Zondag 26/01/2020

'Ik heb me laten Dardenniseren'

De Oscar voor haar vertolking van Edith Piaf maakte van Marion Cotillard een internationale ster. Nadien liet ze het hart op hol slaan van Matthias Schoenaerts en Johnny Depp en diende ze zelfs Batman van repliek. In Deux jours, une nuit geeft ze als de arbeidster Sandra prachtig glans aan het begrip waardigheid.

Vroeger gold het dogma van de regisseursbroers Dardenne: "Niet werken met bekende acteurs is een eerste manier om het misprijzen van de toeschouwer te voorkomen." Maar sinds hun samenwerking met Cécile de France voor Le gamin au vélo - niet toevallig hun meest succesvolle film - zijn Jean-Pierre en Luc Dardenne minder streng voor zichzelf geworden.

Ze kruisten Cotillard, tussen twee liften in, in België tijdens de opnamen van De rouille et d'os, het melodrama met Schoenaerts dat de Dardennes coproduceerden. "Toen we terug naar Luik reden hebben we in de auto non-stop over haar gesproken, haar gezicht, haar blik", aldus Luc Dardenne. De liefde was wederzijds: ook Cotillard droomde ervan om met de broers samen te werken. "Hun films zijn veel meer dan eender welk etiket dat je op hun cinema plakt", zegt Cotillard (38). "Het is verschrikkelijk straffe cinema met een prachtige kijk op mensen. Le fils is een van de mooiste films die ik ooit gezien heb."

In Deux jours, une nuit heeft Cotillard zich laten "dardenniseren", zoals ze het zelf zegt. Ze verdwijnt volledig achter het personage van Sandra, een arbeidster en moeder van twee die vecht voor het behoud van haar baan. "Ik heb nog nooit moeten vechten zoals Sandra", zegt Cotillard. "Ik kan me niet met haar vergelijken.

Zomers Seraing

"Ik heb vooral veel gevechten tegen mezelf geleverd, om me te pushen om wat meer moed te hebben, om de confrontatie niet uit de weg te gaan wanneer het nodig is. Dat is een van mijn zwakke punten: ik ben bang van confrontaties. Daarmee bedoel ik niet de gewelddadige of fysieke confrontatie. Maar ik zou nooit zoals Sandra de kracht vinden om me te weren als ik in een vergelijkbare situatie verzeild zou geraken."

Sandra heeft een weekend de tijd om minstens acht van haar zestien collega's

bij de zonnepaneelfabriek Sol Wal te overtuigen om hun premie te laten schieten zodat ze haar job kan behouden. Haar huis-aan-huisbezoeken in een zomers Seraing die volgen hebben iets weg van een bokswedstrijd. Niet dat Sandra haar collega's murw slaat met verwijten of dat ze medelijden probeert los te weken. Daarvoor heeft ze te veel schroom. Het zit ook niet in haar wankele aard. Toch glijdt ze niet weg in de passiviteit.

Met de steun van haar man vecht ze terug. En hoe meer slagen ze incasseert, hoe groter haar zelfvertrouwen wordt. "Sandra vecht met een groot respect voor de persoon die tegenover haar staat", vertelt Cotillard. "Het is ook geen tegenstander maar iemand die ze moet overtuigen om iets te laten vallen. Sandra denkt dat ze zwak is en ze incasseert slagen, maar dat maakt bij haar een overlevingsinstinct los. Een woede ook. Die woede geeft haar een energie, meer kracht. En zelfs als ze wil opgeven, is er nog de onvoorwaardelijke liefde van haar man."

Dior-verkoopster

De broers Dardenne hebben de reputatie dat ze zelden tevreden zijn na enkele opnamen. Zoals een diamantbewerker geduldig een diamant tot een sieraad slijpt, zo vijlen de broers bij elke nieuwe opname wat overtolligheid weg, op zoek als ze zijn naar het juiste ritme en authenticiteit. Cotillard: "Ik houd er van om me te plooien naar de manier van werken van de regisseur. En de Dardennes werken écht op het ritme en de details. Het is een kwestie van microregeling. Dat vraagt nu eenmaal veel opnamen.

"Mij heeft dat nooit gestoord. Integendeel. Na de vijftigste of tachtigste opname werkt je eerste emotie of het register dat je bespeelt niet meer en moet je ter plaatse iets verzinnen en beroep doen op je verbeelding. Voor de opnamen had ik heel het leven van Sandra minutieus uitgewerkt, van haar kindertijd en familie tot hoe ze wandelt, ademt, kijkt en huilt. Maar door die aanpak ben ik dingen van haar blijven ontdekken. Nee, ik voelde me onmiddellijk thuis bij de Dardennes."

Vanavond op de rode loper zal Cotillard in Dior-tenue verschijnen - ze is model en muze voor het modehuis. Staat die glamour van Dior niet haaks op de sociale cinema van de Dardennes? Cotillard: "Hoe rijm je het feit dat je in een horrorfilm speelt en de hele dag vol bloed hangt met 's avonds je zoon in bed stoppen (lacht)? Ik heb een hechte band met Dior en ik kan me creatief uitleven en veel dingen exploreren. Zoals samenwerken met David Lynch of mijn idool John Cameron-Mitchell. Als ik een Dior-verkoopster was, dan had ik het niet gedaan. Voilà."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234