Donderdag 22/10/2020

ColumnJulie Cafmeyer

Ik ga schrijven, ik ga twijfelen. Ik heb geen zin meer in vooropgestelde kaders. Laat mij maar een foute feministe zijn

Julie CafmeyerBeeld DM

Julie Cafmeyer is theatermaker en columnist.

Onlangs kreeg ik een mail van een feministische organisatie die vond dat mijn column op 9 september respectloos overkwam naar de slachtoffers van #MeToo. Ik haalde in deze column aan dat sommige slachtoffers een dader niet aanklagen omdat ze bang zijn hierdoor het leven van de dader te verwoesten. De feministische organisatie vond deze opmerking lijken op victim blaming, ik zou hierdoor mensen ontmoedigen om een klacht in te dienen.

Laat me beter uitleggen wat ik bedoelde. Ik denk dat als je verwikkeld bent in een #MeToo-zaak, je bang kan zijn om het leven van de dader te verwoesten omdat seksueel grensoverschrijdend gedrag vaak gepaard gaat met schaamte. Zelf stelde ik me na zulke incidenten de vraag: hoe graag wilde ik het? Heb ik het uitgelokt? Vond ik het spannend? Heb ik mijn vrouwelijkheid ingezet om iets te krijgen en is dat erg? Ben ik daardoor een slachtoffer of speel ik het spel mee? Geniet ik van dat spel? Of schaam ik mij dood? Of allebei?

Een andere reden om geen klacht in te dienen, is omdat je bang bent om je eigen leven te verwoesten. Sommige daders zijn onaantastbaar. Machtige leiders die grote imperiums hebben opgebouwd zodat ze simpelweg niet meer kunnen vallen. Hun product is te veel waard.

Dit alles vormen redenen om de strijd niet aan te gaan, simpelweg omdat je nog andere ambities hebt in het leven. Omdat een aanklacht tijdrovend is, reputatieschade met zich kan meebrengen, te veel gedoe. Mag ik dit niet uitspreken, uit angst om aan victim blaming te doen?

Mag ik niet zeggen dat ik geniet van mijn vrouwelijke kracht, dat ik mannen heb verleid om verder te geraken, dat ik inga op uitnodigingen van machtige mannen, dat ik speel met grenzen, dat ik daar een genot uithaal, dat ik dat soms treurig vind, dat ik zie dat mensen klein gehouden worden door zogenaamd charismatische leiders met wie ik nog heb geflirt?

Mag ik niet zeggen dat ik soms te laf ben om mijn mond open te trekken? Dat ik geen zin heb in een rechtszaak? Dat ik manieren zoek om creatief om te gaan met mijn problemen? Dat ik weet dat dit een privilege is?

Het privilege dat ik een column krijg, dat ik schrijf, dat ik de thematiek kan bespelen.

Elke keer als ik over #MeToo schrijf, krijg ik reacties van mensen die zowel aan de kant staan van de daders als de slachtoffers. Ze willen dat ik stop om hierover te spreken. Ik word bang gemaakt in mijn onderzoek van wat mijn vrouwelijke seksualiteit betekent of hoe het is om in een wereld te leven die gedomineerd wordt door mannen. Ik vind dat verontrustend en ben niet van plan om te luisteren naar de voorschriften van wat een vrouw wel of niet mag zeggen. Ik ga schrijven, ik ga twijfelen. Ik heb geen zin meer in vooropgestelde kaders. Laat mij maar een foute feministe zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234