat kun je op zo’n vraag antwoorden als je kind gestorven is? Nadat ik Ryan dood in mijn armen heb gehouden, zal het nooit meer echt goed gaan. Het meest aanvaardbare gevoel is een soort tevredenheid zoals ik voelde toen mijn dochters geslaagd waren in hun hogere studies. Maar echt uitbundig blij zijn, kan ik niet. Dan voel ik me schuldig tegenover Ryan.”

“Anderzijds wil ik ook niet altijd antwoorden dat het slecht met me gaat”, vervolgt hij. “Ik wil geen medelijden en ik wil ook niet heel de tijd over Ryan praten. Dat heeft met zelfbescherming te maken: niemand heeft er wat aan als ik loop te huilen. Ik heb me een hele tijd opgesloten in mezelf. Toen had mijn broer me overtuigd om een koffie te gaan drinken in het café in het dorp. Er hing zo’n typisch geroezemoes in de gelagzaal, maar toen we binnenkwamen werd het stil. Dat vind ik vreselijk. Ik wil dat mensen gewoon tegen mij doen. Bovendien heb ik na drie en een half jaar ook wel het gevoel dat ik gezegd heb wat er te zeggen valt.”

“Voor deze keer maakt hij een uitzondering”, zegt zijn vriendin als we aan de grote tafel zitten. “Omdat ik wel heel graag over de kinderen praat.”

“Daan was een huilbaby”, vertelt Vivian. “Ik liep uren met hem op en neer om hem te sussen. Hij had reflux, krampjes en alle typische babykwaaltjes. Op een vrijdagavond, het was 27 juli 2018, zat ik tot 3 uur naast zijn bedje, hem te wiegen tot hij in slaap viel. Het was warm in de kamer. Om zes uur was hij al terug wakker. ‘Blijf maar liggen’, zei mijn vriend. ‘Ik zal wel met de baby naar beneden gaan.’ Om halfnegen stond hij aan mijn bed om te zeggen dat Daan niet meer ademde. Ik ben naar beneden gespurt waar ik Daan roerloos zag liggen. Toen ik aan Dennis vroeg wat er gebeurd was, haalde die alleen zijn schouders op. ‘Wiegendood zeker?’, zei hij.”

In het ziekenhuis werd de dood van baby Daan meteen als een verdacht overlijden beschouwd. “De politie heeft mij op maandag ondervraagd. Ook in het politiekantoor bleef Dennis, mijn ex, doen alsof hij van niets wist. Pas drie dagen later heeft hij toegegeven dat hij Daantje eerst keihard in zijn maxicosi heeft gegooid, en hem daarna door elkaar heeft geschud omdat hij niet meer tegen zijn gehuil kon.

“Het is erg om te zeggen, maar eigenlijk had ik al een voorgevoel dat er zoiets gebeurd was. Dennis was al vaker agressief geweest tegen mij. Op een dag heeft hij me zo hard gestampt dat zijn knie ervan uit de kom ging. Ik heb na de geboorte van Isa even gedacht om bij hem weg te gaan, maar toen was ik opnieuw zwanger. Ik had ook nooit gedacht dat hij de kinderen zou...”

Vijf maanden na de dood van baby Daan ging Stefan door dezelfde nachtmerrie. De magazijnier uit Kaulille kreeg toen telefoon van zijn schoonmoeder dat ze zijn ex niet kon bereiken. Stefan Coemans reed naar haar appartement in Bree om poolshoogte te nemen. Hij maakte zich niet teveel zorgen. Hoewel ze al tien maanden uit elkaar waren, hadden ze kerstavond nog met zijn drieën doorgebracht. “We hebben gegeten en een spelletje Monopoly gespeeld”, vertelt Stefan.

Daan (l.) en Ryan vereeuwigd op foto. Beeld Franky Verdickt
Daan (l.) en Ryan vereeuwigd op foto.Beeld Franky Verdickt

Hij zou pas op het proces vernemen dat zijn ex de dag voordien nog een mislukte zelfmoordpoging had ondernomen omdat ze kampte met depressieve gevoelens. “Ik belde aan hun deur, maar er deed niemand open. Omdat ik wel een gsm hoorde rinkelen binnen, heb ik de deur geforceerd. In de badkamer zag ik hen allebei liggen. Ryan dreef in bad, Tamara lag bewusteloos op de grond, met bebloede armen. ‘Hier is een inbreker geweest en ik ben net te laat.’ Die gedachte flitste door mijn hoofd toen ik Ryan probeerde te reanimeren.”

Ryan reageerde niet meer, maar zijn moeder had wel nog een polsslag. “Ik heb drie maanden geloofd dat zij ook een slachtoffer was. Iets anders kun je gewoon niet bevatten. Tot ik haar op de reconstructies zag voordoen hoe ze Ryan heeft gewurgd. Daarna zette ze zijn lichaam in bad en probeerde zich van het leven te beroven. Het is drie en een half jaar geleden, maar die beelden blijven op mijn netvlies gebrand.”

Wordt het verlies draaglijker met de tijd? “Het komt in golven”, zegt Vivian. “Ik heb de dood van Daan een plaats kunnen geven, maar ik kan nog altijd overmand worden door verdriet. Daan was een baby’tje toen hij stierf, en ik mis hem vooral als ik denk aan de dingen die hij nooit heeft kunnen doen. Als ik mijn dochter Isa een ijsje zie eten, moet ik soms ineens huilen omdat Daan nooit de kans heeft gekregen om een ijsje te proeven.”

“Bij mij is dat anders”, zegt Stefan. “De eerste twee jaar leefde ik in een soort trance. De eerste keer dat ik besefte dat Ryan dood was, was toen ik achter zijn witte kistje liep. Maar vandaag kan datzelfde besef me nog even hard overvallen, zoals toen ik de kinderen ging halen op hun laatste schooldag. Dan zie ik hen uit de schoolpoort komen en denk ik aan Ryan die daar niet meer buitenwandelt.

“ Vlak voor het proces heb ik ook een heel zware periode gehad. Ik heb me toen drie maanden opgesloten om me voor te bereiden. Ik ben in die weken letterlijk met niets anders bezig geweest. Na het proces zal hij het kunnen loslaten, dachten de mensen. Maar dat was niet zo. Zoiets kun je niet loslaten. Ik kan maar niet begrijpen waarom zijn moeder hem heeft vermoord. Op het proces heb ik daar ook geen antwoord op gekregen. Het was zoveel simpeler geweest als hij op straat was doodgereden. Een ongeluk zou ik wel kunnen afsluiten.”

“Ook voor mij was het proces een ontgoocheling”, zegt Vivian. “Ik had ook gehoopt te begrijpen waarom Daan dood moest. Ik heb daar zelf wel mijn ideeën over: Dennis was ziekelijk jaloers. Als ik de kinderen kuste, vroeg hij waarom hij geen kus kreeg. Als ik hen in bad deed, was hij jaloers. Tijdens een politieverhoor heeft Dennis gevraagd of ik niet was vreemdgegaan en of Daan wel zijn kind was. Daar zit ik nog altijd mee. Maar in de rechtbank is daar niets over gezegd. Ik heb er alleen een man gezien met tonnen zelfmedelijden. De grootste klap kreeg ik bij de uitspraak. Dennis heeft slechts zes jaar cel gekregen voor de dood van Daan.”

‘Er was twijfel, omdat we vreesden liefde te verwarren met troost. Maar de liefde was te groot.’ 
 Beeld Franky Verdickt
‘Er was twijfel, omdat we vreesden liefde te verwarren met troost. Maar de liefde was te groot.’Beeld Franky Verdickt

Eind deze maand, op 28 juli, komt de vader van Daan vrij, nadat hij twee derde van zijn straf zal hebben uitgezeten. Voor Vivian Arets is dat veel te vroeg. “We proberen een contact- en een locatieverbod te bekomen, omdat ik hem niet meer wil zien. Ik twijfel eraan of hij me met rust zal laten. Omdat ik zo verlangde naar antwoorden, ben ik hem één keer gaan bezoeken in de Nederlandse gevangenis waar hij opgesloten zit. Daar viel ik van mijn stoel. Dennis vroeg me na het bezoek hoe het tussen ons zat. Ik stond perplex. Wat spookt er nog allemaal door zijn hoofd na vier jaar opsluiting?”

In hun huis zijn Daan en Ryan overal aanwezig. De woonkamer is versierd met foto’s en tekeningen. In de inkomhal staat een herinneringenkast met de tennisschoenen van Ryan en het blauwe brilletje dat hij altijd droeg. Ook het knuffeldoekje van Daan ligt er, naast een gipsafdruk van zijn voetjes.

Vivian: “Als een baby’tje van maar zeven weken bij je is, heb je niet zoveel herinneringen. De dag voor zijn dood zal me wel altijd bijblijven. Er hing een spiegel boven de bank, en het was de eerste keer dat hij zichzelf zag. Ik zei toen wat ik ook altijd tegen mijn andere kinderen zeg: ‘Ich ben die mama, die bent mine zoon en ik hou van dich.’ Hij lachte naar zijn spiegelbeeld en zei toen ‘ur, ur’. Alsof hij me begreep. Dat vind ik vandaag heel typisch en mooi.

“In de zeven weken dat ik Daan bij mij heb gehad, heb ik vierhonderd foto’s gemaakt die ik allemaal koester. Ik draag zijn as in een ring om mijn vinger die ik met kerst van Stefan heb gekregen. Zijn bedje staat nog altijd boven. Zijn kleertjes – hij is nooit groter geworden dan maatje 56 – bewaar ik in een koffertje. Ik heb zelfs een zakje met een plaspampertje bijgehouden. Dat tastbare is voor mij heel belangrijk. Het is het enige wat ik nog van hem heb.”

Stefan: “Ik heb een fotootje van Ryan in een hangertje laten drukken dat ik rond mijn hals draag en een tatoeage op mijn arm. Zijn as bewaar ik thuis: ik zou het niet kunnen verdragen als ik ze zou verliezen. Ik wil mijn zoon niet nog eens kwijt. Met die foto’s heb ik hetzelfde: neem ze weg, en je neemt alles weg.”

“Hij was vrolijk, slim”, antwoordt Stefan op de vraag wie Ryan was. Hij stopt om buiten een sigaret te gaan roken. “Ik kan het niet vatten in woorden”, zegt hij als hij terugkomt. “Toen Ryan stierf heb ik me aangesloten bij de ouders van Vermoorde Kinderen. Daar haal ik veel steun uit, ook zonder iets te zeggen. Een blik is daar genoeg om te begrijpen waar je mee zit.”

null Beeld Franky Verdickt
Beeld Franky Verdickt

Wat betekent dood zijn voor hen? “Vroeger dacht ik dat dan het licht gewoon uitging. Maar sinds Daan gestorven is, weet ik dat er meer moet zijn”, zegt Vivian. “Ik ben er zeker van dat onze kinderen nog ergens zijn. Soms heb ik het gevoel dat Daan me tekens geeft. Sinds zijn dood vind ik overal vlindertjes. Ik heb bijvoorbeeld een houten vlinder die me geluk brengt. Toen ik ons huis verkocht, viel het vlindertje op de grond. Toen ik voor het eerst koffie ging drinken met Stefan, viel het uit mijn handtas. Alsof Daan toen zijn zege gaf.”

“Ik ben daar veel rationeler in ”, zegt Stefan. “Maar ik ben er wel van overtuigd dat we elkaar ooit zullen terugzien. Dat is voor mij genoeg.”

Terwijl we aan tafel zitten, kijken Nick en Isa in de zetel naar een show van K3. Vrolijke kinderliedjes gaan hier hand in hand met verdriet. “Isa was pas één jaar toen Daan stierf”, vertelt haar moeder. “Ze was erbij en dat heeft haar getekend. Na de dood van Daan is ze heel lang bang geweest voor mannen. Aan het begin van onze relatie moest ze niets weten van Stefan, maar dat is nu beter. Ze zegt zelfs papa tegen hem. Ze heeft nog nog geen vragen gesteld over haar biologische papa in de gevangenis, maar die dag zal komen. Ik denk daar vaak aan.”

“Het is niet alleen het verlies van de kinderen”, zegt Stefan. “Het is een emmer die we meedragen. Vivian heeft zelf ook heel veel meegemaakt met haar ex. Ze moet dat nog verwerken. Er is ook nog een vader van Nick, die op dit moment geen interesse in hem toont. Onlangs heeft Vivian de volledige voogdij over hem gekregen, maar dat juridische getouwtrek vraagt heel veel van ons, ook financieel. Tot op vandaag hebben we nog geen schadevergoeding gekregen, maar Vivian sleept wel schulden mee, vooral door de hoge advocatenkosten. De papierwinkel die bij zulke rechtszaken komt kijken, is enorm. Er hangt ons veel boven het hoofd, maar in eerste instantie zijn we nu bezig met de vrijlating van Dennis.”

Is er ook ruimte om te genieten van hun gezin? “Er is meer dan onze gezamenlijke pijn”, antwoordt Stefan. “Ik denk dat wij ook een goed koppel zouden zijn geweest als we elkaar in andere omstandigheden hadden ontmoet. We gaan regelmatig naar optredens en ook soms op citytrip. Dat is plezierig, maar ik heb geleerd om niet te veel in één keer te willen. Ik leef dag per dag, en dan zien we wel waar we uitkomen.”

“Ik durf weer naar de toekomst te kijken”, zegt zijn vriendin. “Ik zou heel graag trouwen met Stefan, maar we moeten eerst ons leven op orde krijgen. Dat we opnieuw geluk gevonden hebben bij elkaar, is tegelijk onze sterkte en onze zwakte.”

Stefan: “Je kind verliezen is één ding, maar dat de persoon van wie je zo gehouden hebt verantwoordelijk is voor de dood van dat kind, dat is niet te bevatten. Je vertrouwen wordt helemaal gekraakt. Daardoor voel ik me vandaag soms geremd in onze relatie. Toch ben ik vooral heel blij dat ik Vivian heb leren kennen. Ik ben een familiemens. Ik denk niet dat ik met iemand anders nog een gezin had kunnen vormen.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234