Woensdag 03/06/2020

Ik heb een olifantenvel gekweekt

We hebben hem de hemel in geschreven. Uitgeroepen tot man van het jaar. Zelfs afgebeeld als God, de redder van de VRT. Fast forward twee jaar later. Zijn tv-programma kreeg bakken kritiek, zijn radiozender werd een dure grap genoemd en zijn facturen werden uitgesmeerd. Terwijl, geef toe, Peter Van de Veire (38) nog altijd de beste radiomaker van het land is. ‘Plots werd ik een makkelijk en populair middel om de VRT te bashen, terwijl ik alleen maar machteloos kon toekijken’, zegt hij. Vanaf maandag is hij terug op zijn vertrouwde stek in de ochtend. Sterker dan ooit.

Peter Van de Veiretrekt ten strijde tegen iedereen die het voorbije anderhalf jaar geprobeerd heeft hem klein te krijgen

et was alsof je in de spionkop van Club Brugge staat”, vertelt Peter Van de Veire over het voorbije anderhalf jaar, toen de spits van Studio Brussel zijn team verliet om spelverdeler te worden bij MNM. “Tijdens de rust ga je een pintje drinken, je loopt verloren en voor je het weet sta je in de spionkop van Standard, met je sjaal van Club Brugge aan.”

Mooier kon Van de Veire de voorbije 24 maanden moeilijk omschrijven. Vandaag is het dag op dag twee jaar geleden dat een krant uitpakte met het nieuws dat Radio Donna zou verdwijnen, ten koste van ‘een zender rond Peter Van de Veire’. Een half jaar later schoot MNM uit de startblokken, na troubles over de naam, het logo en het ex-personeel van Donna. Nog eens zoveel maanden later volgden negatieve luistercijfers en verdween Van de Veire uit het ochtendblok omdat hij geen neen kon zeggen tegen Peter live, een tv-show met goede kijkcijfers maar lang niet altijd positieve commentaren. Toen hij terugkeerde naar de ochtend kreeg hij een nieuwe sidekick en MNM een nieuwe netmanager. Ondertussen zwaaiden politieke mediawatchers met de facturen van de zender, ook die voor de consultancy door God & Zonen, het eenmansbedrijfje van Peter Van de Veire. Eén tijdschrift publiceerde daarbij zelfs zijn adres, terwijl ze hem drie jaar eerder tot Persoon van het Jaar hadden uitgeroepen, toen zijn populariteit proporties aannam waar zelfs Bart De Wever alleen maar van kan dromen.

Van de Veire: “Er bestaat een cliché dat zegt: ‘Hoe hoger je vliegt, hoe lager je kunt vallen.’ Maar je kunt ook zeggen: ‘Hoe hoger ze jou willen zien vliegen, hoe lager ze jou naar beneden kunnen trekken.’ Het was niet realistisch meer. Ik was niet de redder van de VRT. Ik was ook God niet, ook al werd ik zo afgebeeld door Gal in een cartoon in Knack. Daarom noemde ik mijn bedrijfje ook God & Zonen, maar hoewel mijn facturen gepubliceerd werden in een intelligent tijdschrift, zagen ze daar blijkbaar de humor niet van in. Hallo? Dat was maar om te lachen, hé. Nu, toen ik die cartoon zag, wist ik: ‘Oei, vanaf nu kan het alleen maar naar beneden gaan.’”

Wat denk je als een tijdschrift jou uitroept tot Persoon van het Jaar?

Van de Veire: “Ik vond dat gek. Ik vroeg hen ook: hoe komen jullie daarbij? Ze legden me uit dat ze met een groepje mensen samenzitten. Ze maken een lijstje op en uiteindelijk beslissen ze wie het wordt. Dat geldt trouwens ook voor de mensen die kiezen welke platen op de radio worden gedraaid. Een klein groepje beslist welke nummers goed zijn. Zo relatief is dat allemaal. Let wel, je mag jezelf ook niet kapot relativeren. Ik weet wat ik kan. Ik weet waarvoor ze mij kunnen vragen. Ik weet ook wat ik waard ben. En ik weet evengoed wat ik niet kan. Op zo’n moment denken mensen niet in die termen. Ze denken alleen: ‘Oké, we gaan hem op de cover kwakken.’”

Een vergiftigd geschenk?

“Ja en neen. Zoiets streelt altijd je ego. Het is een vorm van bevestiging uit een bepaalde hoek.”

Het woord is gevallen.

“Bevestiging?”

Neen, ego.

“(lacht) Dat is perceptie, omdat ik in elk interview zeg dat ik een groot ego heb. En natuurlijk zeggen de mensen dat als je je programma’s De grote Peter Van de Veire ochtendshow en Peter live noemt. Dan denken ze: ‘Scheelt er iets, mijnheer?’ Terwijl ik dat altijd als een makkelijk middel heb gezien om vanuit mijn persoonlijkheid te vertrekken. Hoe kijk ik naar de wereld? Hoe zie ik artiesten?”

Hoe kijk je terug op de eerste maanden van MNM?

“In het begin leek het alsof ik letterlijk middenin een tsunami stond. Toch wil je ondertussen gewoon eens praten met je buurman. Ook die hoort jou dan niet meer. Dan is het beter om die tsunami te laten overwaaien. Pas daarna kun je proberen om je positief verhaal duidelijk te maken.”

Ik had het gevoel dat die tsunami niet overging.

“Er is nog altijd af en toe een bui, maar je kunt het niet blijven hebben over alle negatieve kanten van een zender. Als ik sommige politici bezig hoor, denk ik: ‘Mannen, wat willen jullie eigenlijk?’ Een zender als MNM is blijkbaar een doelwit om de VRT aan te pakken. Toevallig zelfs een zeer makkelijk en populair doelwit. Zelfs ik word dan plots een makkelijk en ideaal middel om de VRT te bashen, terwijl ik zelf machteloos stond toe te kijken. Je kunt jezelf alleen maar afvragen: ‘Waar gaat dit over?’

“Ik dacht altijd dat volksvertegenwoordigers zich zorgen maakten over het volk, maar daar ging het niet meer over. Het ging ook niet over de vraag of de kijkers, de luisteraars en de surfers tevreden waren. Het ging over politieke belangen en machtsontplooiingen, over het feit dat wij iets maken waardoor de markt verstoord wordt, dus is het beter dat dat verdwijnt. Maar zelfs als ik dat nu vertel en die politici lezen dat, dan nog zullen ze denken: ‘Peter Van de Veire slaat de bal mis, want wij dienen het volk wel.’ Ze zijn overtuigd van hun eigen gelijk. Neem nu het facturenverhaal. Ondertussen weet iedereen dat die bedragen billijk waren. Uiteindelijk besluit ook de politiek: ‘Ja, die bedragen zijn marktconform.’ Toch wordt dat achteraf gecommuniceerd op een manier waarvan men denkt: ‘Er zal wel iets aan de hand zijn.’ De enige reden is persoonlijke profilering op de rug van mensen, en op de rug van een zender.”

Zelfs je adres stond te lezen op sommige websites. Was dat er niet over?

“Ja, natuurlijk. Ik stond ervan te kijken dat dat zomaar kon. Mocht ik nu gefraudeerd of echt exuberante bedragen aangerekend hebben, dan zou ik het begrijpen. Maar ik heb gewoon gedaan wat ik op dat moment moest doen. IT’ers hebben mij gezegd: ‘Van de Veire, je hebt je in de zak laten zetten. Wij krijgen het dubbele.’”

Doet dat alles iets met een mens?

“Ik heb lang gedacht dat ik sinds mijn zesde niet meer veranderd ben en dat ik nog altijd een enthousiaste kleuter van bijna 39 ben. Maar natuurlijk verander je. Ik heb een soort olifantenvel gekweekt. Doe je dat niet, dan ga je eraan kapot. Ik heb mensen in dit vak kapot zien gaan, omdat ze zich die zaken te veel aantrokken, omdat ze niet meer konden slapen, omdat de druk te groot werd. Ik heb mijn passie als radiomaker al die tijd nooit verloren, maar zelfs al kweek je een olifantenvel, dan nog wil die olifant wel eens met rust gelaten worden.’”

Wat heb je het voorbije anderhalf jaar geleerd?

“Dat een mens tot veel in staat is en dat een groep mensen iets kan neerzetten, ook al staat de rest van de wereld te roepen dat het hen nooit zal lukken en dat het Sodom en Gomorra zal worden. Op die momenten is het belangrijk dat je jonge mensen kunt motiveren. Ze zijn tot veel in staat, als je ze maar juist benadert. Ik heb ook mensen rondom mij nodig gehad die mij motiveerden, ondanks de perceptie dat ik een einzelgänger zou zijn, iemand die alleen maar naar zijn eigen navel staart. Ik heb ook nood aan mensen die mij naar een hoger niveau tillen. En aan mensen buiten de media, want op een bepaald moment ga ik ook in foetushouding op de bank liggen, tot die mensen zeggen: ‘Word eens wakker, het is maar wat het is.’ Of: ‘Gij kunt wel nog altijd iets, gij zijt geen zero.’”

Heb je er ooit aan getwijfeld of je het nog kon?

“Ik twijfel daar elke dag aan, voor alles wat we proberen op radio of tv. Ik weet dat ik een radiostudio kan binnenstappen en dat ik makkelijk een programma kan vullen. Maar kan ik een luisteraar nog pakken? Kan ik doordringen tot in zijn hart en ziel? Kan ik hem beroeren? Kan ik hem nog altijd warm en koud maken? Met die vragen ben ik dagelijks bezig.”

Hoe ga je om met kritiek?

“Met de kritiek die je terecht vindt, ga je aan de slag. De rest moet je over je heen laten gaan. Het heeft geen zin om je constant te zitten verdedigen. Ik herinner me de grote reportagemaker Paul Jambers, die niets anders deed dan zelf repliceren op lezersbrieven. Daar moet je toch wel erg moe van worden. Ik dacht: ‘Neem dat toch eens niet zo persoonlijk.’ Iemand heeft me gemaild: ‘Als ik jou tegenkom, dan sla ik op je gezicht.’ Dan denk je toch: ‘Allez gast, waarom? Jij kent mij toch niet?’ Ik ben ervan overtuigd dat die mens niet op mijn gezicht wilde slaan, maar dat hij iets kwijt moest omdat ik in zijn ogen iets verkeerd had gedaan, zonder dat hij iets tegen mij persoonlijk had. Daar kan ik doorkijken. Er is een verschil tussen de mens Peter Van de Veire en dat wat men het product Peter Van de Veire is gaan noemen.”

Misschien was het iemand van de zovelen die het er moeilijk mee hebben dat je van Studio Brussel naar MNM bent verhuisd?

“Velen begrijpen dat niet. Het ís ook iets helemaal anders, maar het is ook een kant van mij die me niet vreemd was. Ook bij Studio Brussel was ik de breedste mens. Mijn culturele smaak is breder dan de rug van Bart De Wever, ook al heb ik die tijdens mijn puberteit vaak verdrongen. Ik was een punker en een new waver, no way dat je dan naar funk of new beat zou luisteren. Dat heb ik kunnen parkeren. Eigenlijk was MNM een logische stap.

“Het is vaak perceptie. Als ik aan mensen vraag of ze al eens een week hebben geluisterd, dan zeggen ze: ‘Ah nee, ik kan daar niet naar luisteren.’ Ik heb daar respect voor, maar het is wel jammer dat je jezelf niet durft open te stellen en iets anders dan maar meteen plat vindt, zonder dat je echt geluisterd hebt.

“Ik besef nog elke dag waarom ik die stap heb gezet. Ik kon nog een paar jaar bij Studio Brussel blijven, maar op een bepaald moment zeiden ze me: ‘We willen een nieuwe zender beginnen en we zouden het fijn vinden als jij een van de mensen wordt die daaraan wil meewerken.’ Plots ligt daar een wit blad. Daar kun je geen neen tegen zeggen.”

Zou je graag hebben dat iedereen naar jou luistert?

“(lacht) Ik denk dat iedereen in ons vak wil dat hij de hele wereld kan raken, maar zo werkt het niet. En zo hitleriaans ben ik niet ingesteld.”

Je hebt wel altijd uitgestraald: zie mij allemaal graag.

“Dat is nu eenmaal zo op radio en televisie. De puurste vorm daarvan is op een podium staan. Dan sta je daar in je blootje en komt het eropaan of de mayonaise pakt of niet. Als ze niet pakt, dan is het om te sterven. Dan hunker je naar aandacht. Dan denk je: ‘Hallo, het is de bedoeling dat je mij nu graag ziet, want ik zie jullie ook graag.’”

Zou je het er moeilijk mee hebben mocht je op een dag op een kleine zender voor 30.000 mensen moeten presenteren?

“Alleen als ik die beslissing niet zelf genomen zou hebben. Ik word er geweldig ambetant van als anderen keuzes maken voor mij. Maar in de media is het bijzonder moeilijk om te beseffen wanneer je moet stoppen. Slechts een kleine minderheid kan dat. Bij de meerderheid zegt iemand anders: ‘Het wordt tijd dat je Radio Minerva overweegt.’ (lacht)”

Ben je nu een betere radiopresentator dan toen je elk jaar werd uitgeroepen tot radiopersoonlijkheid van het jaar?

“Daar ben ik van overtuigd. Dat moet ook. Als dat niet zo zou zijn, dan moet ik ermee stoppen. Je moet de lat altijd hoger leggen. Zodra je zegt: ‘Dit is het, beter kan ik niet’, ga je achteruit.”

Velen zullen zeggen: ten tijde van de Ochtendshow op Studio Brussel was hij op zijn best.

“Wel als je het aan luisteraars van Studio Brussel vraagt. Niet als je het vraagt aan MNM-luisteraars. Van sommigen van hen hoor ik: ‘Ten tijde van Studio Brussel kon ik u niet horen. Het was veel te veel en veel te hard.’ Je zal altijd twee verhalen hebben.”

Tomas De Soete haalde op een bepaald moment meer luisteraars dan MNM in de ochtend. Dat is toch de wereld op haar kop?

“Cijfers kun je interpreteren en relativeren zoveel je wilt. Of het systeem correct verloopt, laat ik over aan de beleidsmakers. Ik wil er mezelf niet op laten afrekenen. Waar Studio Brussel nu staat en eigenlijk twee jaar geleden al stond, is een gevolg van een investering van tien jaar geleden. Toen lag die zender op zijn gat en zijn de lijnen uitgezet die vandaag hun vruchten afwerpen. Dat gebeurt nu ook bij MNM. Dat gaat niet van de ene dag op de andere. Geef ons minstens drie à vier jaar.”

Studio Brussel lijkt momenteel het winning team. Steekt het niet dat je daar geen deel meer van uitmaakt?

“Echt niet. Ik heb lang nagedacht over mijn beslissing, ik heb er ook met veel mensen over gepraat en uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt. Zodra dat is gebeurd, kun je niet meer terugkijken. Dan moet je er gewoon keihard voor gaan. Ik heb echt - eerlijk waar - nog geen seconde spijt gehad.”

Het lijkt als Raul, die tien jaar spits van de Spaanse nationale ploeg is geweest. De eerste keer dat ze hem niet meenamen, werden ze Europees kampioen en daarna ook wereldkampioen.

“Bij mij is dat anders, want ik heb het wel allemaal meegemaakt. Ik ben wereldkampioen geweest. Ik heb twee keer in dat Glazen Huis mogen zitten. Ik heb Pop Pollmedailles mogen ontvangen. Ik heb luisteraars mij horen bejubelen. Wat ik nu doe, is iets helemaal anders. En ik krijg bij MNM ook genoeg positieve impulsen om me daar goed te voelen.”

Twee jaar geleden stond je op elk zomerfestival met De Peter Van de Veire Love Show. Is dat het ijzer smeden als het heet is?

“Je krijgt dat allemaal aangeboden en je neemt het aan omdat het zo leuk is. Je amuseert je en je gaat in een soort overdrive. Het is zeer moeilijk om dan te zeggen: ‘Ik ga dat niet doen.’ Het is veeleer toegeven aan je eigen passie, in plaats van het ijzer smeden als het heet is. Maar op een bepaald moment zeggen je lichaam en hoofd: ‘Nu even niet.’ Als ik neen heb leren te zeggen, dan wel daardoor.”

Toch ga je dit najaar voor het eerst zowel de ochtend op MNM als Peter live op Eén presenteren. Zal dat geen gevolgen hebben voor je gezondheid?

“Misschien. Tijdens een vakantieperiode of een periode waarin je normaal functioneert, lijkt alles zeer haalbaar. Dan zeg ik altijd: ‘Dat zal wel lukken.’ Het lukt ook altijd, maar als je er middenin zit, besef je soms dat het echt zwaar is. Gelukkig heb ik voor zowel radio als tv twee fantastische redacties. Laat ons eind december eens kijken wat er nog van mij overblijft (lacht).”

Waarom doe je het niet eens wat rustiger? Waarom zeg je niet: ‘Sorry, mensen van Eén, maar nu doe ik alleen mijn radioprogramma’?

“Ik ben al wat rustiger geworden. Vroeger wilde ik de hele wereld vastnemen. Nu besef ik al beter dat die bol zeer groot is en dat ik maar twee handen heb. Ik ben al tevreden als ik een continent ter grootte van Amerika kan vastnemen. Ik heb het ondertussen wel geleerd om neen te zeggen. Voor sommige dingen lukt het, al blijft het moeilijk. Omstandigheden hebben me ook gedwongen. Neem nu interviews. Dit is mijn eerste gesprek sinds lang. Ik heb de aanvragen bewust geweigerd. Op een bepaald moment heb ik beslist: ‘Mensen weten ondertussen alles van mij.’ Ik had het gevoel dat ik mezelf voortdurend aan het herhalen was.”

Je nadert de veertig. Schrikt jou dat af?

“Men zegt vaak dat het leven pas begint op veertig. Ik las ook ergens dat je vanaf je vijftigste echt gelukkig wordt. Die grote vier klinkt erger dan het is. Het enige wat me afschrikt, is dat de helft van mijn leven ongeveer voorbij is, als alles goed gaat. Tegelijk volgen dan nog een pak jaren om ons te amuseren.”

Je hebt vaak gezegd: ‘Jan Hautekiet heeft zijn beste programma op zijn veertigste gemaakt.’ Zal dat voor jou ook zo zijn?

“Ik mag het hopen. Neem nu dat moment waarop we voor het eerst uit het Glazen Huis kwamen. Als dat het hoogtepunt uit je hele radioverhaal moet zijn, dan vind ik dat niet voldoende. Het was magisch en het was er boenk op, maar ik ben ervan overtuigd dat er nog plezantere dingen komen. Iedereen zou de psychologische druk moeten voelen dat het beste nog moet komen.”

Als je veertig wordt, wordt het dan geen tijd om een ernstig programma op Radio 1 te presenteren?

“Het laatste waarop je mij zult betrappen is een ernstig programma op Radio 1. Dan zie ik eerder de Lutgart Simoens in mij naar boven komen, die op zondagavond op Radio 2 een aangenaam entertainmentprogramma maakt, voor een breed publiek.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234