Zaterdag 25/01/2020

'Ik heb altijd gedacht: volhouden, Sven, ze zullen wel zien'

Een hoofdrol in de film Frits & Franky en samen met Damiaan De Schrijver een olijk duo in de Woestijnvis-reeks Met man en macht: het gaat goed met de carrière van Sven De Ridder (38). Eerherstel voor de man die al te lang in het hokje 'soaps, Echt Antwaarps Teater en ander volksvertier' opgesloten zat. Al wil hij dat zelf niet gezegd hebben. Sarah Theerlynck

Acteurs die geen last hebben van hun ego: ze bestaan. Sven De Ridder (38) is er zo één. Een en al vriendelijkheid en voorkomendheid, ontvangt hij ons in het café van het Echt Antwaarps Teater, het levenswerk van zijn vader Ruud De Ridder en nog steeds zijn tweede thuis. 'Hier hedde gene tijd om gepresseerd te zijn', leest een bordje aan de toog.

Vorig weekend ging de acteur hier in première met We zijn gezien in kamer 13, een blijspel van de hand van zijn vader over een koppel dat wegens een kwakkelende verbouwing noodgedwongen op hotel moet leven. Het 115de stuk van het Echt Antwaarps Teater is het. Hoeveel daarvan hij er zelf op zijn actief heeft, weet hij niet precies. "Een stuk of 80? Ik sta er niet zo bij stil."

De Ridder combineert zijn werk op de planken hier met steeds meer gesmaakte rollen op film en tv. Deadline 14/10en Met man en macht op het kleine scherm, Frits & Franky en binnenkort Jan Verheyens Het vonnis op het grote: 's mans carrière loopt op rolletjes. Maar het Echt Antwaarps Teater: dat blijft hij altijd trouw. "Ik doe het oprecht graag, blijf echt niet zomaar uit loyaliteit aan mijn vader en de andere acteurs met wie ik al jaren samenwerk. Dan hou je het niet vol en ben je ook verkeerd bezig. Ik hou van de combinatie van mijn werk voor film en tv en mijn werk hier."

'Je hebt gelijk, pa'

Met familie samenwerken is om problemen vragen, zo wil een ongeschreven wet. Hoe het komt dat het met zijn vader en hem wel werkt? "Omdat wij elkaar niet als familie zien als we met een productie bezig zijn. Dan zijn we collega's, niet vader en zoon. Toen ik een stuk jonger was, hadden we wel onze artistieke meningsverschillen. Het was mijn manier om te rebelleren tegen het vaderlijke gezag. Maar toen begon ik opeens mijn weg in de tv- en filmwereld te vinden en werd ik milder. Ik leerde andere werkomstandigheden kennen, kon opeens bij andere mensen terecht voor inspiratie. Ik kon uit de cocon breken en hoefde niet meer zo nodig tegen mijn vader in opstand komen. Ik zag in dat ik van details grote issues had gemaakt en moest toegeven dat mijn vader het al die tijd bij het rechte eind had gehad. 'Je hebt gelijk, pa': mijn god, wat hoop ik dat mijn kinderen dat later ook tegen mij gaan zeggen(lacht)."

Rest de vraag: waarom blijft hij bij het Echt Antwaarps Teater? Want: het cliché wil toch dat dat niet meer dan volksvertier biedt dat is blijven steken in de tijd toen Den bompa nog het summum van comedy was op de Vlaamse tv? De acteur zucht. "Er bestaan zo veel misverstanden over het Echt Antwaarps Teater. Dat we niet vernieuwend zouden zijn, bijvoorbeeld. Onze stukken zijn wel degelijk actueel, we houden goed in de gaten wat er leeft bij de mensen en vergroten dat uit. Die herkenbaarheid is de kern van ons succes. Als we steeds uit hetzelfde vaatje hadden getapt, hadden we vandaag echt geen 31 jaar bestaan."

"Nog een misverstand: dat ons publiek alleen maar uit oude mensen zou bestaan. Met het Echt Antwaarps Teater is het als met een gezelschapsspelletjesdoos: van 8 tot 88 (lacht). Een hele nieuwe generatie is ons aan het ontdekken. Bovendien komen zeker niet alleen Antwerpenaren naar ons kijken. Het heet dan wel Echt Antwaarps Teater, maar dat geldt enkel voor de taal die op scène gesproken wordt. Er komen mensen uit de rand van Brussel, Limburg, Nederland, noem maar op. Hoe dat komt? Simpel: het is de kracht van comedy. Mensen willen zich amuseren en wij bieden hen dat amusement. Wij zijn zo universeel als comedy maar kan zijn."

Kleine jongen, grote bek

"Comedy spelen vind ik moeilijker dan drama. Je mikt op een directe reactie en weet meteen of je gefaald hebt of niet. Als ze niet lachen, lachen ze niet. Ik was me er al vroeg van bewust dat ze om mij vaak zouden lachen. Klasgenoten vonden me grappig en al snel ging ik humor bewust gebruiken, als een verdedigingsmechanisme. Ik was al niet de grootste en humor is altijd een middel geweest om toch voor vol aanzien te worden. De klassieke kleine jongen met de grote bek, inderdaad. Is het niet fantastisch dat ik daar mijn beroep van heb kunnen maken? Da's toch het schoonste wat er is! De liefde voor het acteren is sindsdien alleen maar groter geworden. Het is echt een passie."

Wat hem aantrok aan Met man en macht, de nieuwe fictiereeks van Woestijnvis over de Vlaamse gemeentepolitiek en al haar finesses? "Eerlijk? Het feit dat ze me vroegen (lacht). Ik kreeg een telefoontje van Tom Lenaerts. Hij vertelde dat hij samen met Tom Van Dyck bezig was aan een fictiereeks en dat ze waarschijnlijk een rol hadden voor mij. Ik sprak met hen af in een Antwerps cafeetje. Ze hadden hun plakboek met ideeën en foto's bij en vertelden vol enthousiasme wat ze van plan waren. Ik moest het scenario al niet meer lezen: ik was verkocht. Waarop ze me vertelden welke acteurs al toegezegd hadden. Mannekes! Ik voelde me alsof ik voor Real Madrid gevraagd werd!

"Tijdens de eerste lezing van het scenario stond ik vol ontzag voor mijn mede-acteurs. 'Hier zit ik dan', dacht ik, 'aan tafel met mijn helden' (lacht). Gelukkig bleken mijn helden ook maar mensen. Hele lieve mensen bovendien, die de nieuwelingen met plezier op hun gemak stelden en zo meteen het ijs braken."

In de serie vormt De Ridder een duo met Damiaan De Schrijver, een van de drijvende krachten achter het alom gerespecteerde theatercollectief STAN, één van de kroonjuwelen van het gesubsidieerde theater in Vlaanderen. Een clash van twee werelden, zou je denken, en dat was het ook - maar dan wel een zeer aangename. "De samenwerking was super", zegt De Ridder. "Ik kende Damiaan voorheen niet, maar het klikte meteen. Het was leuk om het op en naast de set over onze twee werelden te hebben en gedachten uit te wisselen. Om dan allebei te moeten constateren dat er weinig professionele verschillen zijn tussen ons. Een acteur is een acteur."

Aandoenlijke loser

Meteen wil De Ridder nog een ander misverstand de wereld uit helpen. "Het is niet omdat ik aan volkstheater doe, dat ik niet volg wat er in andere theaters gebeurt. Alsof een frituuruitbater nooit op restaurant gaat of een sterrenchef nooit een pakje frieten gaat eten. En ja, vroeger werd er al eens raar gekeken als ik een theaterzaal binnenkwam, meestal door andere mensen uit het publiek. Je zag ze denken: 'Wat doet die hier?' Het heeft me nooit gefrustreerd of kwaad gemaakt. Ik heb altijd gedacht: 'Volhouden, Sven, ze zullen wel zien.'"

Maar daarover later meer. Eerst: subsidies. "Met het Echt Antwaarps Teater doen wij niet aan dat spellekemee. Bepaalde kunstvormen hebben nood aan subsidies omdat zij minder makkelijk publiek lokken. Bij ons is dat niet nodig. Het zou zelfs verkeerd zijn een laagdrempelig soort theater als het onze te subsidiëren. Als het goed is, komen de mensen. En ze komen. Punt."

De volkstheaterman in Sven De Ridder is echter maar een deel van wie hij is als acteur. Er is ook de geloofwaardige drama-acteur, de filmfreak die haast obsessief de prestaties van zijn lievelingsacteurs ontleedt, de speler die schippert tussen de lach en de traan. 23 jaar lang bleef die veelzijdigheid onderbelicht. Tot hij als Ludo Nijs, de vader van het vermiste meisje Lena, opdook in Deadline 14/10. Sindsdien volgen de mooie rollen zich in sneltempo op. Met als orgelpunt nu: de CD&V'er Sam Vosters in Met man en macht en de aandoenlijke loser Franky in Frits & Franky.

"Een personage van vlees en bloed", noemt hij die laatste, "een rol waar ik mijn tanden in kon zetten. Als Franky kon ik vele facetten van mijn kunnen tonen. De film draait niet alleen om grappen en grollen, er zit ook een gevoelig en romantisch element in. Meteen nadat ik het scenario uit had, heb ik regisseur Marc Punt gebeld. 'Dank u voor deze rol, ik zou hem heel graag spelen.'"

"My sweet revenge", noemde De Ridder zijn professioneel 'eerherstel' in Het Laatste Nieuws, maar hier, in deze bruine kroeg op deze blauwe maandag, twijfelt hij aan dat verhaal. "Ik lees mezelf in interviews en denk: 'Moa manneke toch, stop naa toch met klappen' (lacht). De waarheid is dat ik om elke rol die ik in het verleden heb gespeeld, dankbaar ben. En dat ik nooit gefrustreerd rondgelopen heb. Ik heb altijd geweten dat mijn tijd nog wel zou komen. Een carrière verloopt, net als het leven, in een golfbeweging. Het was gewoon een kwestie van wachten. Ik geloof niet in toeval. Alles heeft zijn reden. Noem me fatalistisch, noem me spiritueel, maar ik ben daar echt van overtuigd. Het geeft me ook rust, houdt mijn ambitie in balans. Ik ben nooit krampachtig op zoek gegaan naar interessante rollen. Goed ook, denk ik soms, dat ik wat heb moeten wachten. Ik weet niet hoe ik met dit onverwachte succes omgegaan zou zijn op mijn achttiende. De levenservaring, mensenkennis en realiteitszin die ik sindsdien heb opgebouwd, komen me nu goed van pas."

'Drie mannen onder één dak'

Niet dat hij op zijn achttiende niet succesvol was. Of herinnert u zich deze niet meer: Drie mannen onder één dak, entertainment uit de 'Bompa-school' dat begin jaren 90 wekelijks tot twee miljoen kijkers aan de buis gekluisterd hield. Het waren de begin- én hoogdagen van vtm en the sky was the limit. "Twee miljoen kijkers: ongelooflijk, hé", zegt De Ridder. "Dat kun je je nu niet meer voorstellen. Ik heb die krantenartikels van toen nog steeds. Zo heb ik het zwart op wit (lacht). Mijn zonen verslinden Drie mannen onder één dak nu ook. Dat vind ik zo mooi aan film en televisie: dat er overlevering is. Je laat iets blijvends na. Daarom slaat mijn hart net iets sneller voor het grote en kleine scherm dan voor de planken."

Toch, zo geeft hij toe, was hij in die succesperiode graag naar de toneelschool gegaan. "Ik heb het overwogen, maar het is er niet van gekomen. Ach, ze hadden mij wellicht toch nooit toegelaten. Toen ik in het zesde jaar Muzische Vorming zat, wilde iedereen ofwel naar Studio Herman Teirlinck ofwel naar de opleiding van Dora Van der Groen. Ik heb uiteindelijk mijn zesde jaar zelfs niet afgemaakt. Of ik daar ooit nadelen van ondervind? Ik voel wel enige scrupule tegenover mijn kinderen. Hoe ga ik hen er ooit van overtuigen hun school wel af te maken als ik dat zelf niet heb gedaan? Mijn vader had net hetzelfde probleem, alleen was hij in het vijfde middelbaar al gestopt (lacht).

"Ik heb er dikwijls aan gedacht toch nog mijn diploma te halen, maar ik vind de moed noch de goesting. Ik heb nooit geleerd hoe dat moet: leren. Zelfs een rol instuderen kan ik alleen al doende en niet aan een bureau. En dat ik dat diploma niet heb, heeft me ook gretiger gemaakt. Ik ben in veel geïnteresseerd en weet graag veel. Uiteindelijk is dat het belangrijkste."

"Ik hou vooral van film, ben echt een freak als het aankomt op filmgeschiedenis. Als ik ooit les zou geven - wat ik nog niet meteen van plan ben - dan zou ik samen met mijn studenten vooral films en tv-reeksen bekijken. Je moeten leren stelen met je ogen en je laten inspireren. Zo doe ik het ook. Als ik me voorbereid op een rol, kies ik een acteur uit die ter inspiratie kan dienen en ga ik alles wat ik van de man kan vinden opnieuw bekijken. Bij Frits & Franky was dat Danny DeVito. In veel van zijn rollen gaat hij heen en weer tussen komisch en tragisch. Elke kunstenaar wordt geïnspireerd door de kunstenaars die voor hem kwamen. Bij acteurs is dat niet anders."

'Kunstenaar': hij spreekt het woord zonder complexen uit. Al houdt hij meer van het woord 'vakman'. "Acteren is een ambacht. Zoals een beeldhouwer een beeld schept uit klei, scheppen wij met de woorden van anderen een personage. Het schoonste wat er is. Maar dat zei ik al zeker? (lacht)"

Met man en macht, elke maandag om 21.05u op VIER. Frits & Franky loopt sinds deze week in de zalen. We zijn gezien in kamer 13 loopt nog tot en met 23 maart in het Echt Antwaarps Teater.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234