Dinsdag 18/05/2021

'Ik heb de magie van muziek herontdekt'

Vaderschap, huwelijksgeluk, onvoorwaardelijke liefde. Het zijn niet meteen de ingrediënten voor een woeste lap rock-'n-roll, maar je kunt er wél een fantastische soulplaat mee prepareren. Zo blijkt uit Building A Beginning, het zesde, uitstekende album van Jamie Lidell.

Jamie Lidell vertoeft graag in ons land. In een Brussels hotel bezingt hij de lof van onze hoofdstad, van Leuven ("My home away from home"), van Ten Days Off ("krankzinnig festival") en van de doorsnee Belgische muziekliefhebber. "Als Belgen feesten, blazen jullie écht het dak eraf. Zo losbandig en ontspoord dat jullie zijn. (lacht) Britten zijn toch altijd meer buttoned up. Gereserveerd. Ook al drinken Britten als idioten, ja. Dat hebben we dan weer met de Belgen gemeen. Ik weet het, jullie bier is beter, maar wij hebben best goede ale. Als ik vandaag nog in Engeland zou wonen, zou ik misschien het soort huisvader zijn dat zich knus in een sofa nestelt met een vol glas warme ale, wezenloos voor me uit mompelend: "Mmm, this might taste like piss to you but I think it's a good ale." (grinnikt)

Het woord is gevallen: het vaderschap. Lidell woont vandaag in Nashville, knus met zijn vrouw Lindsey Rome en hun zoontje Julian. De liefde voor vrouw en kind vormt het bonzende hart van de songs op de nieuwe plaat Building A Beginning. De stuiptrekkende electronica van vroeger is nergens te bekennen, evenmin horen we avant-garde- of elektrofunkpastiches. Lidell keert terug naar de wortels van de soul zoals hij ook al deed op succesplaten als Multiply en Jim. Live treedt hij op met een Afro-Amerikaanse soulband die Stax en Motown ademt. "Ik wilde iets creëren dat dieper ging", klinkt het.

Op Pukkelpop zagen we u schitteren met uw nieuwe, zwarte band, The Royal Pharaohs. Waar heeft u die geweldige groep gevonden?

"Toen ik mocht samenwerken met Pino Palladino, de bassist van D'Angelo, heeft hij me aan hun drummer Daryl Jones voorgesteld. Drummers en bassisten kénnen nu eenmaal veel mensen. Want in je eentje zitten drummen of bas spelen, is nu eenmaal heel zielig. (grijnst) Geen wonder dat bassisten zo sympathiek zijn!"

Naar verluidt sukkelde u even met een muzikale burn-out.

"Dat is sterk uitgedrukt. Ik was niet zeker of ik nog een plaat wilde maken. Eigenlijk vond ik het plezierig om samen met andere artiesten liedjes te schrijven, zoals A-Trak, Lianne La Havas, James Morrison, Janelle Monae. Héél leuk om te doen. Daardoor herontdekte ik mijn liefde voor Het Liedje. Het gestoei met catchy hooks kon me uiteindelijk niet ten volle bekoren. Leuk voor popsterren, maar voor mezelf wilde ik iets dat dieper ging. Iets superpersoonlijks. Niet: Bam! Bam! Bam! Daar heb je jouw volgende radiohit vol lekkere riffs. Nee, ik wilde mijn ziel blootleggen."

Daarom liet u uw vrouw meeschrijven aan de liedjes. In haar teksten ontleedt ze jullie relatie op een wijze die niet meteen gezellig gespreksvoer is voor aan de keukentafel. Hoe confronterend was dat?

"Goh, het is maar hoe je het bekijkt. Lindsay en ik hebben nu eenmaal een heel intense relatie. We proberen over alles te praten, ook over onaangename zaken. We are in eachothers pockets. Dus haar teksten waren niet zo verrassend voor mij. Het enige addertje onder het gras was: wíl ik die dingen eigenlijk wel zingen? Nu, de samenwerking zorgde voor een fantastische catharsis. Ik kon me zowaar excuseren voor zaken waar ik niet trots op was en tegelijk kon ik onze liefde vieren."

Wat is de grootste sterkte van uw vrouw als tekstschrijfster?

"Ze is heel direct. Probeert niet bijdehand te zijn. Ze verstopt zich niet achter slimmige woordspelletjes of flashy metaforen. Veel tekstschrijvers knijpen hem als de spotlights op hen schijnen. Je staat in je blootje. Dus je moet het aandurven om zo eerlijk te zijn. What you see is what you get. Haar teksten zijn heel vitaal, als een heldere kleur."

Heeft het vaderschap een ander soort muzikant van je gemaakt?

"Ik heb de magie van muziek herontdekt dankzij Julian. Zingen voor mijn zoontje is iets wonderbaarlijks. Het is heel anders dan praten met een kindje. Als ik zing, stopt hij waar hij mee bezig is en kijkt me recht aan. Hij wordt helemaal opgeslorpt, zoals een publiek. Vooral als ik kinderliedjes zing. Grappig om te zien hoe efficiënt zo'n liedje werkt: er zit een fijne bounce in de melodie. Ach, het is toch een mooie cyclus, niet? Ik herinner me dat mijn moeder die liedjes voor me zong. Hoe ouder je wordt, hoe cynischer, maar een kind is daar vrij van: je raakt zo gemakkelijk hun gevoelige snaar. 'Walk right back' is zo'n nieuw liedje waarin ik heb geprobeerd terug te keren naar die onschuld. Strip back all the crap. Een liedje met een hart, zo simpel is het."

Toen u acht jaar geleden met het radiovriendelijke Jim op de proppen kwam, stonden de fans van uw vroegste, experimentele werk op hun achterpoten. 'Ach, je moet in je carrière toch één keer een plaat maken die je oma leuk vindt', zei u toen. Volgens mij gaat oma deze ook goed vinden.

(lacht)"You got me. Er zijn periodes in je carrière waar je muziek maakt die veel verder reikt dan jouw oorspronkelijke doelgroep. Het is een prettig gevoel om ook een keertje niet alleen de hipsters te plezieren. Goed, deze nieuwe plaat is niet voor iedereen weggelegd. Wat verwacht je? Ik ben tweeënveertig. Ik speel geen spelletjes meer, ik probeer gewoon eerlijk te zijn. Als ik om me heen kijk, zie ik veel jonge mensen die de oudere generatie met weinig respect behandelen. 'You don't know shit, dad!', klinkt het. En dan komen ze met een nieuwe hype af: 'Thís is the new shit!' Denken die hipsters echt dat we dat zogezegde nieuwe spul nog nooit hebben gehoord? Sorry jongens, ik zie die trends van ver aankomen. Alles wordt gerecycleerd. Ik betrap me er op dat ik veel van die nieuwe trends snel doorgrond. Je zou er cynisch van worden. I don't wanna be a hater. Ik wil een fán zijn van muziek. Dus komaan, laat me krankzinnige stuff horen! Music that freaks me out! Mijn iPod staat vol knettergek spul. Industriële noise zoals Merzbow en weirde experimenten. Ik luister heus niet alleen naar Motown." (lacht)

Jamie Lidell staat vanavond in de AB, het optreden is uitverkocht.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234