Woensdag 05/08/2020

'Ik hoop dat er geen doden

Dirty Pretty Things toont leven na The Libertines

vallen'

The Libertines waren een hype, vooral vanwege Pete Doherty's escapades. Minder bekend is het verhaal van diens handlanger Carl Barât, die stilletjes broedde op een eigen groep. Met zijn debuut Waterloo to Anywhere is Dirty Pretty Things de rechtmatige kroonpretendent van The Libertines.

Door Gunter Van Assche

Brussel l Laat Doherty's Babyshambles voor wat ze zijn. Als die laatste het vooral van drugsperikelen moest hebben, maakt zijn handlanger Carl Barât met Dirty Pretty Things duidelijk dat de muziek primeert. Hoewel, als we Barât ontmoeten, ziet hij er even verfomfaaid uit als zijn oude kompaan. De nacht ervoor heeft de zanger het op een zuipen gezet in Brussel. 'Brussel leek net op Fear and Loathing in Las Vegas. Jullie zijn niet goed bij jullie hoofd.'

Dat zeg jij, Carl Barât, van de veelbesproken The Libertines.

"Ach man, er werden meer leugens verteld dan ik zelf kan verzinnen. Onlangs schreef een muziekblad dat ik een optreden met Dirty Pretty Things niet wou beginnen vooraleer Courtney Love er was. Dat soort onzin gelooft iedereen dan. Wil je weten wat er echt gebeurd is? Ik had een vreselijke migraine, waardoor ik niet eens kon spreken, laat staan zingen. Weet je, van mij wordt verwacht dat ik even ongenaakbaar als Superman ben, anders ben ik automatisch 'die andere verwaande junkie van the Libertines'."

Gaan songs als 'The Enemy' of 'Blood Thirsty Bastards' over iedereen die op de loer ligt tot je het inderdaad verknoeit?

"Ja. Hoewel... Die songs zijn opgedragen aan iedereen en niemand. Als je in de muziekbusiness stapt, of in om het even welke business, maak je onderweg niet veel vrienden. Toen het slecht begon te gaan met Pete voelde ik ineens al die luizen in onze pels. Persmuskieten, platenfirma's die een graantje willen meepikken, mensen die zich voorstellen als vrienden om dan een mes in je rug te planten...

"(zucht) Als ik op voorhand had geweten wat voor flauwekul je over je heen krijgt, zou ik nooit muzikant zijn geworden."

Wat houdt je tegen om als kluizenaar te gaan leven?

"Dat advies zou ik volgen, als ik niet verslaafd was aan mijn leven: muziek is het enige waar ik geen mislukkeling in ben. Bedenk dat je tegen de man spreekt die uit noodzaak bijna zijn kont had verkocht aan flikkers (Doherty en Barât schreven zich ooit in als rent boys, jongens die hun lichaam verkopen aan homo's op jaren, GVA)"

Ben je teleurgesteld in Pete?

"Nee. Hij is degene die teleurgesteld in zichzelf moet zijn. Dat zal ooit ook gebeuren. Ik hoop dat Pete zichzelf zo gaat haten dat hij daarna alle vuiligheid in zijn leven afzweert. Intussen hou ik me niet meer bezig met hem. Ik hoop alleen dat er geen doden zullen vallen. (stilte)"

Staat de deur weer open als hij afkickt?

"(nors) Die situatie stelt zich gewoonweg niet. Ik héb nu mijn eigen groep, herinner je het je nog? En hij ook trouwens, naar het schijnt. Je weet wel, Baby-dinges."

Babyshambles dus. Heb je de plaat al gehoord?

"Nee. Waarom?"

Euh, zomaar. Soit. We lazen intussen meer over Pete dan we willen. Maar wat heeft roem eigenlijk met jou gedaan?

"Ik heb mezelf ook even laten meedrijven op de golven van het succes, maar ik wist wel steeds waar de grens lag. Ik danste met de duivel, maar nooit zolang dat ik er iets aan overhield. Bij Pete werd het steeds erger, hij kende geen maat. Dat had ook zijn voordelen, muzikaal dan. Er was een tijd dat hij fantastische ideeën had."

Er werd weleens gezegd dat Pete de songs schreef en jij ze verfraaide. Maar als ik Babyshambles en Dirty Pretty Things naast elkaar leg, lijkt dat niet te kloppen.

"Ik denk dat deze plaat wel bewijst dat ik de meeste songs schreef. Pete deed altijd minder, hij heeft de concentratie van een peuter. Ik ben daarom ook blij dat zoveel mensen enthousiast reageren op Waterloo to Anywhere. Onlangs besefte ik pas dat ik de competitie aanga met het verleden van The Libertines, een groep die volgens velen legendarisch was. Maar ik vind deze songs minstens even goed."

Is 'Last of the Small Time Playboys' eigenlijk een knipoog naar Morrissey?

"Ik kende zijn 'Last of the Famous International Playboys' niet eens. Eigenlijk is de titel een sneer naar alle Burberrydragende sukkels, wie het ontbreekt aan een minimum van eigenzinnigheid. Als je in de kleinere steden rond Londen verdwaalt, merk je dat al die kerels eigenlijk in een soort uniform lopen. Individualiteit is verloren aan hen. Maar ik vrees dat ik niet een van hen zal bekeren: ik zie hen nooit op onze concerten. Waarschijnlijk denken ze nog veel ergere dingen over mij. (lacht)"

Waterloo to Anywhere verschijnt op 5 mei bij Universal

'Van mij wordt verwacht dat ik even ongenaakbaar als Superman ben. Zo niet ben ik automatisch 'die andere verwaande junkie van The Libertines'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234