Donderdag 21/11/2019

Amaryllis

"Ik heb mijn eigen stem gevonden"

Beeld Jonas Lampens

Voor Amaryllis Uitterlinden (30) was 2014 een bewogen jaar. Ze stopte met zingen bij Piet Goddaer, ging reizen en debuteert nu als filmactrice in Brabançonne. "Internationaal doorbreken is niet langer een doel op zich. Mijn leven komt op één, mijn carrière op twee."

Amaryllis Uitterlinden is dertig: een mooie leeftijd om de balans op te maken. Op de pols van de rechterarm van de actrice en singer-songwriter is een vogel getatoeëerd. Want zo voelt ze zich naast actrice: een songbird. Ook in de huid van haar beide voeten is een boodschap gekrast. Links: Wherever I Go. Rechts: There I Am. Het gaat over dicht bij jezelf blijven, vertelt ze, en leven in het nu. Uiteraard staat de tekst op de voeten. "Die zijn gegrond."

Hoe 'gegrond' ben je? Voor een buitenstaander lijk je een zondagskind dat fluitend door het leven huppelt.
"Ik ben een grote levensgenieter, maar volwassen worden is toch vooral accepteren dat alles veel tinten grijs heeft, dat niet langer alles zwart of wit is. Soms is dat besef schoon, soms doet het pijn."

Welke illusie heb je al moeten laten varen?
"Het idee dat je controle hebt over je eigen levensweg. Ik heb niet het gevoel dat ik als een popje heen en weer word geschud op de stroom van het leven, maar je kunt jezelf wel veel pijn doen als je blijft vasthouden aan de illusie van controle. Ik heb bijvoorbeeld altijd gedacht dat ik op mijn zevenentwintigste moeder zou zijn. Toen kwam en ging die leeftijd, en werd ik maar geen moeder. Ik heb mijn droom moeten loslaten, of ik was voor lange tijd ongelukkig geworden.

"Sindsdien probeer ik mezelf er elke dag aan te herinneren dat ik eigenlijk niets weet. Als dat lukt, heb ik een mooie dag gehad."

Toen ik oude interviews met je herlas, kreeg ik het beeld van een meisje dat ondanks alles in de schoonheid en de goedheid van alle dingen blijft geloven.
"Ja! Dat zal ik altijd blijven doen. Ik kan niet geloven dat mensen elkaar bewust 'den duvel' aandoen. Al heb ik de voorbije jaren wel geleerd om me soms iets zakelijker op te stellen en selectiever te zijn in welk aspect ik van mezelf toon en bij wie.

"Collega's staan niet altijd gelijk aan vrienden, dat heb ik wel ondervonden. In het begin denk je bij elke theaterproductie dat je beste vrienden met de andere acteurs bent geworden, maar dan blijkt dat je elkaar na de laatste voorstelling nooit meer terugziet. Het heeft moeite gekost, maar nu heb ik dat aanvaard."

Wanneer heb je in 2014 het hardst getwijfeld?
"Au fond ben ik geen twijfelaar. Als er iets gebeurt in mijn leven, probeer ik stappen te zetten. Maar ik heb het er lang lastig mee gehad dat mijn werk bij Ozark Henry niet te combineren bleek met 'Brabançonne'."

'Brabançonne' (een 'muzikale romantische komedie' over de strijd tussen een Vlaams en een Waals harmonieorkest, red.) wordt aangekondigd als 'een liefdesverhaal over twee jonge mensen die hun eigen stem moeten vinden'. Heb je met deze film je eigen stem gevonden?

"Ja. Niet alleen door deze film, maar door alles wat er dit jaar is gebeurd. Het was bewogen en woelig, maar dat zijn vaak de momenten waaruit je het meeste gewin haalt.

"Er is op persoonlijk vlak veel gebeurd. Ik ben gestopt bij Ozark Henry, ben gaan reizen. Ik ben aan een nieuwe soloplaat gaan schrijven, en ik heb deze film gemaakt. 2014 stond in het teken van dichter bij mezelf komen. Als ik terugblik, heb ik het gevoel dat ik nu meer leef dan vroeger."

Na de persvoorstelling van de film heb ik 'Kind of Blue' van Miles Davis gekocht.
"Echt? Geweldig. Dat kloppende hart voor muziek heeft Vincent (Bal, de regisseur, red.), en met hem de hele ploeg, er nadrukkelijk in willen gieten. Danny Elsen, de director of photography, is een trompettist. De klankman ook. Vincent is een muziekfreak. Hij zingt goed en danst als Fred Astaire. Ik ben zangeres, Arthur is muzikant. Muziek was dus enorm belangrijk bij 'Brabançonne'.

"Het is inderdaad een film die op maat van het grote publiek is gesneden, maar ik ben toch blij dat we er een tweede laag, een diepere bodem in hebben kunnen steken. 'Brabançonne' is wat ze in het Frans een comédie musicale noemen, maar dat wil niet zeggen dat het alleen maar lichtvoetig is. We hebben personages met echte emoties willen neerzetten en er zit ook drama in."

Ook op politiek vlak is er veel veranderd. Welke invloed heeft dat op je leven?
"De besparingen op cultuur hakken er wel in. Artiesten moeten tegenwoordig keihard werken om te overleven, al lijkt dat misschien niet zo. Ik ben zelfstandige en ik moet echt puzzelen om rond te komen. Natuurlijk kan ik op een dinsdag soms uitslapen, maar op een ander moment moet ik om vijf uur 's morgens op een set staan. Nee, gemakkelijk is het allemaal niet.

"Mensen beseffen steeds minder wat het belang van cultuur is in hun dagelijks leven. Onlangs had ik daarover een discussie met de vader van een goede vriendin, een zakenman die veel reist. Hij zei dat cultuur niet mag meespelen in je stemgedrag, want in een regeerovereenkomst heeft het aandeel van cultuur toch geen belang.

"'Wacht', zei ik. 'Stel dat jij morgen in je auto stapt, je radio aanzet en alleen maar ruis hoort. Vervolgens neem je het vliegtuig en in de detectiveroman die je wilt gaan lezen staan geen woorden. Je komt thuis en er is niets op tv. Dát is het aandeel van cultuur in jouw leven.' Toen besefte hij het plots al wat beter."

Wat is je grootste verdriet?
"Dat het met de liefde is zoals met Sinterklaas. Op een bepaald moment was ik zo enorm teleurgesteld in de liefde dat ik kwaad werd, net zoals toen ik de waarheid achter Sinterklaas ontdekte: 'Wie heeft ons dat wijs gemaakt? De liefde bestaat helemaal niet!' Ondertussen gaat het weer beter.

"Dat en de begrafenis van mijn grootmoeder. Ik had de muziek voorbereid en door omstandigheden kwam ik pas op het allerlaatste moment te weten dat ik de liedjes in de kerk niet kon afspelen. Hartverscheurend. Zeker omdat de pastoor dan maar van die klassieke muzak opzette, terwijl ik voor elk moment een aangepast nummer had uitgekozen. Ik heb nog nooit zo hard gehuild als toen."

Hier is een teletijdmachine. Waar vlieg je heen?
"Mag ik drie stops kiezen? Eerst naar een concert van Joni Mitchell in de jaren zeventig. Eén uur languit in het gras meeluisteren, dat zou ik geweldig vinden.

"Dan: het Baltimore van de jaren twintig. De jonge Billie Holiday werkte er in een grillrestaurant dat dag en nacht open was en kwam aan de tafeltjes zingen voor de klanten.

"Aan zo'n tafeltje zou ik weleens willen zitten, bij voorkeur 's nachts.

"En het verst dat ik zou willen teruggaan, is naar de tijd van de dino's. Lang zou ik er niet durven te blijven, maar ik zou graag eens de lucht inademen die nog niet is aangetast door industrie of welke menselijke tussenkomst ook."

Beeld KFD

Op je zestiende werd je tweede in de Grote Prijs Bart Peeters, een muziekwedstrijd op de openbare omroep. In een interview zei je toen: 'Ik heb ambitie. Ik wil internationaal doorbreken.'
"Ik ben nog steeds ambitieus, laat dat duidelijk zijn. Als ik straks een nieuwe soloplaat zou maken, is het niet mijn plan om dat voor vijftig mensen te doen. Maar internationaal doorbreken, ach... Ik heb er een beetje van kunnen proeven met Ozark Henry, omdat 'I'm Your Sacrifice' het goed heeft gedaan in Italie¿, maar het mag niet langer een doel op zichzelf zijn."

Op het inschrijvingsformulier van de Grote Prijs Bart Peeters schreef je: 'Ik ben interessant op vele gebieden.
"Echt? Hoe weet jij dat? Verschrikkelijk. (lacht)"

Wat is je grootste talent?
"Onlangs had ik het er nog over met een vriendin die loopbaancoach is. Ze zei: 'Alles vertrekt vanuit je basistalent, zoals bij iedereen. Jouw basistalent is niet acteren, zingen of schrijven. Denk eens na waarom je al die verschillende dingen doet?'

"Toen besefte ik dat mijn leven maar om e¿e¿n ding draait: verhalen vertellen. Het maakt niet uit in welke vorm, ik wil verhalen vertellen. Toen ik dat besefte, zag ik opeens veel meer jobmogelijkheden dan alleen maar acteren. Wie weet schrijf ik ooit een boek, ik zeg maar wat."

Na de Grote Prijs Bart Peeters ging je studeren aan Studio Herman Teirlinck, waar je vader op dat moment directeur was. Na een jaar hield je het voor bekeken en trok je naar Boston, voor een jazzopleiding. Wat is het grootste verschil tussen de Amaryllis van toen en die van vandaag?
"Ik ben rustiger geworden. Niet in vreugde of energie, maar in het besef dat ik niet per se een wereldster moet worden. Ik wil gewoon de rest van mijn leven bezig zijn met de dingen en de mensen van wie ik hou.

"Zolang ik er van kan leven, is het goed. Mijn leven komt nu op één, mijn carrière op twee. Ik besef dat ik zonder leven geen carrière heb. Dat is een groot verschil met vroeger. Ik besef nu dat de dingen lopen zoals ze lopen. Ik wil de boel niet langer forceren."

Je draagt de familienaam van je moeder, actrice Ilse Uitterlinden.
"Mijn ouders waren hippies. Ze wilden me de naam van mama geven, omdat ze niet begrepen waarom dat zo weinig gebeurt."

Wat heb jij wat je moeder niet heeft?
"Soms neem ik beslissingen waarvan mijn moeder denkt: 'Oei, dat zou ik nooit doen.' Maar zij heeft het pad geëffend voor mijn zus en mij. Het maakt dat ik misschien gemakkelijker volhard in mijn keuzes, omdat ik me meer gesteund voel dan zij zich ooit gesteund heeft gevoeld."

Op de Radio 1 Sessies vertelde Joost Zwegers van Novastar vorige week dat hij dankzij het nummer 'When Ye Go Away' van The Waterboys muziek is gaan maken. Wie of wat heeft jouw ogen geopend?
"Tot mijn dertiende wou ik, behalve bakker van taartjes, vooral actrice worden. Dat was natuurlijk onder invloed van mijn moeder. Ik ben als het ware geboren en opgegroeid in het theater. Ik zat constant in de coulissen. Ik was thuis in het theater. Maar op mijn dertiende hoorde ik 'Jagged Little Pill' van Alanis Morissette en daarna 'Tragic Kingdom' van No Doubt en opeens was daar het besef dat ik ook zangeres kon worden."

Wat brengt 2015?
"Momenteel ben ik nummers aan het schrijven voor mijn nieuwe soloplaat. In het voorjaar wil ik er verder aan werken, onder andere in New York omdat daar een vriend woont die drummer is. De plaat zou alle aspecten van mijn persoonlijkheid moeten verenigen.

"En ooit zou ik een film willen opnemen in Frankrijk. Niet vanuit een of andere strategie, maar omdat ik de taal fantastisch vind, de cultuur... Dat heb ik tijdens de opnamen van 'Brabançonne' nog maar eens beseft.

"Maar als ik mezelf iets zou toewensen, is het dat ik voldoende zou openstaan om de dingen die op mijn pad komen in mijn leven toe te laten. Ik ben dus zelf misschien nog het meest benieuwd naar wat de toekomst zal brengen."

Brabançonne (met Amaryllis Uitterlinden, Jos Verbist, Tom Audenaert, Liesa Naert en Koen Van Impe) draait vanaf 10 december in alle zalen.

Drie dertiger-dilemma's voor Amaryllis Uitterlinden

Spelen of zingen?
"In het diepst van mijn ziel is er geen onderscheid. Ze maken allebei deel uit van hetzelfde geheel. Gelukkig kom ik vaak in projecten terecht waar ik de twee met elkaar kan verbinden, zoals nu bij 'Brabançonne', waarin ik zowel mag acteren als zingen. Ik hoop dus dat ik nooit echt zal moeten kiezen."

Vincent Bal, de regisseur van Brabançonne, of Piet Goddaer?
"Very close call. Ik heb met beiden fantastisch samengewerkt, laat dat duidelijk zijn. Vincent en Piet hebben veel gemeenschappelijk, ze delen onder meer dezelfde beeldtaal. Maar misschien had ik bij 'Brabançonne' nog meer het gevoel dat ik zelf invloed had op het eindresultaat. Bij Ozark Henry was ik toch vooral de uitvoerende artiest."

Pippi Langkous of Joni Mitchell?
"Joni Mitchell. Als ik muziek maak, kan ik niet anders dan oprecht zijn en over mezelf zingen. Ik zou het niet anders kunnen. Net als Joni Mitchell. In haar songs vertelt zij altijd eerlijk over haar eigen leven, vaak op een hartverscheurende manier. Die gevoeligheid voor melancholie heb ik zelf ook.

"En tegelijk ben ik een beetje Pippi Langkous, maar dan in het groot. Ik heb veel energie en fantasie, mijn humor wordt niet altijd door iedereen even goed begrepen, en er steekt een stevige portie kinderlijke naïviteit in mij. Alhoewel: hoe ouder ik word, hoe moeilijker het is om die naïviteit niet kwijt te raken. Daar heb ik al veel hartpijn van gehad."

Beeld Jonas Lampens

Amaryllis Uitterlinden

-geboren in Antwerpen, 1983

- dochter van Karel Hermans, oud-directeur van Studio Herman Teirlinck, en Ilse Uitterlinden, actrice

- speelt op haar negende de hoofdrol in de musical 'Annie'

- wordt in 2000 tweede in de Grote Prijs Bart Peeters met 'Angels' van Robbie Williams

- schrijft zich in aan Studio Herman Teirlinck, maar trekt na amper één jaar naar Boston voor een jazzopleiding

- komt bij thuiskomst vooral aan de bak als actrice bij theatergezelschap FroeFroe en in de VTM-telenovelle 'Ella'

- brengt in 2009 een cd uit, 'The Beauty of it All'

- zingt van begin 2013 tot augustus 2014 bij Ozark Henry. 'I'm Your Sacrifice' wordt dé zomerhit van 2013 en ook internationaal een succes

- debuteert als filmactrice in 'Brabançonne'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234