Zondag 18/04/2021

'Ik kan Ann Christy nog steeds niet uit mijn leven wegdenken'

Hoop, doorzettingsvermogen en haar huidige liefde. Mary Boduin heeft veel aan Ann Christy te danken. 'Zij was een beetje mijn oudere zus, hoewel ze jonger was', zegt de schrijfster van Belpop-klassiekers als 'Dag vreemde man' en 'Gelukkig zijn'.

Mary Boduin is ziek, geweest. "Een galcrisis." Maar nu is weg wat te veel is, geen stress aan het lijf. In de schaduwrijke achtertuin van Asse wuift ze naar het leven. De drie klokken in het huis wijzen elk een verschillend uur aan. Mary Boduin vertoeft in een eigen tijdzone. Goedlachs giet ze koffie in een bolle kop.

Ze zegt: "25 jaar woon ik hier al, langer dan in mijn ouderlijk huis. In Brussel heb ik ook 25 gewoond, op 23 verschillende plekken. Ach jongen, ik heb zoveel verschillende periodes gekend in mijn leven. Zoals iedereen, zeker."

En gezwind vertelt ze. Over haar geboorte in Rotterdam in volle oorlog, de allereerste koe die ze aanraakte, haar verhuis naar Brussel. Haar bijrol in een film van Louis De Funès. Vertaalwerk, en copywriting. En haar tienjarig bestand in de KVS. Haar bedding, noemt ze het. "Maar ook veel zwarte sneeuw gezien, toen. Gelukkig heb ik een opgewekt karakter. Ja, ik kan best diep gaan, anders had ik bepaalde teksten niet kunnen schrijven, maar ik ben er ook van overtuigd dat vanachter de grijze wolken altijd wel een straaltje zon tevoorschijn zal komen."

Maandag verschijnt Boduin op Canvas. In Belpop blikt ze op een van de meest ingrijpende periodes uit haar leven terug. Het hoofdstuk-Ann Christy. Als auteur van 'Dag vreemde man' en 'Gelukkig zijn' kan Boduins aandeel in Christy's glorie moeilijk onderschat worden.

'Je boek, je krant, je sigaret. Je warmen sloffen naast ons bed. En je pleziertjes eens per week. De pijn wanneer je me ontweek'

De zinnen zijn iconisch, intussen. In het collectieve geheugen verankerd. In de taal verstild.

Boduin: "Ik heb altijd al een groot taalplezier gekend. En in mijn tijd als actrice bij de KVS ben ik steeds meer poëzie beginnen schrijven. Ik gebruikte in mijn teksten heel andere beelden dan men toen gewoon was. Humo heeft ooit geschreven: 'Als Mary Boduin nu eens woorden als sarcofaag zou weglaten, dan zou ze een van de beste tekstschrijvers van het land kunnen worden.' Dat vond ik wel leuk. Voor een tekst als 'Dag vreemde man' waren velen in '70 nog niet klaar. Maar hoe dikwijls mensen mij nu niet vertellen hoe belangrijk dat liedje voor hen is geweest."

Ook Jean Blaute, Fred Bekky, Liliane Saint-Pierre en Stijn Meuris krijgen in Belpop het woord. De voorbije jaren, echter, vloeiden de loftuitingen vanuit erg diverse hoek richting Christiane Leenaerts, want zo heette Ann Christy.

Actrice Els Dottermans, bijvoorbeeld, zei: "Die vrouw ontroert mij zo. Ze is de perfecte verklanking van het vrouwelijke leed." (uit 'De Standaard', 9 januari 2010)

De zangeres van de ingehouden hartstocht noemt men Ann Christy weleens. 'Mijn lijf doet zeer'. 'De roos'. 'Zoals een mooi verhaal'. Op toon gezette gedichten, zeemzoet met een rauwe rand. Met haar haast engelachtige aura en haar krachtige, kraakheldere stem blijft Christy ook vandaag begeesteren. 28 jaar na haar dood is ze nog steeds springlevend.

"Ann is intussen een echt icoon geworden", zegt Boduin. "Vreemd, hé? Ooit moet het toch wel eens gaan uitdijen? Maar door het succes van die liedjes voel ik mij gelukkig nog steeds heel erg met haar verbonden."

Een icoon is Boduin zelf niet. Een knooppunt in de vaderlandse muziekgeschiedenis wel. Klassiekers als 'Gelukkig zijn' en 'Dag vreemde man' staan dus op haar naam, maar ook Louis Neefs, Liliane Saint-Pierre, Anneke Soetaert, Mary Porcelijn, Sabine Tiels, en Isabelle A voorzag Boduin van refrein en couplet.

Maar nog steeds noemt ze 'Dag vreemde man' haar magnum opus. En Ann Christy een schat. De eerste kennismaking, nochtans, liet een tijd op zich wachten. "Ik had 'Dag vreemde man' al in '69 geschreven, op muziek van Will Crombé", zegt Boduin. "In twee uur stond de tekst op papier. Maar Crombé liep er niet echt warm voor, en het nummer bleef meer dan twee jaar liggen."

Tot Ann Christy het in haar repertoire opneemt, het in de zangwedstrijd Canzonissima injecteert, en de kurk van de fles schiet. Christy is een ster in het vlakke land. Boduin ontmoet haar in het Amerikaans Theater, is diep onder de indruk, en er ontstaat een warme vriendschap.

Boduin: "Toevallig bleek ook dat we vlak bij elkaar woonden. En als we verhuisden, kwamen we precies altijd drie straten van elkaar terecht. Niet dat ik bijzonder veel bij haar over de vloer kwam, maar we waren wel erg bezorgd over elkaar. Ann was eigenlijk een beetje mijn oudere zus, hoewel ze jonger was. Vier jaar. We waren wel niet echt complementair. Wanneer zij droevig was, werd ik ook droevig. We konden elkaar er moeilijk doorheen helpen. Uiteindelijk hebben we ook niet zo gek veel samengewerkt. Zij kon mij niet altijd even goed vinden, ik was erg moeilijk bereikbaar toen. Druk aan het leven. Of mijn telefoon was weer eens afgesloten.

Nog een citaat eerst, nu.

'Ik heb kanker van te veel te drinken. Ann heeft het gekregen door lief te zijn. Ontelbare keren heb ik haar gewaarschuwd, maar dan antwoordde ze mij telkens: 'armen en ellebogen zijn niet om mensen weg te duwen maar om te omhelzen.''

(Ann Saelens, een intussen overleden vriendin, in 'Maar ik ben Ann', een documentaire van Manu Adriaens en Cecilia Marichal uit 1994)

Medio jaren zeventig wint Christy vijf keer op rij de Humo's Pop Poll voor Beste Zangeres. Met 'Gelukkig zijn' schrijft Boduin een nieuwe Belpop-klassieker.

Niettemin blijft Christy immer bedroefd. Weet ook Boduin. Weinig gelach in haar herinneringen. "In Anns verhaal schuilt natuurlijk veel tristesse. Ze had dan wel enige beroemdheid, veel verder ging het nooit. Dé grote hit is er bij leven nooit gekomen. Als ik aan Ann terugdenk, is ze meestal erg mistroostig."

Christy voelt zich miskend, wil de pensenkermis overstijgen, maar krijgt er de kans niet toe. De draaimolen van bals en feesttenten blijft doordraaien. "Ik hoor niet echt thuis in de kleinkunst, en ik ben ook geen baljuffrouw", zegt ze in Belpop zelf. "Ik zit tussen de twee. Tja. Daar staan we dan."

Boduin: "Samen hebben we lang tegen de bierkaai gevochten. Het was toen moeilijk om de dingen te kunnen verwoorden zoals je dat echt wou. De platenfirma's zagen dikwijls niet wat Ann bedoelde, we moest niet alleen slagroom op de taart leggen, maar ook nog een kers en er dan nog een strik rond doen. En zo sterk dat kleine vrouwtje op het podium overkwam, zo machteloos was Ann soms in het echte leven. Maar ach, het was een schat."

Een laatste citaat nog, zoals het hoort uit de mond van Ann Christy zelf.

'Ik denk dat ik altijd zal blijven zingen. Tot ik een oud vrouwtje ben, misschien. Ik weet het niet.'

(in 'Bilateraal' uit 1975, ook te zien in 'Belpop' maandag)

Zingen is Ann Christy altijd blijven doen. Een oud vrouwtje is ze nooit geworden. Baarmoederhalskanker. Gestorven op 7 augustus 1984, net geen 39 geworden.

"In het ziekenhuis ben ik Ann niet meer gaan opzoeken", zegt Boduin. "Maar ik weet dat ze de laatste maanden van haar leven erg hoopvol is gebleven. Ze was er echt van overtuigd dat het wel weer goed zou komen. Heel mooi van haar."

Hoop. Het is wat Boduin uitstraalt. Het is ook wat Ann Christy heeft aangereikt. En moed. Doorzettingsvermogen, ook.

"Dat had zij allemaal heel erg in haar, en dat heeft ze ook op mij overgezet", besluit Boduin. "Zelfs mijn huidige vriendin heb ik eigenlijk aan Ann te danken. Ik heb haar leren kennen op de allereerste herdenking ter ere van Ann, vijftien jaar geleden ondertussen. Dus, neen, ik kan Ann nog steeds niet uit mijn leven wegdenken."

Belpop over Ann Christy, maandag om 20.40u op Canvas.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234