Woensdag 30/09/2020

‘Ik hou van dromen en dolen’

Dat muis en muze perfect samenhuizen, bewijst hiphopproducer Brian Burton. Onder zijn alias Danger Mouse vormt hij één helft van Gnarls Barkley, DANGERDOOM en Broken Bells. Daarnaast schreef hij moderne popgeschiedenis met The Grey Album, waarop Jay-Z het aanlegt met de Beatles in een mash-up. En als producer maakt dit Gevaarlijke Knaagdier al jaren het mooie weer: vraag maar aan Gorillaz, Beck, The Black Keys, The Rapture of Sparklehorse.

Hiphopproducer Brian Burton, alias Danger Mouse, over David Lynch, Sparklehorse en Vic Chesnutt

Met Sparklehorse sloeg hij ook de handen in elkaar op Dark Night of the Soul (DNotS). Aangezien frontman Mark Linkous diezelfde hand begin maart aan zichzelf sloeg, moet je deze plaat dan ook deels beschouwen als zijn testament.

De opnames met Linkous liepen evenwel niet van een leien dakje, vertelt Burton vandaag. “Een muis en een paard zijn onmogelijke tafelgenoten, dat had ik kunnen weten”, grinnikt hij. “Maar we schoven David Lynch en een hoop gastzangers mee aan de dis, en het werd gelukkig nog een hoogst interessante lijdensweg.”

Over de opnames wijdt Burton straks zelf uit, maar ook de release van DNotS ging niet over rozen. Pour la petite histoire spoelen we terug naar mei 2009. Toen bracht Danger Mouse een honderd pagina’s tellend fotoboek van David Lynch uit, vergezeld van een blanco schijf: “For legal reasons, enclosed CD contains no music. Use it as you will”, stond daarop te lezen.

Het was Burtons revanche op platenfirma EMI, die door een zakelijk dispuut DNotS niet uitbracht. Aangezien de muziek sowieso al gelekt was op het net, voorzag Danger Mouse de fans dan maar zélf van een geluidsdrager. Luttele dagen voor Linkous’ dood kwamen EMI en de wereldvermaarde producer echter toch tot een overeenkomst: daardoor ziet de plaat vandaag pas officieel het daglicht.

“Blij dat dit achter de rug is”, verzucht Burton. “Want ik vond het erg genant voor alle gastzangers die hun energie staken in onze plaat. Iggy Pop, Frank Black, Suzanne Vega of Vic Chesnutt: dat zijn geen mensen die je nodeloos aan het lijntje wilt houden.”

Heeft Dark Night een andere betekenis voor je gekregen, met de zelfmoord van Mark Linkous en Vic Chesnutt in gedachten?

Burton: “Dit was hoe dan ook een van de donkerste projecten waar ik me ooit in stortte. Hun tragische dood veranderde dus weinig aan de teneur van de songs voor mij. Ik moet trouwens bekennen dat ik alleen in tranen aan Mark denk wanneer ik Wayne (Coyne van Flaming Lips, GVA) ‘Revenge’ hoor zingen.”

Hoezo?

“Wayne zingt het zo gevoelig dat mijn hart elke keer weer verschrompelt tot een erwtje. Bovendien doet de song me ook spontaan terugdenken aan de vreugde die Mark en ik deelden toen we Wayne voor het eerst op band hoorden. We waren zo gelukkig, toen. Alle puzzelstukken leken gelegd.”

Misschien is het een spookbeeld, maar ik hoor de dood vaak rondwaren op deze plaat: bij de omineuze doodsklokken in ‘Grim Augury’ bijvoorbeeld, waarin Linkous en Chesnutt een hoofdrol spelen.

“Natuurlijk is de dood sterk aanwezig op DNotS. Maar waar is de dood niet sterk aanwezig? (stilte) Ik begrijp wel dat het voor buitenstaanders moeilijk is om abstractie te maken van de dood op deze plaat, gezien de omstandigheden… Maar weet je, mensen vergeten soms dat artiesten méér zijn dan het verhaal dat ze vertellen in hun kunst. Daarom lijkt praten over hun zelfmoord ook zo respectloos. Dat recht komt me niet toe: hun kwelgeesten waren de mijne niet.”

Hoe herinner jij je Linkous?

“Als mens was Mark een schat, al was het van meet af aan duidelijk dat hij gebukt ging onder z’n depressies. Daar viel hij mensen echter nooit mee lastig: alleen in z’n songs hoorde je die wanhoop. In de studio botste het dan weer vaker met hem. Ik ben een snelle werker, terwijl Mark liever langer deed over elke beslissing. (lacht) Voor hem ging deze plaat te vlug. Onze collaboratie was niet eenvoudig, maar het loonde gelukkig de moeite.”

Regisseur David Lynch zong ook op deze plaat, maar zijn belangrijkste bijdrage is ongetwijfeld het bizarre artwork. Kreeg hij de vrije teugel?

“(lacht) Had je dat nog niet door? David wou trouwens alleen werken aan de visuals als hij mocht meezingen op onze plaat. Het was als grap bedoeld, maar ik had ’m al eens horen zingen in zijn eigen film Inland Empire, en dat klonk écht goed. Daarom mocht hij ‘Star Eyes (I Can’t Catch It)’ en ‘Dark Night of the Soul’ brengen. In feite wilde ik Lynch als clipregisseur inhuren. Maar ik wist dat hij daar geen tijd voor had. Of geen tijd voor wilde vrijmaken, dat laat ik in het midden.”

Gaf hij uitleg bij zijn foto’s?

“Soms vertelde hij me een halfuur lang waarom hij een gigantisch hoofd op de keukentafel wou, maar veel wijzer werd ik er nooit van (lacht). Wat me vooral aansprak, was dat hij zich helemaal liet inspireren door de songs. Te weinig mensen delen zijn voorliefde voor mysterie, abstracte humor en wilde dromen, terwijl ik dat net zo geniaal vind aan hem. Ach, mensen verdwalen gewoon niet graag. Ik wél. Ik hou van dolen en dromen: je moet geen vat krijgen op het leven of kunst, je moet beide ondergaan. Daarin hebben we elkaar gevonden.”

Heb je altijd een sparring partner nodig? In haast al je projecten vorm je een duo, viel me op.

“Eerlijk? Daar sta ik nu pas bij stil. Misschien klopt je theorie en heb ik een tegenpool nodig. Maar ik geloof net zo goed in de uitleg die Dan (Auerbach van Black Keys, GVA) me gaf: ik ben een filter. Overbodige details hou ik tegen, de parels van anderen ontdek ik en poets ik op.”

Volgende maand speel je met Broken Bells op Pukkelpop. Waarom zien we zo’n workaholic als jij zo zelden op een podium?

“Euh, ik kom niet graag buiten. En bovendien is zo’n tour een heksenklus. Toch voor mij: alles moet tot in de puntjes kloppen op het podium. Maar àls het verhaal af is, ben ik de koning te rijk. Ik herinner me bijvoorbeeld dat ik met Gnarls Barkley op Pukkelpop speelde in jullie land. Aan dat concert én aan het festival hou ik erg goede herinneringen over. We waren toen écht op dreef, niet? (lacht) Het publiek ook trouwens.”

Wanneer komt er een nieuwe Gnarls Barkley aan?

“Thomas (Calloway alias Cee-Lo, GVA) en ik praten er wel vaker over, maar euh... daar blijft het tot dusver bij.”

Een laatste vraag dan: wat beschouw je ondertussen als je grootste verwezenlijking als producer en songsmid?

“(lange stilte) Zonder flauw te doen: er schiet me écht niets door het hoofd. Moet ik me nu zorgen maken? (lacht) Ik ben toch wel al even bezig, hè? Ach, verzin zelf maar iets.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234