Maandag 12/04/2021

Ik hoef geen meisjesidool te zijn

Paolo Nutini heeft alles tegen wanneer het om street credibility gaat. De Schotse zanger is nog jong, beschikt over het soort looks waarmee hij zo in een boysband zou kunnen en op de koop toe zit hij onder dak bij een grote platenfirma. Maar desondanks bracht Nutini eerder dit jaar met ‘Sunny Side Up’ een van de beste soulcd’s van het jaar uit en bewees hij afgelopen zomer op Pukkelpop dat hij ook als performer zijn vak kent. ‘Het interesseert me niet dat er meisjes zijn die mijn posters aan hun slaapkamermuur hebben hangen.’

Het eerste wat opvalt wanneer je met Paolo Nutini (22) praat, is zijn loodzware Schotse accent dat hem bij momenten haast onverstaanbaar maakt. Het tempo waarop hij zijn zinnen maakt is aan de lijzige kant, en haast iedere zin eindigt op ‘man’, waardoor er een informele toon ontstaat die je doorgaans pas krijgt wanneer je na een lange, slopende dag ’s nachts doorzakt op café. Het lijkt bijna ondenkbaar dat deze boy next door dezelfde is als degene die Sunny Side Up heeft gemaakt, een eclectische cd die net zoveel voeling heeft met de zweterige Memphissoul van Otis Redding als met klassiek singer/songwriter materiaal en zelfs Schotse folk. Die veelheid aan stijlen worden door de grofkorrelige stem van Nutini, je zou zweren dat er een stokoude zwarte achter de microfoon staat, tot één geheel versmeden.“Zingen is altijd een natuurlijk proces geweest”, zegt hij. “Eigenlijk had mijn vader gewild dat ik op termijn zijn fish & chips-zaak zou overnemen, maar ik had al snel in de gaten dat mensen met grote ogen stonden toe te kijken wanneer ik aan het zingen was. Op die manier ben ik ook ontdekt, trouwens. Ik moest op een radioshow voor iemand anders invallen, en toevallig stond de man die inmiddels mijn manager is ook in de zaal.” Waar die onwaarschijnlijke stem vandaan komt weet Nutini niet. “Ik heb wel eens een paar zanglessen genomen, maar voor zover ik al over techniek beschik, is die aangeboren.”Rollo, de broer van Dido en de man achter het succes van Faithless, bleek ook onder de indruk van de jonge Nutini en de twee namen zelfs samen een cd op. “Het leek me een geweldig idee en het is een leerrijk proces geweest. Maar uiteindelijk heb ik me ertegen verzet dat die plaat ook werd uitgebracht. Alles wat ik deed werd weggecijferd, en mijn stem verzoop tussen de elektronica.”Nutini werd uiteindelijk vastgelegd door Atlantic, het legendarische soullabel waar ondermeer Aretha Franklin, Mose Allison, Solomon Burke en Ray Charles geschiedenis schreven. Drie jaar geleden debuteerde hij met These Streets, op commercieel vlak meteen een doorslaand succes, al had Nutini ook daar moeite met de manier waarop hij naar de buitenwereld toe geprofileerd werd.“Ze wilden me in hetzelfde hokje stoppen als James Morrison en James Blunt. Plots werden de eerste rijen bij mijn concerten ingenomen door krijsende tienermeisjes. Niks op tegen - ik maak muziek voor iedereen - maar het is niet meteen een voordeel als je als artiest au sérieux genomen wil worden. Het is me altijd om expressie te doen geweest. Ik wil iets positiefs uitdrukken. En goed: op de eerste cd moest ik mijn eigen identiteit nog een beetje zoeken, maar nu denk ik dat ik mijn sound gevonden heb. Het is me er nooit om te doen geweest om hits te scoren en een popster te worden, dat interesseert me allemaal niet. Ik wil de muziek maken die in me zit, ongeacht of die de grote massa aanspreekt. Liever een klein en geïnteresseerd publiek dan een vol stadion waar de mensen alleen een kaartje hebben gekocht omdat ze een leuk clipje van me hebben gezien. Zelf ga ik ook op zoek naar muziek die me raakt. En dat kan zowel oude soul zijn als de eerste cd van Bon Iver.”Om zijn standpunt kracht bij te zetten tourde Nutini na zijn eerste cd haast twee jaar onafgebroken de wereld rond. Eerst in kleine clubs, dan op festivals en uiteindelijk in het voorprogramma van The Rolling Stones. Het eerste échte hoogtepunt kwam er toen hij - geruggesteund door Bill Wymans Rhythm Kings - mocht openen voor het nu al legendarische reünieconcert van Led Zeppelin in de Londense O2 Arena. “Eigenlijk geneerde ik me een beetje om met al die namen op dezelfde affiche te staan, maar Led Zeppelin was geweldig en ik heb me die avond een paar keer in de armen moeten knijpen om mezelf te overtuigen dat het allemaal wel echt was. Dat hele concert werd georganiseerd ter nagedachtenis van Ahmet Ertegun, de oprichter van Atlantic. Ik ben zowat de laatste act die hij getekend heeft voor hij stierf.”Nutini ondervond al snel dat niets zonder Ertegun nog hetzelfde was. “Toen ik Sunny Side Up voor het eerst aan de mensen van de platenfirma liet horen, trokken ze bleek weg. Ze noemden het commerciële zelfmoord, vonden dat er geen singles op stonden en probeerden me zover te krijgen om de plaat te hermixen zodat ze makkelijker op de radio kon. Anders, beweerden ze, zou mijn carrière door een donkere tunnel gaan waar het einde nog niet meteen van in zicht was. Alleen: ik maak geen muziek voor radiomakers. Ik doe het voor mezelf. Omdat ik dat plezierig vind. En voor het publiek.”Dat publiek blijkt aanzienlijk groter dan gedacht. Sunny Side Up kwam in Groot-Brittannië op één binnen en is sindsdien, ook in de rest van de wereld, gestaag blijven verkopen. “Ik kan niet ontkennen dat me dat plezier doet, man” zegt Nutini terwijl hij nog een biertje neemt. “Daar zit het verschil natuurlijk. Platenfirma’s willen in de eerste plaats niemand voor het hoofd stoten, houden altijd de grootste gemeenschappelijke deler voor ogen. Maar ik hou van echte, authentieke muziek. Het had me sterk geleken mocht ik de enige zijn geweest.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234