Vrijdag 05/06/2020

'Ik heb de angst die met acteren gepaard gaat nodig'

Een mysterieuze vrouw, een vermoeide politiedetective en een gruwelijke moord: met die basisingrediënten kiest de spannende psychologische thriller I, Anna resoluut voor het neofilm-noirgenre. Voor de titelrol van zijn debuut kon de Britse regisseur Barnaby Southcombe rekenen op Charlotte Rampling (67), zijn eigen moeder.

Anna (rol van Charlotte Rampling) is eenzaam. Gelukkig heeft ze nog af en toe contact met haar dochter Emmy (rol van Hayley Atwell) en haar kleindochter. Als het isolement te zwaar weegt, kiest ze voor een avondje speeddaten. Van zijn kant doet politie-inspecteur Bernie Reid (rol van Gabriel Byrne) onderzoek naar de moord op een man, die met ingeslagen schedel werd aangetroffen in zijn appartement in Londen. De wegen van Anna en Bernie zullen elkaar kruisen. Strangers in the night.

De wederzijdse aantrekking tussen de twee eenzame zielen is tastbaar. Maar dan merkt Bernie dat er iets vreemd aan de hand is met het geheugen van Anna. Klampt zij zich vast aan een verre herinnering? Of probeert zij juist een verschrikkelijk trauma te verdringen?

Heeft uw zoon u makkelijk kunnen overtuigen om deze rol te aanvaarden?

Rampling: "In eerste instantie heb ik dit project afgewezen, maar dat is hij inmiddels vergeten. Heel handig! (lacht). Het was toen niet meer dan een soort samenvatting en ik was niet echt overtuigd. We hadden het er onlangs nog over en hij was oprecht verbaasd. Hij herinnerde zich dat niet meer. Maar dat is eigenlijk een goede zaak, want het betekent dat hij hoe dan ook vastbesloten was. En dat soort vastberadenheid heb je heel hard nodig, zeker als je het als regisseur wilt maken. Maar toen hij zijn scenario eindelijk klaar had, was het zo verschillend van het boek (van de Amerikaanse schrijfster Elsa Lewin, JT), dat ik het wél helemaal zag zitten."

Wat trok u aan in het personage van Anna?

"Ik ben geïnteresseerd in personages die onconventioneel zijn. Vrouwen die de algemeen aanvaarde codes, bijvoorbeeld in verband met moederschap, niet zomaar volgen, in tegenstelling tot vrouwen die denken dat het om een instinct gaat waar ze wel gevolg moéten aan geven. Of vrouwen die vinden dat het niet te combineren valt met een of andere carrière.

"Ja, als actrice ben je veel weg, maar er zijn ook periodes dat je juist veel thuis bent. Vrouwen met een vaste job zien hun kinderen overdag soms helemaal niet. Ik wou liever kinderen dan geen kinderen. Dus dan zorg je gewoon dat het werkt. Het is zoals met zoveel zaken in het leven: je doet het gewoon.

"Politieke correctheid heeft momenteel zulke proporties aangenomen dat bepaalde gedragingen of gevoelens geen enkele kans meer krijgen. Als je rookt, loop je bij wijze van spreken al kans om neergeschoten te worden. Als kunstenaars zich laten inperken door conventies of grenzen, gaat het de verkeerde kant op.

"We hebben zo gevochten voor vrijheid van meningsuiting en soms moeten we natuurlijk voorzichtig blijven, maar we willen die vrijheid wel bewaren."

Zouden bepaalde van uw controversiële films uit de jaren 70, zoals The Night Porter of Max, Mon Amour, vandaag nog steeds gemaakt kunnen worden?

"Ik denk dat er, ondanks alle politieke correctheid, nog steeds controversiële films gemaakt worden. Er zijn nog steeds filmmakers met een krachtige stem, die sommige dingen op een andere manier willen zeggen. Die films hebben vaak een klein budget en ze krijgen misschien geen wereldwijde distributie, maar ze bestáán wel en er zijn voldoende festivals waar ze vertoond worden. En soms lukt het om van daaruit een groter publiek te bereiken. Dat zal altijd wel zo blijven."

U blijft heel veel films draaien. Waar komt die gedrevenheid vandaan?

"Als ik dat niet zou doen, vrees ik dat ik zou stilvallen. Terugplooien op mezelf. Ik heb buiten mijn werk natuurlijk nog andere interesses, zoals fotografie, maar ik heb behoefte aan de angst die met het werk gepaard gaat. Elke film is telkens een stap in de wereld. Het is de angst die me uitdaagt om in beweging te blijven. Het zijn niet noodzakelijk comfortabele keuzes. Maar comfort is iets dat je moet verdienen. En dat doe je door in de wereld te stappen en moeilijke dingen te doen."

Was het moeilijk om door uw eigen zoon geregisseerd te worden, bijvoorbeeld in scènes met een nogal expliciete seksuele lading.

"Je mag het gerust de blowjobscène noemen, hoor (lacht). En dat was net op de dag dat een vriend van de familie mij en Barnaby een bezoek kwam brengen op de set! Och, in dergelijke omstandigheden maakt het niet uit dat je zoon de regisseur is. Je sluit jezelf af van alles om je heen, je maakt je geest leeg en je doet wat je moet doen. Dat heet acteren. Doen alsof. En ach, het was niet eens zo moeilijk. Het was maar een blowjob (lacht)."

In de film zien we Anna ook speeddaten. Wat vindt u zelf van dat fenomeen?

"Het lijkt me een beetje creepy. Maar het is zoals met de lotto spelen: er is altijd de kans dat je wint. Of het kan een afschuwelijke ervaring worden, zoals Anna overkomt in de film. Het is hoe dan ook een beter alternatief dan gewoon thuis te blijven of in een bar te zitten wachten. Of op je computer een virtueel gesprek te voeren.

"Ik wil mensen die aan speeddating doen niet zielig vinden. Ze zijn gewoon op zoek. En als je van een saaie job op weg naar huis bent, zal je ook wel niemand vinden op de bus of in de metro. Er lopen zo veel mensen rond in een stad, maar ze kijken niet eens naar elkaar."

Hebt u met al uw ervaring uw zoon raad kunnen geven bij het maken van zijn eerste bioscoopfilm?

"Natuurlijk niet. Ik ben actrice en dat is iets helemaal anders dan het werk van een regisseur. Ik zou niet weten wat ik hem had moeten vertellen."

Is het voor een actrice makkelijker om ouder te worden in Europese films dan in Hollywood?

"Zonder twijfel! Ik weet wel dat er vaak gezucht wordt als oudere actrices nog maar eens klagen over het gebrek aan aanbiedingen, maar in Hollywood heb je Meryl Streep, Susan Sarandon en misschien nog een paar actrices die nog aan het werk zijn, maar dan heb je het wel gehad. En zij zien er nog fantastisch uit, zonder dat ze hun gezicht helemaal hebben laten bijwerken. Maar het valt niet te vergelijken met de overvloed aan rollen die men aangeboden krijgt als jonge actrice.

"Cinema houdt nu eenmaal van jong vlees. De personages moeten sexy zijn. We moeten daar ook niet te veel over zeuren. We kunnen alleen hopen dat er af en toe nog wat rollen zijn die vrouwen laten zien terwijl ze ouder zijn geworden. Het is tenslotte een natuurlijke cyclus. Ik heb een paar jaar geleden in Brazilië een film gedraaid, namelijk Rio Sex Comedy van regisseur Jonathan Nossiter, waarin ik een beroemde plastische chirurg speel, die naar Rio gaat en daar nóg beroemder wordt door mensen te overtuigen 'not to fuck up their faces' (lacht). Ik vind zelf ook dat je met die chirurgie en al die inspuitingen voorzichtig moet omspringen. Met je gezicht dreig je ook je persoonlijkheid te verliezen. Dan kijk je in de spiegel en je herkent jezelf niet eens meer."

Het klinkt wellicht als een goedkoop compliment, maar ook oudere actrices kunnen best nog sexy zijn.

"Ja, maar dat hoeft niet noodzakelijk zo te zijn. Een beetje sexyness is nooit weg, maar met ouder worden, zijn er, net als in het echte leven, ook andere zaken die minstens even belangrijk zijn. En die belangrijker worden. In een film zal ik nog wel eens een sexy jurk dragen. Of op de rode loper bij een première, want daar draait het alleen maar om de kleren die je draagt. Maar daarbuiten loop ik veel liever rond in een broek. Dat heb ik trouwens altijd al gedaan, want dat is nu eenmaal mijn eigen stijl. En voor de herkenbaarheid is het goed dat je een eigen stijl hebt, want bij al die anderen kijken ze toch alleen maar naar de jurken."

Kijkt u zelf soms nog naar uw vroegere films?

"Ik ben niet erg nostalgisch ingesteld. Ik heb onlangs wel een kortfilm gedraaid, waarin ik mezelf speel en daarin wordt op televisie een film vertoond, waarin ik vroeger een rol heb gespeeld. Maar dan blijkt dat ik letterlijk uit die film verdwenen ben en dat mijn rol gespeeld wordt door een jongere actrice, die 'de nieuwe Charlotte Rampling' wordt genoemd. Het komt er dus eigenlijk op neer dat je uit je eigen filmografie geschrapt wordt. Beetje vreemd, toch."

Wat is de titel van die kortfilm?

"Heel toepasselijk: The End."

I, Anna, vanaf morgen in de bioscopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234